Yeşil,Sari Kirmizi....
19-07-2008 16:53 YESiLBONCUK tarafından yazıldı
YEŞİL , SARI , KIRMIZI
Anladı , biliyor...O da istiyor...Yoksa niye ARCHI'de buluşmayı teklif etti?!
Ya , bu yollar bu kadar kısa mıydı gerçekten? Okula giderken lastik gibi uzayan metro yolu sanki şimdi buruşmuş gibi...İçimdeki oto tamircisi dükkanı açtı galiba. Tuhaf bir kepenk sesi yankılandı sanki içimde. 7 dakika; Dikimevi...Hayda 3 oldu! Hadi canım kim nereye koyar o üç noktalı 4 dakika boşluğunu?! Uğraşma benimle hayat! Bugün oyun oynayamayacak kadar bitkinim. ARCHI kapalıymış , Ziya Gökalp çıkışında buluşuyoruz. Sanırım önce ben kendi çıkışımı bulmalıyım. Sahi neredeydi bu Ziya Gökalp. Sanki tüm bildiklerimi unutuverdim. Bu yollarda beyin emiciler de mi var ne?!
Geldi alacakaranlık kuşağının turuncu yaratığı ve beni içine alıp , içimde olanlardan habersiz yoluna gitti. Hey millet! Ben var ya...Ben...Birazdan Türk Filmlerine taş çıkartırcasına bir gerçek yaşayıp olayın da 'Diva' sı olacağım. Hiç mi belli olmuyor yüzümden , oto tamircisinin yüreğimi mengeneye kıstırdığı? Gerçekten görmüyor musunuz yüreğimden fışkıran şeffaf , tuzlu kanları? Mengene yüreğimi burktukça yalnız olmadığımı düşünüp kendimi avutuyorum. Şu anda , evet tam da bu saniyede kim bilir kaç milyon insan fonda ayrılık müziğini hayal edip 7 senenin son harfini silmeye bir klip kızı edasıyla gidiyordur.
İleri sarılmış gibi delicesine hızlı geçti durakları demir tırtıl. Bahçelievler...Kızılay! Yine üç noktalı 4 durak boşluğu...Bugün ayın 4'ü. Ulen 4?! Hani uğurluydun sen? Ama tabii... O zamanlar 4. sınıfa giden bir kız çocuğuydum ve bir apartmanın 4. katında oturan 4 kişilik güzel bir aileye sahiptim.
Nerde bu çıkış? Biri bu basamakları eğeledi mi ne?! Hızlı da çıkmadım-çıkamazdım , ne çabuk bitti...Bir yere yetişmeye çalışırken nereye kayboluyor bu merdiven kısaltıcıları? Ne kadar da yakınmış turnikelere bu Ziya Gökalp çıkışı! Belki defalarca çıktım buradan ama bu sefer tabelanın yön gösteren oku fena saplandı gözlerime...Yandılar , kızardılar. "Ne oldu?" diye sorarsa "Ok kaçtı" diyeceğim. Ağlamayacağım bir de.
Yavaş yavaş olduğunu düşünerek ama hızlıca yürüyen merdivenlerden çıkarken ben , insan kısımcıkları çarptı gözüme , bir de o çarpışmaya doluverdi hemen. Bu onun başı değil , böyle renkli gömlek de giymez. Nerde peki?
Bir tarafım gözlerimi kapatmam gerektiği konusunda bana baskı yaparken , görüverdim onu. Bir bankaydı galiba önünde durduğu bina. Sigarasını yakmaya uğraşıyordu. Bu duruş zaten ona çok yakışıyordu , bir de hüzün...Şimdi ikisi birlikteydi ve oto tamircisi uzun süredir kullanmadığı için körleşmiş olan testeresini ruhuma sürtüp duruyordu. İçimdeki tiz çığlıklar onun mırıldandığı şarkının melodisini bastırıyordu. Eli elimdeydi , arada bir belli belirsiz noktalar bırakıyordu parmaklarımız ellerimize. Ne tutuyorduk ne de bırakabiliyorduk. O bir yandan sigarasını içip bir yandan vurdumduymazlığına yardım etsin diye çağırdığı şarkının nakaratını tekrar edip duruyordu.
