Sahipsiz Mektup'lar - Sayfa 10

Uzaktaki Sevgiliye Hiç Gönderilmeyen Mektuplar...

Hayat kargaşasında tutunacak bütün dallarımın kökünden budandığını, zaman zaman anlamak, akıntının tersine doğru yüzmeyi bırak, boğulmadan kalmaya çalışmak... güç...

Zar zor günü, günleri tüketmek ne demek, ömürden bir anı bile silmek, sonra kiralık buruk mutlulukların gölgesinde kavrulmadan yaşamak, ne demek iyi bilirsin...

Senki dört duvar arasındaki mutlu çocuk, çamur sürülmüş mutluluk pastasını yemek nasıldır?.. iyi bilirsin. İnanıyorsun ki balçıkla derin çatlaklar sıvanmıyor... Yine biliyorsun uyku ile örtülmüş geceler geçse de, güneş yürek ısıtmıyor. Gün yine çamur, gün yine kuzguni ve Ankara acının dört duvarı ve yaşadığın yerin diğer yarısı...
Her ne kadar geceleri bir yastığın soğuk yüzüne sarılmak içimi ısıtmasa da, buna da bir gün, geceyi hülyalı uykularıyla yarına geçirmeye alıştığım gibi alışacağım...

Duyumsadığını bilmek ve duyumsadığımı bilmen şu an tek durağım, yoksa istasyonunu, zamanını üç asır geride bir geceyle bırakan yedi uyuyanlardan farkım olmazdı...

Öyle anlar var ki ötelerde açamayan çiğdem çiçeğinin sararıp kuruması gibi, bir çiğ tanesi olsa yaşayacak ama ötelerde işte, ötelerde dağ yamaçlarında yoksa...
Ve öyle zamanlarımız var ki bizim bize bir lahza aç olduğumuz ve bizim bize tercüman olduğumuz. İşte öyle zamanların arasında dağlar taşlar ve mecburiyetler...

Sonra hayatın şartları, bir türlü özünmeyen yürekte taş gibi oturan meseleleri. Yaralar durur kanarsın işte, şu an gibi sağır ağlarsın. Bir ben duyarım ağlarsın ..

Sonra gece ve elde sigara, hasreti yürekte sindirmenin zorlukları ve birbiri ardına patlayan keş keleri, yalnızlığının kapı aralığında bütün odalara salarsın. Duvarlar kara, yürekte yara kanar kanarsın...

Biliyorsun bu mektuplar sana hiç ulaşmadı, bir gün okumak durumunda kalırsan, seni ne çok özlediğimi ve sana yazmaktan çok konuşmak, birkaç cümleni ne çok duymak istediğimi anlarsın umarım...
Dilerim bir daha sana yazabilirim ümidiyle, hoşça kal...

