Arama

Din Nedir?

Güncelleme: 9 Mayıs 2017 Gösterim: 102.856 Cevap: 19
Misafir - avatarı
Misafir
Ziyaretçi
29 Eylül 2006       Mesaj #1
Misafir - avatarı
Ziyaretçi

Din Nedir?

Ad:  Din Nedir.jpg
Gösterim: 2209
Boyut:  26.1 KB

Din, genellikle doğaüstü, kutsal ve ahlaki öğeler taşıyan, çeşitli ayin, uygulama, değer ve kurumlara sahip inançlar bütününe verilen isim veya tanımdır. Zaman zaman inanç sözcüğünün yerine kullanıldığı gibi, bazen de inanç sözcüğü din sözcüğünün yerinde kullanılır. Din tarihine bakıldığında, birçok farklı kültür, topluluk ve bireyde din kavramının farklı biçimlere sahip olduğu görülür. Arapça kökenli bir sözcük olan din sözcüğü, köken itibariyle "yol, hüküm, mükafat" gibi anlamlara sahiptir.
Sponsorlu Bağlantılar

Dinin Tanımı


Din kavramının farklı tanımları vardır. Mevcut ansiklopedik tanımlardan biri şöyledir:
"Din üyelerine bir bağlılık amacı, bireylerin eylemlerinin kişisel ve sosyal sonuçlarını yargılayabilecekleri bir davranış kuralları bütünü ve bireylerin gruplarını ve evreni bağlayabilecekleri (açıklayabilecekleri) bir düşünce çerçevesi veren bir düşünce, his ve eylem sistemidir."
Sözcük olarak dinin tanımı ise, Türk Dil Kurumu'na göre:
"Tanrı'ya, doğaüstü güçlere, çeşitli kutsal varlıklara inanmayı ve tapınmayı sistemleştiren toplumsal bir kurum, diyanet" ve "Bu nitelikteki inançları kurallar, kurumlar, töreler ve semboller biçiminde toplayan, sağlayan düzen."
Sözcük anlamı ve ansiklopedik kavramsal izahı aşarak bir kurum olarak dini tanımlamakta bazı güçlükler vardır. Bilim adamlarının dinin temel özelliği olarak kabul ettikleri unsurlara göre din tanımları da farklılık göstermektedir. Din tanımı birçok farklı bilim dalı ve felsefede farklı biçimlerde ele alınmıştır.
  • Bergson’a göre din, zekanın dağınıklığı ve çaresizliği karşısında doğanın koruyucu tepkisi ve daha da ileride hayatın bütününe bağlanma, hayat hamlesinin en derinidir.
  • Edward Sapir’e göre din, günlük yaşantının anlaşılmaz ve tehlikeli ortamı içinde gönül huzuruna iç huzuruna götürecek bir yolun bulunmasıdır ve çok karmaşık bir yapıya sahiptir, doğa ve toplumla ilgili olguları açıklamada insanlara yardımcı olur.
  • Psikologlara göre din bir üst benlik olayıdır. Bireyi topluluğa bağlayan kişisel yapısının projeksiyon aracılığıyla belirlediği ikincil kurumlardır. Sosyologlar ise dini toplumla açıklarlar.
  • Sosyoloji dine kutsalın toplum hayatındaki deneyimi olarak bakar.
  • Parsons’a göre ise din, kainatta insanın yeri, insanın diğerleriyle ilişkisi, çevresi ve diğer insanlarla ilişkilere bağlı olarak arzu edilir olan ve olmayan şeyler hakkında geliştirilen ve gerçekleştirilen bir anlayıştır.
  • Tasavvuf ve din psikologlarına göre din, insan-ı kamil insan olmaya sevkeden bir disiplindir.
  • İslam Peygamberi Muhammed'e göre "gittiğiniz yoldur".
  • Satanist kilisesinin kurucusu Anton Szandor Lavey'e göre İnsan yaşamını etkileyen her türlü elektriksel alandır.
Farklı din tanımlamaların ortak noktaları birleştirildiğinde, din insanlara bir hayat tarzı sunan, onları belli bir dünya görüşü içinde toplayan kurum, bir değer biçme ve yaşama tarzı; yaratıcıya isteyerek bağlanma, birtakım şeyleri duyma, onlara inanma ve onlara uygun iradi faaliyette bulunma olgusu; üstün varlıkla ona inanan insan arasındaki ilişkiden doğan deneyimin inanan kişinin hayatındaki etkileri olarak tanımlanabilir.

Genel olarak din, doğaüstü bir nitelik taşır, mukaddestir, değişmezdir (dogmatik) ve gönülden bağlanmayı yani teslimiyeti gerektirir. Pek tabii ki din tanımı, özellikle dini bir bakış açısından, her farklı dini grup ve dinde çeşitlilik gösterir. Dinin taşıdığı nitelik ve öğeler de farklı dinlerde büyük bir değişiklik ve çeşitlilik göstermektedir.

Din kavram, anlayış ve türlerinin gelişimi tam olarak bilinemediği gibi tam olarak belirlenememektedir de. Bunun en büyük nedeni, açıkça ayrıştırılabilecek devrelere sahip olmamasıdır. Yine de, özellikle 1800'ler sonrası yapılan arkeolojik kazılar ve dünyanın geri kalanından izole edilmiş kültürlerin antropolojik ve tarihi yapılarına dair elde edilen bilgi ve gözlemler sayesinde, bir kronoloji elde edilememiş olsa da bir tipoloji geliştirilebilmiştir.

Bugün eldeki bulgular ve var olan kültürel çeşitlilik sayesinde, gerek eski gerek yeni farklı din tipleri, formları ve anlayışları tanımlanmıştır. Bu tanımlamalar akademisyenler arasında çeşitlilik gösterse de belli bir oranda benzeşmektedir.

Bugün: Dinlerin İnananları ve Eğilimleri


  • Hristiyanlık - 2.1 milyar
  • Seküler/Dinsiz/Agnostik/Ateist - 1.4 milyar
  • İslam - 1.1 milyar
  • Hinduizm - 900 milyon
  • Budizm - 708 milyon
  • Çin geleneksel dini - 394 milyon
  • Ana yerli inançlar - 300 milyon
  • Afrika geleneksel ve diasporal - 100 milyon
  • Sihizm - 23 milyon
  • Juche - 19 milyon
  • Tinselcilik - 15 milyon
  • Musevilik - 14 milyon
  • Bahailik -12.5 milyon
  • Mormonizm - 12 milyon
  • Yehova'nın Şahitleri - 6.7 milyon
  • Jainizm - 4.2 milyon
  • Şinto - 4 milyon
  • Cao Dai - 4 milyon
  • Zerdüştlük - 2.6 milyon
  • Tenrikyo - 2 milyon
  • Neopaganizm - 1 milyon
  • Üniteryan Üniversalizm - 800.000
  • Rastafari akımı - 600.000
Dini mezheplerin inananlara göre sıralanmasında ise, Roma Katolik KilisesiSünnilik İslam'da ve Vaişnavizm de Hinduizm'deki en büyük mezheplerdir. Roma Katoliklerin mi yoksa Sünnilerin mi sayısının daha fazla olduğunu kesin bir şekilde belirtmek çok zordur zira sayılar kabaca eşit düzeydedir ve kesin sayımlar yapmak da mümkün değildir. Hristiyanlık'taki en büyük mezhepken,
Şinto dini bu dinlerin arasında inananların sayısı hakkında soruna sahip dinlerdendir. Zira kişisel bildirimin yanı sıra tapınaklar da bağlı bulunan inananların sayısını bildirir. 17. yüzyıldan beri, Japonya'da Şinto tapınaklarına kayıt işlemini zorunlu kılan yasalar vardır. Bu işlem yüzünden, Japonların yaklaşık &75-90'ı tapınak kayıtlarında yer almaktadır. Bu da inananların kesin sayısını büyük oranda tahrif eder. Bazı anketler sonuçları Japonların yaklaşık %3.3'ünün kendisini "Şinto" olarak tanımladığını göstermiştir.

