[€c€m]

ıÜüSen bu satırları okurken ben çok uzaklarda olacağım...
Böyle başlardı bütün bildiğimiz mektuplar,
Biliyor musun? Bu ikimizin hikayesi,
Şu anda nerdesin, ne yapmaktasın;
Bildiğim yerlerde misin yoksa hiç görmediğim bir evin penceresinde mi,
Sevdiklerin özlemi sardı mı nicedir kalbini,
Pişman mısın başlamadıkların için, iç çekiyorsundur şimdi
Düşünüpte yazmadığın yazıpta yollamadığın mektupları saklıyor musun hala,
Kafanda hep aynı cümle biliyorum ne olacak halim,
Ah, biriktirdiğimiz bütün hevesler nasılda hızla tükendiler.
En çok kimi özledin, en çok neyi bekledin?
Şimdi düşlediklerimin neresindesin...
Dedim ya.
Bu ikimizin hikayesi...
Islandığımız bütün yağmurları, dudak kanatan kalpli sızı aşklarımızı,
Bizi buluşturan kaldırımları,
İşte bütün bunları bütün bunları yazıyorum.
Ben unutmadım diye
Hatırlıyor musun sonunu değiştirmediğimiz filmleri
Hayatın gerçeğidir sandığımız kabullenilmiş yenikliği
Bir ağızdan söylediğimiz en kahraman cenkliği,
Büyürken vazgeçtiklerimizi yada vazgeçirttirdikleri şeyleri,
Ne Olacak Halim...
Çabuk mu büyüdük dersin
Biliyorum..
NE Olacak Halim...
Sen bu satırları okurken, ben nerde olacağım kim bilir.
Neleri bırakmış olacağım birde,
Ne aşkları
Ne başlangıçları
Ne ayrılıkları tıpkı senin gibi.
Biliyor musun...
Tek sorum var kendimle şimdi

Ahhh
Ne Olacak Şimdi Halim....

ALACAĞI OLMASIN SENDEN HAYATIN

Sıcak karlar yağsın kirpiklerine bahar aylarında. Umut bağla, bahar
çiçeklerinin güneş rengi kokularına. Umudu yerlere serme, kokla çiçeğini
bulduğun yerde. Dudaklarında takılı kalsın en güzel aşk şiirlerinin son
mısraları. Tangoları mırıldan, geçip gidecek hayata inat. Eğme başını
önüne, gözlerinden eksik etme gülümseyen bahar bakışlarını. Yüzünde yer
verme kedere, üstüne üstüne yürü hüznün. Bırak duygularını, hüznünü
savurduğun dizginsiz rüzgarlara, korkmadan.

Ölüm, nasıl olsa çalacak kapını bir gün. O zaman hayatın karşısında
eğilmek niye? Aşk tanrıçalarının elinden içmek varken aşk şarabını kana
kana, aşktan kaçıp saklanmak niye?

Sevişmelerini ayinleştir. Dağ çiçeklerine söylenen şarkılarla karşıla yeni
günü. Seni ciddiye almayan hayatı sen de ciddiye alma, geç dalganı
inceden. Büyük zannettiğin dertlerin Aslında küçük olduğunu öğretir sana
zaman.

Aldırma onun bunun ne dediğine, herkes hayata kendi gözlükleriyle bakar.
Senden korktukları için, seni kıskandıkları için saldırırlar sana, başka
bir nedeni yok. Siperlerde çürütme kendini sakın, dövüşmek için er
meydanını seç.


Ölüm istenmeyen, ölüm *****dir elbette ama şerefle gidilecekse ölüme, onun
da aziz bir yanı olur. O kadar da korkma ölümden. Bir karanfil bulunsun
masanda her gün. Kokla onu gün boyu, ay yüzlü sevgiliyi koklar gibi.

İnsanları olduğu gibi gör. Katilin bile yüreğinin derinliklerinde insani
bir yan olabileceğini unutma. Şiiri sev, sev ki hayatını şiir gibi yaşama
isteği uyansın beyninde.

Takma dertlerini bu kadar kafana. Her yeni doğan günün taze bir başlangıç
olduğunu unutma. Zaman her şeyi düzene koyar. En büyük doktordur zaman,
acılarını ancak o unutturur, üzülme, güven zamanın büyüklüğüne.

Kılı kırk yarmaya kalkma sakın, ilk adımını atarken. Hata yapma hakkını
kendine tanı, korkma. Saçmala bazen, boşalt yüreğine doldurduğun acı veren.
ağırlıkları. Özgür ol, insan ol, borçlu kalma şu iki günlük
dünyaya….