Selam...
Önce şunu söylemeliyim, benimle etkileşiminde asla bildik kalıpların baskısını hissetme... Ne kadar zor da olsa, bireysel ve bütünsel potansiyelimizi şekillendiren, sıradanlaştıran genel-geçer bilince rağmen, herşeye inat kendim gibi olmaya niyetliyim.... Ben herkesi birleştiren özle ilgileniyorum, şekil ve formla değil. Ve özde öylesine yakınız ki, şimdi bizi ayıran farklılıklar o noktada eriyip yokoluyor tamamen...
Sunu unutma canım, asla başka birinin yolu, yöntemi seninkiyle birebir örtüşemez. Farklı deneyimlerin bilgisi sana kendi yolunu bulmada yardımcı olabilir ancak. Sen belli bir farkındalık içinde yaşadıkca yasam planını farketmeye başlayacaksın. Ve zamanla, özgün yaşam planına uygun deneyimleri nasıl kendine çektiğini daha net farkedeceksin.
Bilhassa acı veren deneyimlere dikkat et, sadece sana özel bir mesaj içeriyordur her biri ve sana bir şeyleri daha halledemediğinin sinyalini taşır... Ve ne "acı" ki, sen o dersi aşana kadar gitgide daha zorlayan benzer olaylar içinde bulursun kendini.
Benim düşünceme göre, kişinin yolu ve yolculuğu, salt duyduklarını veya okuduklarını zihninde çözümlemeye çalışmasıyla değil, ama kendi yaşamında aktif bir rol almasıyla belirginleşir. Fiziksel yaşama uyum sağlamak için belli ölçüde düşünce zincirimizi kurmaya ve beslemeye mecburuz, kabul, ama bence ruhsal gelişimimizin yolu hissetmekten geçer. Lütfen etkileştiğin herşeyi, ama tüm hücrelerinle, hissederek yaşamayı seç. Aslında tüm büyük öğretiler sadece ve sadece bu mucizeyi içselleştirmemizin yollarını gösterir bize. Hepsi gerçeği farklı kelimelerle dillendirir, ama sen sevgiyi yaşamına kattığın oranda o gerçeği sözsüz, sessiz yaşarsın zaten.
Bu noktada sana önerim sadece şu olabilir, bir şeyleri değiştirmeye çalışma, doğal akışı içinde olaylara olabildiğince doğal olarak katıl. Zamanı geldiğinde terketmen gereken şeyler zaten yaşamından uzaklaşacaktır. Hazır olmadığın bir noktada belli bir değişime zorlarsan kendini, içsel dengeni kurmaya çalışırken daha da bozarsın, n'olur yapma bunu...

İkili Bir Yalnızlığın Anlaşılmaz Çığlığı'

Suskunuz' hem de çığlık çığlığa bir suskunluk

Evet ama bu konuşacak bir şey olmadığından değil.. Konuşmaya çalıştığımız şeylerin bizi alıştığımız yalnızlığımızdan uzaklaştırması aslında korktuğumuz'

İkimizde cesaret edemiyoruz

Öylesine alışmışız ki içimizde büyüttüğümüz yalnızlığımıza

Seviyoruz onu

Bekli de

Yaşandığında yok olacağı korkusu

Bizi tereddütte düşüren

Kaybetmekten korkacağımız

bize ait bir şey oluşturma kaygısı'

Sen
Yapamadığın hamlenin,

Hayatın boyu inanmak istediğin değerlere sahip gibi gördüğün düzeni yok etme girişiminden Başka bir şey olmayacağını düşündün hep'

Ben ise yılların verdiği bir alışkanlık çerçevesi içinde var ettiğim varlığa daha fazla acı vermemek için tek yıkım çalışmasından sonra, susmayı tercih ettim'

İçimden çığlık atarak susuyorum'

Susuyorum'

İçimde o kadar güzelsin ki'

Sana susuyorum '

Demiştim ya yüreğim susmayı öğreniyor.. Aslı yok .. Sevdiğini anladığında içinde duyduğun çığlığın yankısı hiç bitmiyor' O hiç susmayacak' Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak , parçalayacak içimi,benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar' ona her şey yolundaymış gülücüğü atmaya devam edeceğim'

Sadece bundan sonra kimse onun sesini duymayacak ve bundan sonra kimse, onun tarafından sevildiğini öğrenemeyecek'

Her soğuk üşütemediği gibi ,her ateş de ısıtamazmış insanı 'üşüyorum'alev alev üşüyorum'hani saatlerce sessiz,tek kelime etmeden sana bakışlarım var ya gözlerinde beni ısıtacak olan anlamları yakalamaya çalışma çabamdan başka bir şey değil'

Ve her yakaladığımda kaybettiğimi hissetmemden öteye gitmeyen bekleyişler'

Ve her kaybettiğimde yeniden yakalama çabam'

Yâre Mektup

Bu satırları sana, hasretinin uykuları haram ettigi bir geceden yazıyorum. Sesine, sözüne hasret, yüzüne hasret gönlümle başlıyorum mektubuma...