Dinle İlgili Bazı Konu ve Anlayışlar

  • Din ve Bilim
Dini bilgi, çoğu dindar insana göre, dini önderler, kutsal metinler ve/veya şahsi ilhamile kazanılır. Bazı dinlere göre bu tür bir bilgi sınırsız bir mahiyettedir ve her türlü soru ve soruna cevap niteliği taşır. Bazı dinlere göre ise dini bilgi hayata özellikle dini ve pratik anlamda etki eder ve gözlem ile elde edilen bilgiyi tamamlayıcı niteliğe sahiptir. Bazı dinler ve dindar grup ve bireylere göre ise bahsedilen yollardan elde edilen dini bilgi kesin, şüphesiz ve asla yanılmaz türdendir. Dini bilginin tanımı, idrak ve tahlil ediliş biçimleri çoğu zaman dinden dine, mezhepten mezhebe ve bireyden bireye değişiklik gösterir. Bilimsel bilgi ve metod ise, tam tersi biçimde, dünya ile birebir temasa dayanır ve sadece fiziksel evren ile ilgili kozmolojik soru ve sorunlara cevap verebilir - cevap arar. Tüm bilimsel bilgi şüphe ihtimali barındırır ve daha sağlam delillere dayanacak gelişim ve değişime açıktır.
  • Din, Felsefe ve Metafizik
Dini ve bilimsel doktrinler arasında, metafiziksel kozmolojinin felsefi perspektifi yer almaktadır. Bu yaklaşım, antik çapda evren, insanlık ve Tanrı kavramının doğası üzerine mantıki yargılar çıkarmaya çalışmaktaydı. Din ve Bililm arasındaki anlaşmazlığı çözmek için geliştirilmiş önemli felsefi araçlardan biri de Occam'lı William tarafından dini savunmak için geliştirilmiş, "Occam'ın usturası"dır. Fakat bu argüman sıklıkla bilim felsefesinde bilimi savunmak için kullanılmaktadır.

Bu hususta not edilmesi gereken bir şey de felsefenin epistemoloji dalıdır. Bu dal, bir inancın doğru veya yanlış olduğunu nasıl anlayacağımız veya kabul edeceğimizi sorgular.
  • Ezoterizm ve Mistisizm
Mistisizm, felsefe ve metafiziğin aksine, mantığın yücelme ve aydınlanmanın en önemli yolu olmadığını öne sürer. Daha çok çeşitli fiziksel disiplinlerde odaklanır; yoga, açlık, dönme (örneğin sema), çile ve hatta psikoaktif maddelerin kullanımı gibi.

Mistisizm, mutlak gerçek, ilahi olan, ruhani hakikat veya Tanrı ile veya onun varlığının bilinci ile birleşmeye çalışmak, bunun için çeşitli yol ve öğretileri takip etmek, buna rasyonel düşünce ile ulaşılamayacağını bildirmektir. Mistikler, deneysel ve entelektüel kavrayışın ötesinde çeşitli gerçekliklerin varlığına inanır ve bunlara kişisel deneyimlerle (tecrübe) ulaşılabileceğini düşünürler.

egzoterik bilginin tersidir. Özellikle ruhsal (ruhani) uygulamala ve disiplinlere önem verir ve uygulanır. Ezoterizm, inanç yerine entelektüel anlayışa dayanmayı, dinden daha sofistikeezoterik kozmoloji). Ezoterizm, sadece gelişmiş, imtiyazlı kişilere açık olan 'gizli' bilginin varlığından bahseder. Bu kamuya açık olan Antik Yunanistan'ın mistik dinleri ve modern Scientology dini Ezoterizm'in örneklerindendir.

Bakınız.>>
Dinler Tarihi (Genel Bilgi)
Din Felsefesi

Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 13:56
Mystic@L - avatarı
Mystic@L
Ziyaretçi
29 Eylül 2006       Mesaj #2
Mystic@L - avatarı
Ziyaretçi

Din Nedir?


Din: Allah tarafından peygamberler aracılığı ile insanlara ulaştırılan ilahi bir kanundur. Dinin kurucusu Allah, muhatabı insanlardır.
Sponsorlu Bağlantılar

Dinin amacı, insanları iyi ile kötüyü, doğru ile yanlışı, güzel ile çirkini bildirmektir, onları dünya ve ahiret mutluluğuna kavuşturmaktır.

İslâm Dini ve Diğer Dinler


İlk insan olan Hz. Adem (a.s.) aynı zamanda ilk peygamberdir. İnsanlığın ilk dini de Hak din'dir. Hz. Adem'den Peygamberimiz Hz. Muhammed'e kadar gelen bütün peygamberler insanlara Allah'ın birliği inancını tebliğ etmişler ve Allah'a nasıl ibadet edileceğini öğretmişlerdir.
Ancak son peygamber Hz. Muhammed'den önceki peygamberlerin tebliğ ettiği iman esasları ve dinî hükümler zamanla bozulmuş ve insanlar karanlıklar içinde kalmıştı. İnsanlığı düştüğü bu durumdan aydınlığa çıkaracak bir kurtarıcıya ihtiyaç vardı. Bunun üzerine Yüce Allah, son Peygamber Hz. Muhammed (s.a.s.) aracılığı ile bütün insanlara son ve en mükemmel din olan İslâm'ı göndermiştir.
Bu gerçek Yüce Allah tarafından Kur'an-ı Kerim'de şöyle bildirilmiştir: "Allah katında din, şüphesiz İslâmdır." (Al-i İmran Suresi, 19)
İslam'ın dışındaki dinler, Allah katında makbul değildir. Bunların insanlara bir yararı olmayacaktır. Bu konu Kur'an-ı Kerim'de şöyle açıklanmıştır: "Kim İslâm'dan başka bir din ararsa ondan asla kabul edilmeyecektir. O, ahirette de zarara uğrayanlardandır." (Al-i İmran Suresi, 85)
İslâm Dini, Allah tarafından gönderildiği gibi hiçbir değişikliğe uğramadan ve bozulmadan günümüze kadar gelmiştir. Bundan sonra da bu özelliğini koruyacaktır. İslâm, Allah katında makbul olan tek dindir. Bazı insanlar tarafından ortaya konulan dinler de vardır, ancak bu dinler, batıl ve geçersizdir. Çünkü bunlar, Allah tarafından gönderilmemiş, insanlar tarafından uydurulmuştur.


Son düzenleyen _Yağmur_; 8 Mayıs 2017 16:27
virtuecat - avatarı
virtuecat
Ziyaretçi
27 Kasım 2006       Mesaj #3
virtuecat - avatarı
Ziyaretçi

Din Tanımları


Dinin tanımı gerek İslâm, gerek hristiyan bilginlerince kolaylıkla yapılamamıştır. Bu da büyük ölçüde mücerret olan bu kavramın kişiden kişiye farklı algılanmasından kaynaklanmaktadır. Öncelikle belirtmeliyiz ki din, insanla birlikte var olmuş, onunla yaşayan ve kıyamete kadar da yine insanla beraber yaşayacak bir olgudur.
Tarih boyunca her toplum "Din" kavramını ifade etmek için birçok tarif ortaya koymuştur. Genel manada bir fikir edinmek için Doğu ve Batı bilginlerince yapılan tanımlardan bazı örnekleri birlikte görelim:
1. Din, akıl sahiplerini, Peygamber'in bildirdiklerini kabule çağıran ilâhî bir kanundur. (Seyyid Şerif Curcani)
2. Din, akıllı kişileri, kendi hür seçimleriyle bizzat hayırlara sevkeden ilâhî bir kanundur. (M. Hamdi Yazır)
3. Din, insanın kutsal saydığı şeylerle olan ilişkisidir. (Rudolf Otto)
4. Din, bir cemaatin meydana gelmesini sağlayan ibadet ve inançlar sistemidir. (E. Durkheim)
5. Din, daimi hayat sahibi bir Tanrı'ya, ilâhî şuur ve iradenin kâinatı yönettiğine ve insanlıkla alâkalı ahlâkî münasebetleri elinde tuttuğuna inanıştır. (J. Martineau)
6. Din, dua, kurban ve inançla kendini gösteren bir arzudur. (Feuerbach)
7. Din, insanın sonsuzu kavramasını sağlayan, akıl ve mantığa tâbi olmayan zihnî bir meleke veya yetenektir. (Max Müller)
8. Din, mutlak itaat duygusundan ibarettir. (Schleiermacher)
9. Din, insan tabiatının en yüksek, en çekici tezahürlerinden ibarettir. (Ernest Renan)
10. Vazifelerimizin ilâhî emirler sıfatı ile kabulü veya ahlâkî kaideler koyana karşı duyulan saygıdır (İmmanuel Kant)
11. Din, en yüksek içtimaî değerlerin şuurudur. (Edward S. Ames)
12. Din, kul ile Allah arasındaki muameledir. (İmam Gazali)
Bir fikir vermek için sıraladığımız bu tarifleri daha da çoğaltmak mümkündür. Dikkat edilirse bu tanımlarda din, ilâhî kanun, Peygamber'in bildirdiklerini kabul, akıl sahibi kişileri muhatap alan, kutsal sayılan şeylerle ilişki, bir cemaatin meydana gelmesini sağlayan, inanış ve ibadet sistemi bulunan, daimî hayat sahibi Tanrı'ya inanma, dua, kurban ve inançla kendini gösteren bir arzu, mutlak itaat duygusu, ilâhî emirleri koyana karşı duyulan saygı, en yüksek içtimaî değerlerin şuuru vb. cümlelerle açıklanmaya çalışılmıştır.