"Nil'e gidelim" dedi belli belirsiz ve tam ben "Nil de ne?" diye düşünürken Nil sanki onu duymuşçasına oracıkta beliriverdi birden...2 bira...Ahmet Abisi nerdeydi? Sen kendinin nerde olduğunu biliyorsun sanki de soruyorsun gitarist abiyi. Tamam anladık , daha önce gelmişsin buraya.
Bir süre bekledim , içmedim biramı , tokuşturacak mıyız meraklarında. Bırak "Can cana"yı , "Cam cama" bile olmadan kırılıverdi ruhumun en canlı camları. Tuzlarla buzlar boğazıma düğümlendi. Oysa bizim en büyük kavgamız ; "Sana içiyorum" , "Asıl ben sana içiyorum" diye başlayıp "Bizbizimizin" diye de biterdi "Şrank!" seslerinin gülüşmelerinde.
Ne alemi var şimdi bunları düşünmenin be kızım? 'Kararın karar'dı hani , hani aslında bunu o da istiyordu?! Zaten biliyordun sonunun neye varacağını ve hazırdın...
Problem mi ne? Yüreğimin havuzunda dolanan logaritmik fonksiyonların matrixteki grafiklerinin uzaydaki 3 boyutlu halini mi soruyorsun bana? Hayır , problem Eskişehir'de değil. Evet , Ankara'da ya da aslında ben nerdeysem o da orda. Şu anda tam karşında duruyor mesela. Hatta bir ipucu ; Ahmet Abinin olduğu yerde değil.
Kim bu problem?! Ben...Açalım , peki. Ama dur bir dakika...Yeşil ışık , sarı ışık , kırmızı ışık...Aaa...Bak! Kırmızı ve sarı ışıklar aynı anda yanıyor. Sonra yine Yeşil ışık. Yeşil , sarı , kırmızı , kırmızı-sarı , yeşil. Kim dikmiş bu sürücü kursunu oraya , ayrılık senaryosu yazmaya çalışıyoruz , doğaçlama bir ayrılık öncesi evresi geçiriyoruz. Birazdan evre tamamlanacak ve biz gelişmiş birer pokemon olarak devam edeceğiz hayata. Ulan tam da göz hizamda namussuz...Gözlerindeki gözlerimin yeşil , sarı , kırmızı damlacıklarını gördüm sandım bir an. Onun "Aç" deyişi içimdeki 7 sene boşluğunda yankılandı ; Aç - Aç - Aç!!! Açık işte ya... Her yer açık. Gece pırıl pırıl parlıyor Sakarya'da. Yeşil , sarı , kırmızı... "Biz..." dedim. Üç noktalara espri bile sığdırdım...Siz , onlar...Ne komik! Yeşil , sarı , kırmızı , kırmızı-sarı , yeşil...
Kelimeler cadılaşıp süpürgelerine atladılar. Beynimde bir zerre düşünce tozu kalmayana kadar süpürüp , uçtular. Kafamda uçuşan kelimeleri yakalamaya uğraşırken ben , göz yaşlarım artık onları zaptedemeyen zincirlerinden kurtuldular. Zaten artık bağlasam da durmayacaklarının biliyordum. "Bitsin mi istiyorsun?" sorusuna kelime göçünün sonuna yetişmeye çalışan "Evet" cadısı çarptı süpürgesiyle , soru işaretinin kancasında asılı kaldı bir süre. Sonra baktım biranın köpükleri içinde kendinden geçmiş bir şekilde hıçkırıyor.
"Yardım" koştu yardımıma süpürgesiyle ve bir pike yaptı dudağımdan kulağına...Araya üç noktalı boşluklar girdi. Şrank! "Geçmiş olsun o zaman". Yeşil , sarı , kırmızı...
İlk ve son kez dostça bira yudumluyoruz masada. Dostken , yani itiraflar yüreklerimizden daha randevu bile almamışken , hiç karşılıklı oturup dostça içki içmemiştik.
Göz yaşlarıma sinir bozucu testere kahkahalar , tiyatro maskı sırıtışlar katılmıştı. Düzensiz , gayrı resmi bir geçit yapıyorlardı Nil'de...Sahi Nil bir ırmaktı değil mi? Coğrafyam pek iyi değildir de...Benim neyim iyiydi ki...Bir 'dost kalış' ardından 'hiç kalmayış' sahnesini bile beceremiyorken bana ne coğrafyadan?