[Misafir]

Symrna'lı Kadının Öyküsü...

Kış güneşinin kartoplarına gülümsediği bir gündü. Soğuğu koynunda saklamıştı yalancı bahar ışıltısı...Kadın alımlıydı. Gözlerinin içinde dalgalar oynaşıyordu. Taşkın sevinçlere gebe hissediyordu kendi. Ve adamla gözgöze geldiği an yanılmadığını anladı. Aşkın miladıydı o gün. Öpüştü gözleri. Şaşırdılar. Yıldırım çarpmıştı kalplerini ışık hızıyla. Adamın gülüşü dudaklarına sığmıyordu. Gözbebekleri kucakladı kadını. İkisi de anlamışlardı ki artık hiçbir şey aynı kalmayacaktı. Bir dakika öncesine dönmek, bir damla suyu ateş topuna çevirmek kadar imkansızdı. Adam için kadın, kadın için adam'dı artık yarın. Öpüşen gözlerinin dışındaki her şey yitip gitmişti o an geri dönmemecesine...

Aşkın buğusuyla kayboldular sislerin içinde. Gün geliyor firavunlar diyarında yabaninciri yapraklarının arasına saklanıyor, gün geliyor Venedik'te bir gündolun içinde hayal ırmaklarında yüzüyorlardı. Yüreklerine her gün bir kırık cam parçası saplanıyordu. Bilinen kavramlara taşınmayacak, tanımı zor, kabulü olanaksız bir aşktı yaşanan...Ama gönül kapıları açılmıştı kapanmamacasına. Sınırlar çizemezlerdi yakıcı tutkularına. Direndi kadın bu hacizli aşka, kendini ıskalamak pahasına. Kaybetmişti yön duygusunu. Hangi sokağa girse çıkmaz sokaktı. Tüm yollar tek bir noktada kesişiyordu. ADAM.

Kadının çelişkilerine aldırış etmeyen doğa alışıldık düzenine uymuş, sarı saçlı beyaz tenli papatyalarını yollamıştı. Çingeneler Kakava Festivalini kutluyordu. Kadın balmumundan yaptığı kanatlarıyla güneşe uçmayı deneyen İkarus gibi güneşe yönelmişti. Her gün yeni bir doğumdu baharda. Kadın yeniden doğuyordu aşkın sıcağına. Geceler uykularını çalmıştı. Sahte yüzleşmelerin eşiğinde kıvranıyordu. Ve karadını verdi kadın. Yaşanacak ne varsa yaşayacaktı aşka dair adamla. Günah olmayacak kadar masum, masum olamayacak kadar günah doluydu yaşananlar. Bir kaosun ortasında birbirlerine dolanmışlardı gemici düğümleriyle...

Adam dingindi. Yaşadığı her günün onu bu aşka hazırlamak için yaşandığına inanıyordu. Kadınsa çoktan vazgeçmişti direnmekten. Silip attı dayatılan tüm kuralları dimağından. Koca bir boşluğun umutlarını ele geçirmesine izin veremezdi. Vermedi de... Tadılmamış yasak meyveydi adam. Ve en güzeli tattıktan sonra bile tadılmamışlığını kordu kadının teninde. Kadın arzunun adıydo adamın yaşanmışlığında. Kattılar terlerini damla damla arzuyla yoğurarak mürdüm rengi gecelerine. Kaçamak saatlerden çalabildikleri her tılsımı yazdılar aşk defterinin sayfalarına...

Güneş sadece kızgın kumları değil, aşklarını da dağladı bir sabah. Ay devraldığında dünyayı ateş kraliçesinin elinden, bir çağ bitti. Adem ve kadın başka diyarlarda uyandılar uykunun avutamadığı gecelerinden...Ama büyü bozulmadı. Tılsımlı üç harf muskaydı duygularına. A - Ş - K. Öğrendiler ki sığmazdı bu üç harf ne zamana ne mekana...İki yürek; ufuk çizgisinin başka olduğu dünyalarda, aynı sabaha uyanır oldular birbirlerine ait umutlarla. Çünkü "Hiçbir şey imkansız olamaz" dedi adam.." Attıkça yüreğim dolaşan senin kanın damarlarımda..." Yetti bu kadına. Doldurdu sevda adına bildiği ne varsa çıkınına, koyuldu inançlı adımlarla bilmediği yollara. Adamının yanına...

Symrnalı güzel bir kadınla adı saklı, duygusu yasaklı bir adamın öyküsü bu...Yüreğime sıcacık dostluğunu kadan kadın, senin de bende saklı adın...

Konunun devamı için bakınız: Hikayeler ve Öyküler -2-