Şu noktayı da önemle belirtmeliyiz ki, herkesin üzerinde görüş birliğine varacağı bir din tarifi yapmak oldukça zor görünmektedir. Bu bakımdan herşeyden önce "Din" tarifinin oluşmasında Yüce Tanrı kavramı, inanç, ibadet, ahlâk, mukaddes kitap, peygamber, vahiy, ilham, cemaat vb. elemanların bulunması gerektiğini Din Bilimleri özellikle vurgulamaktadır.

Tanınmış Din Bilimleri yazarlarından Regis Jolivet dini:
1. Sübjektif olarak din,
2. Objektif olarak din adı altında ikiye ayırmıştır.
1. Sübjektif olarak din, insanın Allah'a karşı içinden gelen aşk ve itimatla bağlanmasıdır.
2. Objektif olarak din ise, sübjektif olarak duyulan din duygusunun harici fiil ve hareketlerle açıklanmasıdır.

Kaynakça
(1) Geniş bilgi için,bkz., A. Hamdi Akseki (1877-1951), İslâm, İst., 1966, s. 53 vd.
(2) Osman Pazarlı, (1896-1981), Din Psikolojisi, 1968, s. 24 vd.


Tarih Boyunca Din Kavramı


Genel hatlarıyla konu ele alındığında ırk, renk ve dil farkı olmaksızın her insanın dine ihtiyaç duyduğu bir vakıa olarak görülmektedir. Tarih boyunca bu yolda yapılan araştırmalar da bu gerçeği ortaya koymuş bulunmaktadır. Özellikle Din Bilimleri alanında yapılan çalışmalar din duygusunun fıtriliğini kesin bir sonuç olarak tesbit etmiştir. Bu konuyu Batı dünyasında araştıranların ilki sayılan Max Müller (1823-1900) din duygusunun insan tabiatında fıtrî bir keyfiyet olduğunu vurgulamıştır. "Din insanlık tarihine en fazla hâkim olmuş bir âmildir" diyen Benjamin Constant da dine duyulan ihtiyacın, insan hayatında ondan ayrılmayan bir keyfiyet olduğuna dikkat çeken bir başka Batılı ilim adamıdır.

Bazılarının iddia ettiği gibi fıtrî bir duygu olan din ihtiyacının, korku, ümid, rüya, sulh vb. herhangi bir vesile ile sonradan kazanılmış bir olgu olduğunu söylemek son derece yanlış ve tutarsız bir anlayıştır.

Tarihin hangi dönemine bakılırsa bakılsın, dine duyulan ihtiyacın hissedilmediği bir ülke veya topluluk görmek mümkün değildir. İnsan her yerde ve her zaman, daima kendisinden yüce bir varlığa sığınma, O'ndan yardım isteme ihtiyacını duymuştur. Nitekim insanlık tarihi arkeolojik incelemeler, mukaddes kitap ve dinî mahiyetteki metinlerde de bu gerçeği ortaya koymuş bulunmaktadır. Eski Yunan ahlâk bilginlerinden Plutarkhos (M.S. 64-139) "Dünyayı dolaşınız, duvarsız, edebiyatsız, kanunsuz, servetsiz şehirler bulacaksınız. Fakat mabedsiz ve mabudsuz şehir bulamayacaksınız" sözleriyle dine olan ihtiyacın mabed ve mabud açısından önemini dile getirmiştir. Çağımız ünlü tarihçilerinden Arnold J. Toynbee'nin (1889-1975) Türkçeye de tercüme edilen değerli eserinde "Din" bütün boyutları ile incelenmiştir. İngiliz filozoflarından H. Spencer (1820-1903) ilmin ilerlemesiyle dine olan ihtiyacın daha da iyi anlaşılacağını ifade ile şöyle diyor: "İlmin ilerlemesi açık olarak gösteriyor ki hakikatini açıklayamadığımız ve anlayamadığımız mutlak bir kudret vardır, Bu kudret her yerde tecelli ediyor," Dinler Tarihi araştırmacılarından Benjamin Constand dine olan ihtiyacın insan tabiatına yerleşmiş, ondan ayrılması düşünülmeyecek bir cevher olduğunu söyler.

Bilinen bir gerçektir ki din bulunmayınca hayatın manası olmayacağı gibi ahlâk için de yaptırımı düşünülemez. Çünkü din olgusu ahlâk için de bir kaynaktır. Dinden kuvvet almayan, dine dayanmayan bir ahlâk sistemi, tarihin hiçbir döneminde hiçbir ülkesinde kendisinden bekleneni verememiştir. Millî şairimiz M. Akif bu gerçeği şu mısralarında ne güzel dile getirir:
Ne irfandır veren ahlâka yükseklik ne vicdandır,
Fazilet hissi insanlarda Allah korkusundandır.
Hal böyle olmakla beraber dine olan ihtiyacı görmezlikten gelerek bu büyük gerçeğe sırt çevirenler, hatta onun insanları uyuşturan bir afyon olduğunu savunanlar her zaman bulunmuştur. Üstelik böyle düşünenler, devre dışı bıraktıkları dinin yerini kendi sistemleriyle doldurmağa çalışarak adeta dinsizliği din haline getirmek istemişlerdir. Bu da açıkça göstermiştir ki, insanda yaratılıştan var olan inanma duygusu ve ihtiyacının mutlaka giderilmesi gerekmektedir. Bunun en tipik misali II. Dünya Savaşı sonlarına doğru Marksist Blok'a mensup ülkelerde görülmüştür. Savaşın aleyhlerine gelişme göstermesi üzerine adı geçen ülkeler yasakladıkları ibadet ve ayinlere izin vermişler, kapılarına kilit vurdukları kilise ve diğer mabetleri halka açmışlar, her dinden görevlilere toplu dua ve ayin merasimleri düzenletmişlerdir.

Kaynakça
(1) Tarihçi Açısından Din. (çev. İbrahim Canan, İst., 1978)
(2) Beşerî aklın mahsulü olan ve ilâhî vahye dayanmayan bir din sistemi, adı ne olursa olsun din değildir. (M.Rahmi Balaban, ilim, Ahlâk, İman, Ank., 1950, s. 15)
(3) G. Tümer, A. Küçük, a.g.e., s. 38.


Kur'ân'da Din Kavramı

Denebilir ki dinin en güzel ve kapsamlı tarifini Kur'an'da bulmak mümkündür. Çeşitli vesilelerle Kur'an-ı Kerim'in 91 ayetinde geçen "din" kelimesini 27 ana başlık altında toplayabiliriz.