Elimi tuttu...Dostça...Çok dostça. Sıktım...Sanki yüreğimdeki mengene oto tamircisinin yağlı ellerinden ellerime kayıp , ona kitlendi. Yüzündeki hırpalanmış kedi yavrusunu gördüm. Sonra da masaya bırakmış olduğu yüzüğünü...Yoksa yüzü müydü orada duran , belki de yüreği. Hepsi birbirine o kadar benziyor ki... Şakıdı beynimde! Yeşil , sarı , kırmızı , kırmızı-sarı , yeşil...
İçimdeki duygular o komutlara uyar gibi hızla değişiyordu ; Evet , Belki , Hayır , Hayır-Belki , Evet...Son anda sıyırdım gözlerimi...Son ışık kaldı bende , Yeşil. Evet! Yüzüğü parmağına geçirip göz yaşlarımı paylaştırdım ikimiz arasında. Dudağını her büktüğünde , oto tamircisi matkabını çalıştırıp sarsıyordu ruhumu.
Ağladık. Yapamazdık. Biz bizsiz olamazdık. Bizbizimizindik.
Bir daha görmedim ne yeşili , ne sarıyı , ne de kırmızıyı...Sanırım oto tamircisi dükkanı kapatırken alıp götürdü. Nil'deydik , bira içiyorduk , efkarlanmıştık...
Doğum günümüzdü , boncuktan kuşlarla bezenmiş boncuklardan çıkan içten "Seviyorum"lar uçuşuyordu. Süpürgeli kelimeleri yeniden toparlamaya çalışıyordu o süpürgesiz iki kelime... "Seni" ve "Seviyorum"...
Anladı , biliyor...O da istiyor...Yoksa niye ARCHI'de buluşmayı teklif etti?!
Ya , bu yollar bu kadar kısa mıydı gerçekten? Okula giderken lastik gibi uzayan metro yolu sanki şimdi buruşmuş gibi...İçimdeki oto tamircisi dükkanı açtı galiba. Tuhaf bir kepenk sesi yankılandı sanki içimde. 7 dakika; Dikimevi...Hayda 3 oldu! Hadi canım kim nereye koyar o üç noktalı 4 dakika boşluğunu?! Uğraşma benimle hayat! Bugün oyun oynayamayacak kadar bitkinim. ARCHI kapalıymış , Ziya Gökalp çıkışında buluşuyoruz. Sanırım önce ben kendi çıkışımı bulmalıyım. Sahi neredeydi bu Ziya Gökalp. Sanki tüm bildiklerimi unutuverdim. Bu yollarda beyin emiciler de mi var ne?!
Geldi alacakaranlık kuşağının turuncu yaratığı ve beni içine alıp , içimde olanlardan habersiz yoluna gitti. Hey millet! Ben var ya...Ben...Birazdan Türk Filmlerine taş çıkartırcasına bir gerçek yaşayıp olayın da 'Diva' sı olacağım. Hiç mi belli olmuyor yüzümden , oto tamircisinin yüreğimi mengeneye kıstırdığı? Gerçekten görmüyor musunuz yüreğimden fışkıran şeffaf , tuzlu kanları? Mengene yüreğimi burktukça yalnız olmadığımı düşünüp kendimi avutuyorum. Şu anda , evet tam da bu saniyede kim bilir kaç milyon insan fonda ayrılık müziğini hayal edip 7 senenin son harfini silmeye bir klip kızı edasıyla gidiyordur.
İleri sarılmış gibi delicesine hızlı geçti durakları demir tırtıl. Bahçelievler...Kızılay! Yine üç noktalı 4 durak boşluğu...Bugün ayın 4'ü. Ulen 4?! Hani uğurluydun sen? Ama tabii... O zamanlar 4. sınıfa giden bir kız çocuğuydum ve bir apartmanın 4. katında oturan 4 kişilik güzel bir aileye sahiptim.
