BİR KÜÇÜK YÜREĞİN.. GÖKYÜZÜNE SIĞMAYAN.. YÜREĞİ..
19-04-2009 23:18 iyilik perisi tarafından yazıldı
20-04-2009 00:43 iyilik perisi tarafından güncellendi
20-04-2009 00:43 iyilik perisi tarafından güncellendi
13 Yaşındaydım.. Bir sürü Elbisem Oyuncaklarım vardı..
Sürekli Arkadaşlarımla oyunlar oynuyorduk..
Ama gün geçtikce Genç Kız olmanın.. Farklılığını yaşıyordum..
İçim kıpır kıpır dı. Sanki Dünya hep etrafımda dönüyordu.
Mutluydum Ve hayatı Çook Seviyordum.
Derken Günler.. Yıllar geçti..
Ve Artık genç bir Kız olmuştum.
Mutlulluk artık benim için; ayrı duyguları ifade ediyordu.
Benim için; "Mutluluk" Sevdiğim,le Konuşmaktı.
Çünkü Aşık olmuştum.
Ama Erkek Arkadaşım benden yaşca baya büyüktü.
Fakat Aşk nedir ?
Farklılıkları göze almak değilmidir..
Yada fedakarlığı..
Belki daha yeni yeni Aşk'ı öğreniyordum ama:
Yinede Mutluluk bu duyguydu..
Aramızdaki yaş sorununu bende Sevdiğim,de sorun etmiyorduk.
Çünkü aramızda bu hiç problem olmamıştı..
İkimizinde Ortak Paylaştığı Bir Kalp vardı.
Bu Yüreğin adı ise; Aşk'tı.
Onu her gün Özlüyordum.. Öylesine ki Onunla konuşurken bile;
Ona hep Özlem duyuyordum..
Oda beni Çok Seviyordu. Bu bir süre daha devam etti;
Artık Ailelerimize Danışma vakti,nin Geldiğini düşünüyorduk..
Çünkü Mutluluk Paylaştıkca çoğalan bir Duyguydu.
Ama bunu nasıl aşacaktık ki:
Yaş farkını Çevremizdekilere nasıl anlatacaktık.
Ailemize açmaya çekiniyorduk.
Her zaman ve her konuda Yanımızda olan: Ailelerimiz..Büyüklerimiz..
İki genç birbirlerini Sevdiğinde neden hep karşı çıkarlarki..
Belki bizim bilemediğimiz şeyleri biliyorlardı.
Bize hep.. Çocuklarınız olduğunda anlarsınız diyorlardı..
Ama bizde ayıp bir şey değil; Yuva kurmak istiyorduk.
Bizimde yavrularımız olsun İstiyorduk.
Ben bugüne kadar hep Aşk'ın Mutluluğuna İnandım.
Ve halende İnanıyorum.. Tüm Kalbimle..
Ama işin üzücü kısmı..
Aşk Güzel olduğu kadar..
Aynı zamanda Göz yaşınıda içinde barındırıyor..
Sevdiğim,de benim,le birlikde Aynı Üzüntüyü paylaşıyor..
Düşününki Kalpleriniz bir...
Düşünceleriniz.. Duygularınız.. Hisleriniz.. Üzüntünüz bile Aynı !!
Ama sakın Ailelerimizi suçladığımızı sanmayın.
Bizler ne kadar büyüsekde..
Onların gözünde hep Çocuklarıyız..
Hep bizim için; İyi olan kararlar alıyorlar..
Ama sorunda burda işde;
Bizim yaşayacağımız bir Hayata karar veriyorlar..
Bizlere ise; buna boyun bükmek kalıyor..
Ama Bizim yanımızda olamazlarmı..
Düştüğümüzde yine elimizden tutup kaldıramazlarmı..
Küçükken Yanımızdaydılar..
Şimdi ise; Sevdiğimiz için; Karşımızda duruyorlar..
Biz daha fazla üzülmeyelim diye; karar aldıklarını söylüyorlar..
Peki ya şimdi biz neden üzülüyoruz ?
Sevdiğimiz için; Birini kendimiz gibi; görüp..
Ona yüreğimizi açtığımız ve Paylaştığımız için;
Sevmenin bedeli bu olmamalı.
AnaLiiZ_TiLbuRG 'dan alıntıdır....
Sevgili AnaLiiZ_TiLbuRG çok teşekkür ederim bana bu hikayeyi yazdığınız için...
Sürekli Arkadaşlarımla oyunlar oynuyorduk..
Ama gün geçtikce Genç Kız olmanın.. Farklılığını yaşıyordum..
İçim kıpır kıpır dı. Sanki Dünya hep etrafımda dönüyordu.