Bunların en belli başlıları şunlardır:
1- Din Allah'dan bir vasiyettir.
2- Dinde zorlama yoktur.
3- Din ilimleri öğrenilmelidir.
4- Din üzerimize güçlük yüklemez.
5- Din hususunda haddi aşmamak gerekir.
6- Din yalnız Allah'a tahsis edilir.
7- Allah'ın emirlerini yerine getirenler din kardeşidirler.
8- Dinde amellere göre ceza ve mükâfat vardır.
9- Din ceza günüdür.
10- Din hususunda yardım isteyenlere yardım etmek lâzımdır.
11- İslâm dini kemale erdirilmiştir.
12- Allah indinde Hak Din İslâmdır.

Ana hatlarıyla sıralanan ve ayetlere dayanılarak yapılan bu gruplandırmaların başlıca dört unsurdan meydana geldiği tesbit edilmiştir:
1- Hâkimiyet ve en üstün otorite,
2- Bu yüksek otorite ve hâkimiyete itaatle boyun eğme,
3- Bu hâkimiyetin otoritesi altında meydana gelen amelî ve fikrî nizam,
4- Bu nizama uymak veya karşı gelmekten dolayı yüksek otorite tarafından verilen mükâfat veya ceza.


Kaynakça
(1) Nisa, 11, 12.
(2) Bakara, 256.
(3) Tevbe, 122.
(4) Hac, 78.
(5) Nisa, 171: Mâide, 77: Sûra. 21.
(6) Fatiha, 4; Yûnus, 104; Mü'min, 14.
(7) Tevbe, 11;Ahzâb,5.
(8) Zâriyât, 6; Vakıa, 86,
(9) Hicr, 35; Şuarâ, 82; Sâffât, 20; Sâd, 78.
(10) Enfâl, 72; Mümtehine, 8.
(11) Mâide, 3.
(12) Âl-i Imrân, 19, 83, 85; Yûsuf, 40.
(13) Mevdudi, Kur'an'a Göre Dört Terim, (çev. İ. Kaya, O. Cilacı) İst., 1991, s.102.


Hadislerde Din Kavramı


Bilindiği üzere İslâm'ın ikinci temel kaynağı Hz. Peygamber (s.a.)'in hadisleridir. Hz. Peygamber (s.a.v)'den bize intikal eden hadis-i şerifler incelendiğinde çeşitli vesilelerle "din" kelimesinin geçtiği görülür. Bir önceki bahiste yaptığımız gibi hadis-i şeriflerde geçen "din" kelimesini de 17 ana başlık altında, toplamak mümkün olmuştur. Bunların en önemlileri şöylece sıralanabilir:
1- Din duygusu fıtridir.
2- Din nasihattir.
3- Haya duygusu dindendir.
4- Feraizi öğrenmek dinin bir gereğidir.
5- Din hayır ve şer için bir ölçüdür.
6- İbadetsiz bir dindarlıkta hayır yoktur.
7- Dinde aranan kolaylıktır.
8- Allah'ın hoşnut olduğu din İslâmdır.
9- Din insanların uyması gereken bir kanundur.
10- Din ilimlerini tahsil etmek gereklidir.
11- Dinî prensiplerde şüpheyi gidermek asıldır.
12- Din müslümanın müslümana kardeş olmasını zorunlu kılar.
13- Bütün peygamberlerin tebliğ ettikleri inanç prensipleri temelde aynıdır.
14- Peygamberlik ve rahmet İslâm dininin temelidir.
Kısaca ve ana hatlarıyla tesbit edilen bu maddeler dışında, hadis-i şeriflerde geçen kavim, millet, ümmet, nasara, yehud, müşrik, sabiî vb. terimler incelendiğinde bunlarda da dinin başka tanımlarını bulmak mümkündür.


Kaynakça
(1) Hadis-i şeriflerde geçen din kelimesi, Buharî, Müslim, İbni Mace, Tirmizî, Darimî ve Ebu Davud'un, sahih hadis kitaplarından alınmıştır. Kaynaklar için bkz. Osman Cilacı, Dinler ve İnsanlar, Konya, 1990, s. 36-38..


Fert Hayatında Dinin Rolü


Şu bilinen bir gerçektir ki, insan dindar olarak dünyaya gelen bir varlıktır. Bu bakımdan onun din duygusundan ayrı bir yaratık olduğu düşünülemez. Çünkü insanın beden ve ruh gibi iki ayrı özellikle yaratılması bir bakıma onun dindar olmasını zorunlu kılmaktadır. İnsan nasıl bedenî varlığını bir takım dış ve iç etkenlerden korumak için tedbirler almak zorunda ise ruhî varlığını korumak için de aynı şekilde bazı tedbirler almak ve manevî ihtiyaçlarını karşılamak zorundadır. İnsan, ruhunun ihtiyacı olan bu manevî sentezi ancak Allah tarafından peygamberleri vasıtasıyla gönderilen ve ilâhî din adı verilen sistemlerde bulabilir. Bazı felsefî sistemler insana geçici bir rahatlık sağlarsa da, sonuçta yine bir insan eseri olan bu sistemler, kaynağı vahiy olan ilâhî dine muhtaçtır. Hâl böyle olmakla beraber, ilmin ve felsefenin yeni boyutlar kazanması da insanın dine olan ihtiyacını vurgulamıştır.

XIX. yüzyılın başlarından itibaren ilim ve teknikteki ilerlemeler insanın artık dine ihtiyacı kalmadığı gibi bir izlenimi zihinlere hâkim kılmaya çalışmışsa da bu egemenlik uzun ömürlü olmamış, insan yine yaratılışından kaynaklanan bu en tabiî manevî ihtiyacını gidermek için dine sarılmıştır. Bu bakımdan bazı batılı sosyolog ve psikologlar XX. yüzyılı dine dönüş asrı olarak nitelendirmişlerdir.

Bilinen bir gerçektir ki insan canlılar arasında en üst düzeyde yaratılmış bir varlıktır. Allah insanı yeryüzünde kendisine halife yapmış dağların yüklenmekten çekindiği emaneti onun omuzlarına yüklemiştir.

İnsanoğluna vereceği ağır yükleri ve sorumlulukları taşıyabilmesi için onu birtakım istidat ve kabiliyetlerle yaratan Cenab-ı Hak, bunlardan öte insanı din gibi yüce bir duygu ile de donatmıştır. Bununla ilgili olarak Yüce Rabbimiz şöyle buyurur:
"O halde Habibim Sen yüzünü bir muvahhid olarak dine, Allah'ın o fıtratına çevir ki O, insanları bunun üzerine yaratmıştır. Allah'ın yaratışına hiçbir şey bedel olamaz. Bu dimdik ayakta duran bir dindir. Fakat insanların çoğu bilmezler".
Bir kere daha vurgulamalıyız ki din, yaratılışdan gelen bir özellikle daima insanla beraber varolmuş, varlığını da yine onunla sürdürmekte olan bir fıtrî vakıadır. Tarihin her döneminde ve dünyanın her yerinde az da olsa dinsiz insana rastlamak mümkündür. Ama tarih top yekün bir toplumun dinsiz olduğunu bugüne kadar kaydetmemiştir. Nerede bir cemiyet varsa orada bâtıl da olsa bir din mutlaka bulunmuştur. Bu bakımdan bütün bir toplumun dinden yoksun olması diye bir şey düşünülemez. Din gerek insan, gerek toplum hayatının her kademesinde varlığını daima hissettiren bir vakıadır.

İnsanlara dinamik bir yapı kazandıran, toplumların hayatını özlenen bir biçimde düzenleyen fazilet ve hayra yönelten din, günümüzde her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyulan bir realite haline gelmiştir. Çünkü, insan yalnızlığını, güvensizliğini, karamsarlığını, ümitsizliğini vb. ancak dine yönelerek ve ona sığınmak suretiyle giderebilir. Manevi yapısını ancak böyle düzene koyabilir. Doğuştan gelen, fıtrî bir özelliği bulunan, insanın kendi öz varlığındaki şuurla birlikte ortaya çıkan din, yine insanın kendi bilinci ile paralel olarak bir gelişme grafiği çizer.