Nerde bu çıkış? Biri bu basamakları eğeledi mi ne?! Hızlı da çıkmadım-çıkamazdım , ne çabuk bitti...Bir yere yetişmeye çalışırken nereye kayboluyor bu merdiven kısaltıcıları? Ne kadar da yakınmış turnikelere bu Ziya Gökalp çıkışı! Belki defalarca çıktım buradan ama bu sefer tabelanın yön gösteren oku fena saplandı gözlerime...Yandılar , kızardılar. "Ne oldu?" diye sorarsa "Ok kaçtı" diyeceğim. Ağlamayacağım bir de.
Yavaş yavaş olduğunu düşünerek ama hızlıca yürüyen merdivenlerden çıkarken ben , insan kısımcıkları çarptı gözüme , bir de o çarpışmaya doluverdi hemen. Bu onun başı değil , böyle renkli gömlek de giymez. Nerde peki?
Bir tarafım gözlerimi kapatmam gerektiği konusunda bana baskı yaparken , görüverdim onu. Bir bankaydı galiba önünde durduğu bina. Sigarasını yakmaya uğraşıyordu. Bu duruş zaten ona çok yakışıyordu , bir de hüzün...Şimdi ikisi birlikteydi ve oto tamircisi uzun süredir kullanmadığı için körleşmiş olan testeresini ruhuma sürtüp duruyordu. İçimdeki tiz çığlıklar onun mırıldandığı şarkının melodisini bastırıyordu. Eli elimdeydi , arada bir belli belirsiz noktalar bırakıyordu parmaklarımız ellerimize. Ne tutuyorduk ne de bırakabiliyorduk. O bir yandan sigarasını içip bir yandan vurdumduymazlığına yardım etsin diye çağırdığı şarkının nakaratını tekrar edip duruyordu.
"Nil'e gidelim" dedi belli belirsiz ve tam ben "Nil de ne?" diye düşünürken Nil sanki onu duymuşçasına oracıkta beliriverdi birden...2 bira...Ahmet Abisi nerdeydi? Sen kendinin nerde olduğunu biliyorsun sanki de soruyorsun gitarist abiyi. Tamam anladık , daha önce gelmişsin buraya.
Bir süre bekledim , içmedim biramı , tokuşturacak mıyız meraklarında. Bırak "Can cana"yı , "Cam cama" bile olmadan kırılıverdi ruhumun en canlı camları. Tuzlarla buzlar boğazıma düğümlendi. Oysa bizim en büyük kavgamız ; "Sana içiyorum" , "Asıl ben sana içiyorum" diye başlayıp "Bizbizimizin" diye de biterdi "Şrank!" seslerinin gülüşmelerinde.
Ne alemi var şimdi bunları düşünmenin be kızım? 'Kararın karar'dı hani , hani aslında bunu o da istiyordu?! Zaten biliyordun sonunun neye varacağını ve hazırdın...
Problem mi ne? Yüreğimin havuzunda dolanan logaritmik fonksiyonların matrixteki grafiklerinin uzaydaki 3 boyutlu halini mi soruyorsun bana? Hayır , problem Eskişehir'de değil. Evet , Ankara'da ya da aslında ben nerdeysem o da orda. Şu anda tam karşında duruyor mesela. Hatta bir ipucu ; Ahmet Abinin olduğu yerde değil.
Kim bu problem?! Ben...Açalım , peki. Ama dur bir dakika...Yeşil ışık , sarı ışık , kırmızı ışık...Aaa...Bak! Kırmızı ve sarı ışıklar aynı anda yanıyor. Sonra yine Yeşil ışık. Yeşil , sarı , kırmızı , kırmızı-sarı , yeşil. Kim dikmiş bu sürücü kursunu oraya , ayrılık senaryosu yazmaya çalışıyoruz , doğaçlama bir ayrılık öncesi evresi geçiriyoruz. Birazdan evre tamamlanacak ve biz gelişmiş birer pokemon olarak devam edeceğiz hayata. Ulan tam da göz hizamda namussuz...Gözlerindeki gözlerimin yeşil , sarı , kırmızı damlacıklarını gördüm sandım bir an. Onun "Aç" deyişi içimdeki 7 sene boşluğunda yankılandı ; Aç - Aç - Aç!!! Açık işte ya... Her yer açık. Gece pırıl pırıl parlıyor Sakarya'da. Yeşil , sarı , kırmızı... "Biz..." dedim. Üç noktalara espri bile sığdırdım...Siz , onlar...Ne komik! Yeşil , sarı , kırmızı , kırmızı-sarı , yeşil...