Mutluydum Ve hayatı Çook Seviyordum.
Derken Günler.. Yıllar geçti..
Ve Artık genç bir Kız olmuştum.
Mutlulluk artık benim için; ayrı duyguları ifade ediyordu.
Benim için; "Mutluluk" Sevdiğim,le Konuşmaktı.
Çünkü Aşık olmuştum.
Ama Erkek Arkadaşım benden yaşca baya büyüktü.
Fakat Aşk nedir ?
Farklılıkları göze almak değilmidir..
Yada fedakarlığı..
Belki daha yeni yeni Aşk'ı öğreniyordum ama:
Yinede Mutluluk bu duyguydu..
Aramızdaki yaş sorununu bende Sevdiğim,de sorun etmiyorduk.
Çünkü aramızda bu hiç problem olmamıştı..
İkimizinde Ortak Paylaştığı Bir Kalp vardı.
Bu Yüreğin adı ise; Aşk'tı.
Onu her gün Özlüyordum.. Öylesine ki Onunla konuşurken bile;
Ona hep Özlem duyuyordum..
Oda beni Çok Seviyordu. Bu bir süre daha devam etti;
Artık Ailelerimize Danışma vakti,nin Geldiğini düşünüyorduk..
Çünkü Mutluluk Paylaştıkca çoğalan bir Duyguydu.
Ama bunu nasıl aşacaktık ki:
Yaş farkını Çevremizdekilere nasıl anlatacaktık.
Ailemize açmaya çekiniyorduk.
Her zaman ve her konuda Yanımızda olan: Ailelerimiz..Büyüklerimiz..
İki genç birbirlerini Sevdiğinde neden hep karşı çıkarlarki..
Belki bizim bilemediğimiz şeyleri biliyorlardı.
Bize hep.. Çocuklarınız olduğunda anlarsınız diyorlardı..
Ama bizde ayıp bir şey değil; Yuva kurmak istiyorduk.
Bizimde yavrularımız olsun İstiyorduk.
Ben bugüne kadar hep Aşk'ın Mutluluğuna İnandım.
Ve halende İnanıyorum.. Tüm Kalbimle..
Ama işin üzücü kısmı..
Aşk Güzel olduğu kadar..
Aynı zamanda Göz yaşınıda içinde barındırıyor..
Sevdiğim,de benim,le birlikde Aynı Üzüntüyü paylaşıyor..
Düşününki Kalpleriniz bir...
Düşünceleriniz.. Duygularınız.. Hisleriniz.. Üzüntünüz bile Aynı !!
Ama sakın Ailelerimizi suçladığımızı sanmayın.
Bizler ne kadar büyüsekde..
Onların gözünde hep Çocuklarıyız..
Hep bizim için; İyi olan kararlar alıyorlar..
Ama sorunda burda işde;
Bizim yaşayacağımız bir Hayata karar veriyorlar..
Bizlere ise; buna boyun bükmek kalıyor..
Ama Bizim yanımızda olamazlarmı..
Düştüğümüzde yine elimizden tutup kaldıramazlarmı..
Küçükken Yanımızdaydılar..
Şimdi ise; Sevdiğimiz için; Karşımızda duruyorlar..
Biz daha fazla üzülmeyelim diye; karar aldıklarını söylüyorlar..
Peki ya şimdi biz neden üzülüyoruz ?
Sevdiğimiz için; Birini kendimiz gibi; görüp..
Ona yüreğimizi açtığımız ve Paylaştığımız için;
Sevmenin bedeli bu olmamalı.
AnaLiiZ_TiLbuRG 'dan alıntıdır....
Sevgili AnaLiiZ_TiLbuRG çok teşekkür ederim bana bu hikayeyi yazdığınız için...
Toplam Yorum 2
Yorumlar
-
Canınız Sağolsun...Onur duydum...
Sonuçda Hikaye Sizin Hikayenizz.. Ben sadece Ricanız için; yazmaya çalıştım.
Beyenmenize İnanınki Çooook Sevindim
19-04-2009 23:36 DERF_YORK tarafından yazıldı
-
aileler çocuklarının farklı birer birey olduklarını anlasalar zaten her zaman onların yanında olur
karşısında deil
onlara iyi yada deil fikirlerini sunmak aslında göreviyapacaksa hata kendi hatası olmalı çocuğun.çünkü kendi hatalıseçiminden dolayı mutsuz olursa çocuk daha az canı yanar
yada daha çabuk atlatır
.yoksa ömür boyu bir keşke dinlemeseydim onları diyerek yaşar
doğru seçimler yapmanız dileğiyle.20-04-2009 14:57 manisalı tarafından yazıldı 
Toplam Trackback 0
ahmed