Diğer canlılarda bulunmayan birtakım özelliklerle yaratılmış olan insan, zaman zaman kendisini ve bu kâinatı kimin yarattığını sormadan edememiştir. Böyle bir düşünce iklimine eren insan, hemen ilk aşamada kendi varlığının üstünde yüce bir varlığın mevcudiyetine ulaşır. Her şeyi yaratan bu yüce varlık Allah'dır. İşte insan bu idrak sayesinde Allah'a bağlanır. Dua ve niyazlarla sıkıntı ve bunalımlarını O'na arzeder. Dindar olmak suretiyle gönül zenginliğine ve kalbi doyuma ulaşır:
"Bunlar, iman edenler ve kalbleri Allah'ın zikriyle tatmin bulanlardır. Haberiniz olsun, kalbler yalnızca Allah'ın zikriyle tatmin bulur"ayeti de bu gerçeği ifade etmektedir.
İnsan için dinin gerekliliği fertlerin mukaddes duygu ve hasletlerle birleştirilmesinde, toplumların iyi ve güzel ideallerle yükseltilmesinde oynadığı rolde görülür. Aynı zamanda din, insanlara istikamet veren, beşeri kanun ve nizamların ulaşamadığı yerlerde onlara iyilik ve dürüstlüğü telkin ederek insanları kötülüklerden alıkoyan bir hayat tarzıdır.

İnsan için olduğu kadar toplumlar için de lüzumlu olan din, anarşinin, adeletsizliğin, her tür haksızlık ve kötülüğün amansız düşmanıdır. Bu bakımdan dini, cemiyetin nizamını koruyan bir müessese olarak algılamak mümkündür.

İnsanlık tarihi incelendiğinde iktisadî, siyasî ve ekonomik açıdan tükenen toplumların mükemmel olmasa da hayatiyetlerini devam ettirdikleri görülmüştür. Ancak tarih, dinî duygulan zayıflamış, manen çökmüş toplumların varlıklarını sürdürdüklerini kaydetmiyor. Çünkü bir toplumda dinin zayıflaması ahlâkî, hukukî ve içtimaî bir takım çöküntüleri de beraberinde getirmiştir. Din duygusunun zayıfladığı insanlardan meydana gelen bir cemiyette helâl-haram anlayışı da erozyona uğrayacağı için o toplumun temel düzeni de sarsılır.

Din çaresizlik, korku, hastalık, üzüntü, ümitsizlik ve felâket karşısında insanın sığınacağı yegâne kurtuluş limanıdır. Dinin lüzumu kaçınılmaz bir hakikat olan ölüm karşısında insana verdiği ruhî sükûnette de bariz bir şekilde müşahede edilmektedir. Ölüm anında insanın sığınabileceği, kalben teselli bulabileceği, dinden başka hiçbir manevi otorite yoktur.

İnsanları ürküten en önemli etkenlerden biri, belki de en başta geleni, günün birinde yok olma korkusudur. Halbuki inançlı bir kişi özellikle imanı bütün bir mümin için ölüm, geçici dünya hayatından sonsuz ahiret hayatına intikaldir. İşte bu duygu ve inancı insana telkin eden de ancak dindir.

"Dünya hayatı bir oyundan bir oyalamadan başka bir şey değildir. Elbette ahiret yurdu ittika edenler için hayırlıdır; hâlâ düşünmeyecek misiniz?" ayeti de bu gerçeği bize bildirmektedir. Ayette dikkatimiz çekilen husus, sonsuz ahiret hayatına oranla geçici dünya hayatının, kişinin dinlendikten sonra yeniden döndüğü ciddi bir iş arasında verilen dinlenme ve eğlence gibi olduğudur. Auguste Sabatier, Dinler Felsefesi adlı eserinde, "Ben niçin dinliyim" sualini kendi kendine sorar ve şu cevabı verir:
"Ben dindarım; çünkü başka türlü olmaya muktedir değilim. Dindar olmak varlığım ve benliğim için zaruri bir ihtiyaçtır". Şu bir gerçektir ki, insan maddi anlamda ne kadar ilerlerse ilerlesin hiçbir zaman dinsiz yaşamamıştır, dinsiz yaşamayacaktır.


Kaynakça
(1) Özellikle o yıllarda Fransa, dinsizliğin en üst sınırında bulunuyordu.
(2) Henry C. Link, Dine Dönüş (çev. Ö. Rıza Doğrul), ist, 1949, s. 189.
(3) "Hani Rabbin yeryüzünde bir halife yaratacağım demişti..." (Bakara, 30).
(4) Bkz. Ahzâb, 72.
(5) Ebu Hureyre'nin rivayet ettiği bir hadis-i şerifte Hz. Peygamber Efendimiz şöyle buyururlar: "Her çocuk ancak İslâm fıtratı üzere dünyaya getirilir. Bundan sonra anası babası yahudi ise onu yahudi yaparlar. Hristiyan ise hristiyan, mecusi ise, mecusi yaparlar", Buhârî, Cenâiz, 92. Bundan sonra Rasulullah (s.a.) yukarıda mealini verdiğimiz (Rûm, 30) ayeti okumuştur. Bu hadis-i şerif din duygusunun fıtrî oluşunu, insanın temiz ve masum yaratılmış olduğunu, ancak aile ve çevresinin etkisiyle onların kabul ettiği dini benimsediğini açıklamaktadır.
(6) Rûm, 30.
(7) Hikmet Tanyu, islâm Dininin Düşmanları ve Allah'a inananlar, İst., 1989, s. 76.
(8) Ra'd, 28.
(9) Geniş bilgi için bkz. Kerim Yavuz, Çocukta Dinî Duygu ve Düşüncenin Gelişmesi Ank 1987, s. 27 vd.
(10) En'âm, 32.
(11) Mevdudi (1903-1979) Tefhimu'l-Kur'an (Türkçe terc.), İst., 1986,1, 447.
(12) M. Rahmi Balaban, İlim, Ahlâk, İman, Ank., 1950, s. 46.

Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 12:45
virtuecat - avatarı
virtuecat
Ziyaretçi
27 Kasım 2006       Mesaj #4
virtuecat - avatarı
Ziyaretçi

Toplum Hayatında Dinin Rolü


Fert hayatında dinin rolü ne ise toplum hayatında da odur. Dinsiz önce kendini, sonra Allah'ı inkâr eder! Kendi varlığını inkâr etmeyen bir insan için Allah'ı inkâra yol yoktur.

Büyük Türk filozofu İbni Sina (980-1037), insanın yaratılış icabı medeni olduğunu, toplu halde yaşamak fıtratını taşıdığını ifade eder. Hiçbir insan bütün ihtiyaçlarını tek başına karşılayamaz. Bundan dolayıdır ki cemiyet halinde yaşayan fertler, birtakım karşılıklı hak ve vazifelerle birbirlerine bağlıdırlar.

Toplumun bekası, mutluluğu, içtimaî hakların, ahlâkî kayıtların, büyük bir titizlikle korunmasına bağlıdır. Hak ile görevi birbirinden ayırmak mümkün değildir. Cemiyetlerin devam ve bekası için zaruri olan hak ve görevleri teminat altına alacak, bu kavramları himaye edecek ve insan kalbinin derinliklerine yerleştirecek olan en kıymetli değer bunlara kutsiyet vermiş olan "Din"dir, uluhiyet fikridir.

Din, bazı hasta dimağların zannettikleri gibi beşeriyete sonradan aşılanmış arızî bir şey değil, aksine ruhun fıtrî bir kuvvesi, bir özelliğidir. İstinat eylediği başlangıç gibi hakikî, ezelî ve ebedîdir.

Tarih, toplum halinde tanıdığı kitlelerin hepsinde bir dinin hâkim olduğunu gözler önüne sermektedir. Toplumlar mutlaka bir dine tâbi olmuş, ibadet namına birçok merasim ve ayinler yapmışlardır. İnsanlar putlara tapacak, taşlara ve ağaçlara secde edecek kadar cehalet ve vahşet içinde yüzdükleri zamanlarda bile dinî alâka ve hislerden uzak kalmamışlardır. Ruhun bir özelliği olan din fikri insanla beraber doğmuş, her kavimde sosyal hayatın ihtiyaç ve icaplarına göre gelişmiş her toplumun medeniyetine, müesseselerine temel olmuştur.