Kelimeler cadılaşıp süpürgelerine atladılar. Beynimde bir zerre düşünce tozu kalmayana kadar süpürüp , uçtular. Kafamda uçuşan kelimeleri yakalamaya uğraşırken ben , göz yaşlarım artık onları zaptedemeyen zincirlerinden kurtuldular. Zaten artık bağlasam da durmayacaklarının biliyordum. "Bitsin mi istiyorsun?" sorusuna kelime göçünün sonuna yetişmeye çalışan "Evet" cadısı çarptı süpürgesiyle , soru işaretinin kancasında asılı kaldı bir süre. Sonra baktım biranın köpükleri içinde kendinden geçmiş bir şekilde hıçkırıyor.
"Yardım" koştu yardımıma süpürgesiyle ve bir pike yaptı dudağımdan kulağına...Araya üç noktalı boşluklar girdi. Şrank! "Geçmiş olsun o zaman". Yeşil , sarı , kırmızı...
İlk ve son kez dostça bira yudumluyoruz masada. Dostken , yani itiraflar yüreklerimizden daha randevu bile almamışken , hiç karşılıklı oturup dostça içki içmemiştik.
Göz yaşlarıma sinir bozucu testere kahkahalar , tiyatro maskı sırıtışlar katılmıştı. Düzensiz , gayrı resmi bir geçit yapıyorlardı Nil'de...Sahi Nil bir ırmaktı değil mi? Coğrafyam pek iyi değildir de...Benim neyim iyiydi ki...Bir 'dost kalış' ardından 'hiç kalmayış' sahnesini bile beceremiyorken bana ne coğrafyadan?
Elimi tuttu...Dostça...Çok dostça. Sıktım...Sanki yüreğimdeki mengene oto tamircisinin yağlı ellerinden ellerime kayıp , ona kitlendi. Yüzündeki hırpalanmış kedi yavrusunu gördüm. Sonra da masaya bırakmış olduğu yüzüğünü...Yoksa yüzü müydü orada duran , belki de yüreği. Hepsi birbirine o kadar benziyor ki... Şakıdı beynimde! Yeşil , sarı , kırmızı , kırmızı-sarı , yeşil...
İçimdeki duygular o komutlara uyar gibi hızla değişiyordu ; Evet , Belki , Hayır , Hayır-Belki , Evet...Son anda sıyırdım gözlerimi...Son ışık kaldı bende , Yeşil. Evet! Yüzüğü parmağına geçirip göz yaşlarımı paylaştırdım ikimiz arasında. Dudağını her büktüğünde , oto tamircisi matkabını çalıştırıp sarsıyordu ruhumu.
Ağladık. Yapamazdık. Biz bizsiz olamazdık. Bizbizimizindik.
Bir daha görmedim ne yeşili , ne sarıyı , ne de kırmızıyı...Sanırım oto tamircisi dükkanı kapatırken alıp götürdü. Nil'deydik , bira içiyorduk , efkarlanmıştık...
Doğum günümüzdü , boncuktan kuşlarla bezenmiş boncuklardan çıkan içten "Seviyorum"lar uçuşuyordu. Süpürgeli kelimeleri yeniden toparlamaya çalışıyordu o süpürgesiz iki kelime... "Seni" ve "Seviyorum"...
Toplam Yorum 2
Yorumlar
 |  "Seni" ve "Seviyorum"... YEŞİL , SARI , KIRMIZI Ellerıne saglık harıkaydı boncuk  |
  |
| |  ben tşk ederim okudugun için cnm  |
| |
Toplam Trackback 0
Trackback'ler
YESiLBONCUK tarafından gönderilen son mesajlar
- Seviyorum Seni Anla.. (15-09-2008)
- Biz kadınlar erkekleri neden seviyoruz (16-08-2008)
- P@P@TY@.. (12-08-2008)
- Acıyooo Bak ... (06-08-2008)
- Gül.. (31-07-2008)