Seni o ilk gördügümde bir ateş düşmüştü gönlüme sanki, sol yanımda başlayan sevda yangını çok kısa zamanda sarmıştı bütün bedenimi. Önce söyleyemedim sevdamı anlatamadım çekindim utandım. Aşkının ateşi dilime vurunca dayanamadım ve kalbimin en derin yerinden SENİ SEVİYORUM dedim..İçim rahatlamıştı ama sen bir türlü umut vermeyince canım sızlıyordu, keşke bende saklı kalsaydı sevdam, keşke söylemeseydim.

Aslında sen haklıydın, ben düşüncesiz davranıyordum. Aramızda engeller aramızda daglar vardı bende bu dagları aşacak güç yoktu sendede beni bekleyecek sabır, yine imkansızdı aşk, yine beni bulmuştu kahır. Kaç kere senden vazgeçmeyi seni unutmayı denedim..Ama unutmak sevmek kadar kolay degilmiş bilemedim ne senden vazgeçebildim ne seni unutabildim..

Her gün seni bir kere görebilmek sesin duyabilmek için yollarını bekliyorum.Ama sen benden kaçıyorsun ben seni sevdim diye sitem ediyorsun farkındayım.Ama kalbimde sana karşı olan duyguları bir an hissetsen bana hak verirdin. Ben sensiz yapamıyorum.

Yine çenem düştü, sıktım canını biliyorum. Sende şunu bilki, benim çenemin düşmesinin, benim içimin yanmasının, benim gözlerimin yaş degil kan aglamasının, bir tek sebebi var oda sana olan sevdam...SENİ SEVİYORUM.

Mustafa Özoğlu

Aslında herkes yaşamdaki gerçek yerini, bu platformda bulunuşunun nedenini arıyor, ama maddenin ötesine bakamıyanlar için bu arayış sadece bir uç deneyimden diğerine sürülenmekten ibaret kalıyor...
Oysa her şeyi anlamlandıran, bize sunulmuş en büyük ödül olan sevgi -- ama bilindik, yıpranmış, yozlaşmış anlamıyla değil... Hepimizin özde bir olduğunu hissettirecek derecede sevgi potansiyelini yaşamında işlevselleştirebilen kişi, en sade olayda, en dertli ortamda bile mucizeyi algılayacaktır inan.
N'olur sevgiyi anlamaya ada kendini, yaşamı en doğal haliyle karşılayabilmenin anahtarı sevgide... n'olur sevgide bilgeleş...
İzin verirsen okumanı önerebileceğim pek çok kitap var, başta Halil Cibran'in eserleri, Krishnamurti "İçsel Özgürlük", Richard Bach "BİR" ve niceleri.
İnanıyorum ki, okudukça pek çok ince sorular belirecek sende...
Ve konuşuruz, paylaşmak istediğin soruların oldukça...
Sevgimle...

Tuzlu suda bekletilmiş aşk mektupları
Acı yok
Aşk sargılarını saklıyor bizden

Senden habersiz memleketim… Sana yabancılaştı bu sokaklar, üstüne bastığın bütün kaldırımları taşıdı, nisan yağmurları. Yüzüne tanıdık bir benzeşmeyle senden bahsederken, ihtiyar bir öykü içinde “nedenlerinden” uzağa düştü toprak… O kadar sık sorar oldum ki bu soruyu kendime

“Gözümü bir an’a kapalı bıraktığım... Beklemekten ağarmış bir sabah güneşimiydi?
Kalbe ilk doğan seherde yitirdiğimiz”

Adını koyamadığım cümleler biriktirdim sana… Susarak biriktirdim… Sabırla… Gidenler, kalanlar kadar sonsuz olmuyor.Vefadan arındığın bir sefadasın biliyorum. Gidenler kalanlar kadar umursamıyor ağrılı sabahları, tuzlu suda bekletilmiş aşk mektupları gibi… Kokmuyor ama bozguna uğruyor ilk tadı.