Din fertler için fıtrî ve yaratılıştan gelen bir zorunluluk halinde nasıl devam ederek gelmişse ferdî uzuvların kaynaşmasından oluşan cemiyetlerin bünyeleri için de hayat vesilesi olmuştur. Fertler gibi toplumların da bütün hayatî melekelerini dinin kaynağından almış oldukları tarihin gösterdiği bir gerçektir. Günümüz sosyolojisinin dinî, içtimaî amillerin en esaslısı sayması da bundandır. Dinsizlik nasıl fert için bir felâket kaynağı ise, aynı derecede cemiyet için de felâket kaynağıdır.

Dinin manevî otoritesinin hakim olmadığı cemiyetlerde "Hak kuvvetlinindir, kuvvetliler yaşamalı zayıflar ortadan kalkmalıdır" tarzındaki sakat ve acımasız mantık geçerlilik kazanır. Bundan sonra o toplumlarda saadet ve huzurdan söz edilemez. Fertleri, dinin manevî otoritesine kalben ve fikren bağlanmış cemiyetlerde ise zayıf, aciz, yoksul ve kimsesizler daima himaye görmüş, yalnızlıklarını unutmuşlardır. Bir toplum dinin manevî otoritesini benimsediği kadar, ahlâkî umdeleri de kabullendiği ölçüde olgunluğa ulaşır. Ahlâkî prensiplerin başta gelen kaynağı ise dindir.

Dinin ruhî ve toplumsal gerekliliği hakkında Batılı ilim adamları da müsbet görüşler ileri sürmüşlerdir. İmanın kaynağı olan din, her cemiyet için temel prensiptir. Cemiyet imanla kurulur, ilimle gelişir. Dinsiz hiçbir cemiyet yoktur. İnsanlık maddi anlamda ne kadar ilerlerse ilerlesin hiçbir zaman dinsiz yaşayamayacaktır. Tarih bunun nice örnekleriyle doludur.

Kaynakça
(1) A. Hamdi Akseki, İslâm, s. 93.
(2) Geniş bilgi için bkz. M.Rahmi Balaban, İlim, Ahlak, İman


Dinin Doğuşu Hakkındaki Görüşler


Dinler Tarihi'nin en fazla üzerinde durduğu konulardan biri de dinin doğuşu meselesidir. Dinin kaynağı, bir başka ifade ile dinin doğuşu, nasıl başladığı, hangi etkenlerin bunda etkili olduğu vb. konular ilk elden ve öncelikle ancak mukaddes kitaplardan öğrenilebilir. Kutsal kitaplar dışında bu konuyu ilmî olarak araştırmak ve bilgi edinmek imkânı oldukça sınırlıdır. Çünkü bu meselede tatmin edici belgelere ne yazık ki malik değiliz. Bilgimiz, insanın bulunduğu her yerde dinin de mevcut olduğu noktasında toplanmaktadır.

Din insanlık tarihinin en karanlık dönemlerinde bile onların hayatlarını bir bütün olarak kuşatmış bir gerçektir. Bu bakımdan insan hayatı da, insanlık tarihi de ancak dinin anlaşılması ölçüsünde vuzuha kavuşabilir.

İnsanla beraber var olmuş, onunla varlığını sürdüren din, tarihi dönemlerde de, tarih öncesi devrelerde de kendisinden vazgeçilmesi mümkün olmayan bir müessese konumunu günümüzde de korumaktadır. Dinin doğuşu problemiyle din bilimleri meşgul olduğu kadar, sosyal bilimlerin diğer kolları da ilgilenmiştir.

Dinin kaynağı hakkında çok çeşitli görüşlerin ortaya atılması ve canlı bir tartışma zemininin açılması daha çok XIX. yüzyılın ikinci yarısından sonra Darwin (1809-1882)'in Türlerin Kaynağı adlı eseriyle başlamıştır denilebilir. O'nun Evrim Nazariyesi'nden etkilenerek dinin kaynağı hakkında ileri sürülen görüşleri, materyalist ve pozitivist propaganda ile gelişerek Auguste Comte (1798-1857) ve Ludwih Buchuer (1750-1806) aracılığı ile en üst düzeye ulaşmıştır.

Şu noktayı özellikle vurgulamalıyız ki, dinin doğuşu hakkında en sağlam bilgiler ancak kutsal kitaplardan elde edilebilir. Onların bu konuda verdikleri bilgilerin temeli insana, özellikle de insanı yaratan Allah'a bağlanmaktadır. Kutsal kitapların bu bilgilendirmesini paylaşan Aydınlanma Devri düşünürlerinin çoğu da çeşitli dinlerin kaynağını, insanlığın ilk dini (tevhid) olduğunu vurgulamışlardır.

Dinin doğuşu hakkında ileri sürülen teoriler iki ana noktada toplanabilir:
1- Tekâmülcü teoriler,
2- Tarih metodu kullanan teoriler.

Tekâmülcü teoriyi savunanlara göre kâinatta her şey basitten mürekkebe doğru bir istikamet sergilemektedir. XIX. yüzyılda oldukça taraftar bulan bu nazariye, içinde bulunduğumuz yüzyılda geçerliliğini büyük ölçüde yitirmiştir.

Tarih metodunu esas alan teori ise dinin doğuşunu, tarihi seyri içinde ele almakta ve tekâmül fikrine karşı çıkarak tesbitini kendi hudutları çerçevesinde ortaya koymaktadır. Bu nazariye, gerektiğinde belli bir milletin dini içinde kaynak tesbitine giderek her dini başlı başına incelemektedir. Dinin doğuşu hakkındaki teoriler şunlardır:

1- Sosyolojik Görüş


Toplumsal olayları vasıflayıcı bir açıdan ele alan sosyolojiye göre cemiyette meydana gelen olaylar tespit edilmiş olsun veya olmasın fert üzerinde bir dış baskı yapar. Bir başka açıdan sosyoloji insanın gelişme, çalışma ve yeni şeyler keşfetme yönlerini kuşatan bir disiplin olarak düşünülebilir. Adam Ferguson (1728-1792) ve August Comte (1798-1857) bu görüştedirler. Max Weber (1874-1920)'e göre sosyoloji beşerî hareketler ilmidir.

Dinin doğuşu konusunu priori yollarla incelemenin faydalı olmayacağını savunan sosyoloji bu meselede gerçeği bulmak için önce ilkel kabilelerin durumunu incelemekte, sonra da bu kavimlerin kültür hayatlarını tasnif ederek onları tiplere ayırmaktadır. Genellikle bu metoda tarihi kültür araştırmaları metodu adı verilmektedir. Din bütün toplumlara yaygın bir kurumdur. Din ve toplum arasında her tür ilişki bütün toplumlarda en üst düzeyde algılanmıştır.

2- Geriye Doğru Araştırma Metodu


Eski adıyla Tetabbuat-ı Riciyye denilen ve bugün Geriye Doğru Araştırma adı verilen bu metodla dinin doğuşunu araştıran bilginlere göre insanlık, tarih öncesi çağlarda ilkel bir vahşet devri yaşamıştır. Bu varsayımdan yola çıkanlar, ruhlara tapanlara animist, bazı eşyaya tapanlara fetişist, bir takım hayvanlara tapanlara totemist, putlara tapanlara paganist adını vermişlerdir. Bu metodun temeli dini şekilleri, tekâmül aşamalarından arındırarak onları ilkel haline döndürmek suretiyle açıklamaya dayanmaktadır. Buna göre her din, kendisinden önceki dinin tekâmülü sonucu doğmuş gibi kabul edilecektir. Halbuki insanlığın ilkel dönemlerde mutlak bir vahşet devri yaşadığı varsayımı ilmî hiçbir esasa dayanmadığı gibi ilâhî kitaplara da, etnolojiye de filolojiye de dayanmamaktadır.

3- Dini İnkâr Edenlerin Görüşü


Dini ve dince mukaddes sayılan kavramları inkâr edenlere tarihin her döneminde rastlamak mümkündür. Onlara göre din, hırs, hile ve entrika sonucu uydurulmuş, aslı esası olmayan bir sistem ve medeniyetin gelişmesiyle insana yüklenmiş bir yüktür. Dini ve dinî duyguları temelinden inkâr edenler için dinin doğuşu gibi bir meselenin varlığını düşünmek imkânsızdır. Bu düşüncede olanlara göre iki iddia göze çarpmaktadır:

1- İnsanlar içinde ilkel hali biraz geçmiş olan maddi medeniyetin öncelikle meydana gelmesi, sonra dinî hislerin ortaya çıkması,

2- Mitoloji ve dinlerin yüzyıllar boyu dinsiz yaşayabilmiş olan ilkel insanlar üzerinde otorite kurabilmek için ruhanî başkanlar tarafından meydana getirilmiş olması.
Günümüz sosyoloji, arkeoloji ve kültür tarihi araştırıcıları bu iki iddianın geçersizliğini çeşitli verilerle ortaya koymuşlardır. Çünkü günümüzden binlerce yıl önce yaşamış bazı toplumlarda elde edilen bulgular bu idiaların varit olmadığını göstermiştir.

4- Hristiyan Bilginlerinin Görüşü


Dinin doğuşu hakkında batı dünyasında tutarsız ve birbirini nakzeden birtakım görüşlerin mevcut olduğu bilinmektedir. Genel bir tesbit yapmak gerekirse Hristiyan bilginlerinin çoğunun dinin doğuşunu vahiy ve ilham olarak açıkladıkları görülecektir.

Dinin doğuşu konusunda kabul edilen bu vahiy ve ilham nazariyesini büyük ölçüde Tevrat'a dayandıran Hristiyan bilginleri, insanların Allah'ı ve dini tanımalarında aklın değil mücerred vahyin ve ilhamın daha önemli olduğu görüşündedirler.

Tarihi araştırma metoduyla dinin doğuşunu tesbite çalışan Andrew Lang (1844-1912), insan zihnindeki "sebeblilik" prensibinden hareketle Allah'ın dinlerin temeli olduğu sonucuna varmıştır.

Tarihi kültür metoduyla dinin doğuşunu araştıran Wilhelm Schmidt (1868-1954) gerçeğe varmak için önce ilkel toplulukları tesbit etmiş, sonra da onların kültür hayatlarını tasnifle tipler arası yakınlık derecesinden bir sonuç çıkarmaya çalışmıştır.

Batıda Dinler Tarihi sahasında çalışma yapanlara öncülük eden Max Müller (1823-1900) dinin doğuşunu insan ruhunun bir fonksiyonu, bir özelliği olarak açıklamıştır. Bir yandan vahiy nazariyesiyle İslâm'a yaklaşan hristiyan kelâmcıları, öte yandan ilhama yönelmek suretiyle de İslâm'dan uzaklaşmışlardır.
Dinin doğuşunu genellikle tekâmül nazariyesine dayanarak açıklamaya çalışan batılı bilginler konuyu üç ana noktada ele almışlardır:
1- Müşahhas idrakler ve hayaller devri,
2- Ahlâk ve kavramlar devri,
3- En yüksek mefhumlar devri.

Antropolog Edward Börnette Tylor, 1871'de yayınladığı Primiti ve Cultare (İlkel Kültür) adlı eserinde dinin doğuşunun "animizm" olduğunu, atalara tapınma, fetişizm ve büyü gibi inançların da bundan doğduğunu ileri sürmüştür. İngiliz filozofu Herbert Spencer (1820-1903) dinlerin kaynağının korku sonucu atalara tapınma olduğunu ileri sürmüştür. J.G. Frazer de aynı görüşü paylaşır.

Sosyolog Emile Durkheim, (1858-1917) Dini Hayatın İptidai Şekilleri adlı kitabında (1912) dinin doğuşunu sosyolojik bir temele dayandırarak açıklamaya çalışır. O'na göre dinin temeli "kutsal"dır ve içtimaî müeyyideye dayanır.

Dinin doğuşu hakkındaki bütün bu nazariyelerle birlikte konuyu Yüce Tanrı inancına bağlayan bir tez de mevcuttur. Andrew Lang (1844-1912) yayınladığı Dinin Oluşumu adlı eseriyle (1898) Güneydoğu Avustralya ilkel kabilelerinde "animizm"e rastlanmadığını, aksine insanları denetleyen Yüce Tanrı kavramına rastlandığını açıklayarak, dinin ilk şeklinin tek tanrıcılık (monoteizm) olduğunu savunmuştur. Bu çalışmalar ve tartışmalardan çıkan sonuç, önce tek tanrıcılık inancının hakim olduğu, bir takım sapmaların ise sonradan ortaya çıktığı noktasında merkezileşmiştir.

5- İslâm Bilginlerinin Görüşü


Hemen belirtmeliyiz ki, İslâm'a göre insanlığın ilk dini Allah'ın birliği esasına dayanan tevhid dinidir. Kâinatı yoktan var eden Allah, insanı da yaratarak ona gerekli emir ve yasakları yine insanlar arasından seçtiği peygamberleri vasıtasıyla bildirmiştir. Bir erkekle bir kadından yaratılan insanların ilk atası Hz. Adem'e her şeyin ismi yine Allah tarafından öğretilmiştir.

Hz. Adem, Cenab-ı Hak'tan aldığı vahiyleri çevresindeki insanlara tebliğ etmiş, onları ilâhî buyrukların doğrultusunda eğitmeğe çalışmıştır. Ancak zamanın geçmesiyle insanlar Allah'ın birliği inancından saparak, birtakım tabiî kuvvetlere, hatta kendi elleriyle yaptıkları putlara tapar hale gelmişlerdir. İnsanoğlunun tevhidi her terkedişinde Cenab-ı Hak onları irşad için peygamberler göndermiştir. Hz. Adem'den Hz. Muhammed (s.a.v)'e kadar gelen bütün peygamberler dünyanın neresinde olurlarsa olsunlar insanları daima Allah'ın birliğine çağırmışlardır.

Dinin doğuşu ve kaynağı konusunda İslâm evrim ve tekâmülü kabul etmez. O'na göre Yüce Allah, insanı yarattığı zaman ona gerekli olan en mükemmel dini de peygamberi vasıtasıyla göndermiştir. En güzel bir biçimde ve inanma ihtiyacı doğrultusunda yaratılan insan, fıtratındaki Allah'ı arama duygusu yanında başıboş bırakılmamış, her zaman ilâhî kitap ve peygamberlerle desteklenmiştir. Cenab-ı Hak "... Biz bir rasul gönderinceye kadar hiçbir kimse ve kavme azab ediciler değiliz" buyurarak, insanlara peygamber ve vahiy gönderilmesiyle ilgili konunun nasıl anlaşılması gerektiğine dikkatimizi çekmiştir.

Zamanın, şartların ve ihtiyaçların doğrultusunda gönderilen peygamberlerin bir kısmına yeni kitap verilmiş, bir kısmı da kendinden önceki peygamberlerin yolunu izlemiştir. Cenab-ı Hak'kın son peygamber Hz. Muhammed (s.a.v)'le gönderdiği son kitap Kur'an-ı Kerim'dir. Vahyin kaynağı bizzat Cenab-ı Hak olduğu için insanlık tarihi boyunca gönderilen suhuf ve kitapların orjinal mesajı hep bir olmuş tevhid çizgisinde kalmıştır. Bu bakımdan gayet net bir şekilde dinin doğuşundaki kaynağın ilâhî olduğunu söylemeliyiz. Yoksa bazı dinler tarihçisi ve sosyologların iddia ettikleri gibi ilkel din nazariyelerinden (naturizm, totemizm, animizm vb.) den politeizme (çok tanrıcılık) politeizmden de monoteizme (tek tanrıcılık) geçiş söz konusu değildir. Bir diğer açıdan konuyu araştırırsak, İslâm'ın kendi orjinal adını bizzat Kur'an-ı Kerim'den aldığını görürüz.