Bizim hikâyemiz yok. Bizim sonsuza sözümüz var… Keşkeye, olmayacak öyküler biriktirdik tekrar yaşamak için… Hele bir yaşlanalım hele bir sönsün ışıklar “ben anne olucam sen bir kutu eti pufla gelicen her akşam işten, bide geç kalmayacaksın babam gibi… Ben korkmayacağım gök gürültüsünden bir daha hiç…” sözümüz var…

Aynı mahallenin çocuklarıydık… Fatma nenenin bahçesinden çaldığımız iki inciri saymazsak belayı hep sen çağırırdın ve başımız dimdik, burnumuz havada ve hep yan yanaydık suçluluğu paylaşmada… İçte arsızlık vardı şımartılmış yalınlığıydık hayatın, yaramazdık, çeteleşirdi öfkemiz biriktikçe hatalar… Cezalar büyürken uslanır mıydık? Kümesin içine girip bütün tavukları kaçıran sendin caddeye… Biberi beraber gömerken aklıma söyleyecek hiçbir şey gelmiyordu “affet” demekten başka …”oda kümese saklanmasaydı” bahanesi yetmedi, içimizdeki pişmanlıkla ihbara yeltendik kendimizi… Gidip teslim olalım diyen bendim evet, ama babanın tokadı yeryüzü savaşları gibi patlarken yüzünde ansızın, senden çok ben acımıştım… Senden çok ben ağlamıştım, yüreğimde beş parmak izi kalmıştı… Sen benden utanıp, yüzüme bakmadan koşmuştun eve… Arkandan bakarken kendime bir tokatta ben atmıştım… Acımamıştı…

Yetimliği bitmeyen eksikliğimsin anılar içimde büyüdükçe yaşlanıyorum, yaşlandıkça özlüyorum özledikçe hatırlıyorum ve bilmiyorum… Hala canın yanıyor mu? Keşke bana verdiğin kolyeyi kümese atmasaydım diyemedim ki sana… Keşke deseydim keşke küsmeseydin…

“Yüze çizgiler düşer akla davetsiz konukluğu ölümün… Bir de bilmediklerimiz var bir de sakındıklarımız sevgiliden… Keşke son kez öpseydim sonra yine gitseydin”

Oysa gerisin geri adımlamak isterdim yeniden başlayabilsem, aynı hatalardan geçerdim sana varana kadar ve yine ağlardım gözbebeklerinde… Yine aldanırken saçmalardım yine umursamazdın, içimde yarattığın boşluğu “o sana ayrılmış bir imtiyaz çiçeği, o sana ayrılmış bir mezar yeri… Ne zaman istersen “gel” desem de… “gel” mesende… Biliyorum seneler sonra utanarak okuyacağım sana bunları… Ve sakındıklarım olacak, itirafa düşmeyecek dilimde, hep saklanacak içimde buse… En çok onu kıskanırdım… Çünkü iki gamzesi vardı sana benzeyen ve sen hep ondan bahsederken gözlerini kaçırırdın benden…

Elimi daha sıkı tut… “Senin yaşlılığın benim güzelliğimin tek şahidiydi” diyecek sevdalardan olalım. Her şey için henüz sadece çeyrek asır geçmiş derken ya da keşkeler içinde geç kalmış iki ihtiyar yüze bakarken gözlerimiz aklıma bir hatıra daha eklenirken… Sen yine ucundaki kırmızı yıldıza takılıp, çivi tutmayan duvara yapıştırmak zorunda kaldığımız aynadan bana bakıp bakıp söylen… Şişkosun de… Kaldırsaydın birazcık beni havaya o çiviyi çakardım diye sana dil çıkarırken ben…

“Yaradılış dekorum hep eksik kalacak “sensiz” biliyorum bir uyum içinde yükselmek yok arş’a… kolayına becermek yok adam olmayı”