Yahudi ve hristiyanların kitap ehli olduklarını açıklayan Kur'an-ı Kerim bu iki dinin orjinal hallerindeki yapıları itibariyle hak din "İslâm" olduğunu vurgulamıştır.

Vahiy ve nübüvvet tarihen sabit olduğuna ve İslâm'a göre dinin doğuşunu bu iki ana kaynağa dayanarak açıkladıktan sonra, vahyin insanlara ulaşamaması durumunda dinin kaynağı nasıl algılanacaktır? Bu mevzudaki görüşler şöyle özetlenebilir:
1- Mutezile'ye göre akıl dinin esaslarını kesin olarak anlayabilir.
2- Eşari'ye göre insan aklı ancak ilâhî hitapları anlamak için bir vasıtadır. Vahiy ve nübüvvet olmaksızın akıl dini tam anlamıyla idrak edemez. Peygamber gönderilmediği takdirde, Allah'ın varlığını ve birliğini bilmek insan üzerine vacip olmaz.
3- Hanefi'lerin çoğunluğuna göre akıl kendi gücüyle Allah'ın varlığını da, O'nun kemal sıfatlarını da idrak edebilir; ancak dinî hükümleri anlamak için ilâhî hitaba muhtaçtır.
4- Maturidi'ye göre insanların, Allah'ın varlığını ve birliğini idrak için vahiy ve nübüvvete ihtiyaçları yoktur. (18) Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere bütün İslâm mezheplerince din makul olmakla beraber, uyuşmazlık aklın tek başına bir kaynak olup olmamasıdır. Büyük müfessir M. Hamdı Yazır da dinin doğuşunu şöyle açıklamaktadır:

Dinin iki kaynağı vardır. Biri fıtrat, biri kesb. Fıtrat sırf ilâhîdir. Allah'a ermek için hep Allah'a doğru bir içgüdü ifade eder. Kesb ise sübjektif olduğundan fıtrata muhalif davranışlara haksızlıklara insanı sürükleyebilir. Kişiyi bundan koruyacak ise ancak dindir.

Kaynakça
(1) Mircae Eliade (1907-1986), Dinin Anlamı ve Sosyal Fonksiyonu, (çev. M. Aydın), Ank., 1990, s. 41 vd.
(2) Bu metodu daha çok Almanya'da Wilhelm Schmidt (1868-1954) kullanmıştır.
(3) Baykan Sezer, Toplum Farklılaşmaları ve Din Olayı, İst., 1981, s. 27.
(4) Esad, Tarih-i Edyân, İst, 1336.
(5) Hikmet Tanyu (1918-1992), İslâm Dininin Düşmanları ve Allah'a İnananlar, İst., 1989, s. 217vd.
(6) Esad, a. g. e., s. 28.
(7) Osman Pazarlı, a.g.e., s.88. Bir bakıma Din Duygusunun Gelişmesi'nin açıklandığı bu üç devir, "Din duygusu insanda nasıl doğmuştur?" sorusuna cevap aramaktadır. Üçüncü devreyi teşkil eden "En yüksek mefhumlar devri" ise tek tanrıcılık olarak nitelendirilmiştir. Bu dinleri tarihî süreçte tekâmül nazariyesi ile açıklamanın bir başka türüdür, İslâm'ın bunu kabul etmediği ilgili bölümlerde belirtilmiştir.
(8) Hucurât, 13.
(9) "Allah Adem'e bütün isimleri öğretmişti... "(Bakara, 31) Bu ayette Hz. Adem'e her birşeyin isminin öğretilmesinden maksat onlarla ilgili bilginin de öğretilmesi anlamına gelmektedir.
(10) Bkz. Ahzâb, 40; Saf, 6.
(11) "Biz hakikat insanı en güzel bir biçimde yarattık. "(Tîn, 4)
(12) "O halde Habibim, Sen yüzünü bir muvahhid olarak dine, Allah'ın o fıtratına çevir ki O, insanları bunun üzerine yaratmıştır..." (Rûm, 30)
(13)"... Hiçbir ümmet müstesna olmamak üzere mutlaka içinde bir korkutucu peygamber geçmiştir" (Fâtır, 24) Ayrıca bkz. R'ad, 7.
(14) İsrâ, 15. Bu, Kur'an'ın zihinlere farklı bir şekilde işlediği bir diğer ilkedir; çünkü ceza ve mükâfat Peygamber'in getirdiği mesaja göre belirlenmektedir. (Mevdudi, Tefhimu'l-Kur'an, III, 89)
(15) Bkz. Bakara, 136; Nisa, 163.
(16)"... Bugün sizin dininizi kemale erdirdim, üzerinizdeki nimeti tamamladım ve size din olarak Müslümanlığı verip hoşnud oldum..." (Mâide, 3)
(17) Bkz. Mâide, 46-48.
(18) A.H.Akseki, İslâm Dini, Ank., 1968, s.7 vd.
(19) Es'ad, a.g.e., s.26
(20) M.Hamdi Yazır (1878-1942) Hak Dini Kur'an Dili, İst., 1938, V, 3824.


Dinlerin Sınıflandırılması


Dinler Tarihi her ne kadar araştırma sahası itibariyle XIX. yüzyıldan bu yana müstakil bir hüviyet kazanmışsa da, onun insanlık tarihi kadar eski olduğunu söylemek aşırı bir iddia sayılmamalıdır. Bir diğer açıdan insanlığın dinî hayatını tarihî süreç perspektifinde inceleyen bu disiplin, her geçen gün araştırma ve incelemeleriyle dikkatleri üzerine çekmekte ve ilgi ile izlenmektedir. Çünkü araştırma alanı insanın bu hassas noktasına yani dine yöneliktir. İşte bu disiplinin ele aldığı konulardan biri de dinlerin sınıflandırılması problemidir. Ancak dinlerin sınıflandırılması meselesi öyle görüldüğü veya zannedildiği kadar kolay değildir. Çünkü bu konuda herkesin kabul edebileceği bir kriteri esas almanın imkânsızlığı ortadadır.

İnsanlık tarihi boyunca gelip geçmiş dinlerle, halen yaşayan din ve cereyanların incelenmesi devam ettiği sürece dinleri ilmî ölçülerle tasnif etmek ihtiyacı daima var olacaktır. Böyle bir ihtiyaçla karşı karşıya bulunduğumuza göre bu çalışma nasıl yapılacaktır?

Dinler Tarihi araştırıcıları dinleri "ensabî" ve "eşkâli" olmak üzere iki ana bölümde tasnife tâbi tutmuşlardır. Halbuki tasnif için ensabî ve eşkâlî esaslardan başka dinlerin manevi kıymetleri gibi üçüncü bir esas daha vardır. Dinleri kendi özel hudutları içinde tasnif etmek nisbeten kolaydır. Özellikle ilâhî dinler pek mükemmel surette tasnif olunabilir.

Bazı dinlerin inanç esaslarında, diğer bazılarının da ibadet şekillerinde istisnaî hallerin bulunması, bazılarının gerçekler, diğer bazılarının harikalar üzerine kurulması, bir takımında, dinin hükümlerinin bütün millete şamil olması, diğer bir takımında benzeri hususlar bulunması dinlerin sınıflandırılması problemini oldukça şekillendirmiştir.

Dinlerin sınıflandırılmasında akla ilk gelen Hak ve Batıl şeklindeki ayırım basit gibi görünürse de, böyle bir taksim ilmî açıdan oldukça zordur. Dinleri genel olarak Hak ve Batıl diye ayırmak, dinlerin gerçekleştirmek istediği ahlâkî gayeye daha uygundur. Ayrıca dinleri özel durumları açısından sınıflandırmak da yanlıştır.

1- İlkel Kabilelerde Din


Dinler Tarihi ile ilgili klasik eserlerde genellikle kullanılan "İlkel Dinler" tabiri daha sonraları biraz değiştirilerek "İlkel Kabile Dinleri" şeklini almış bulunmaktadır. Bu terim her ne kadar tartışmaya açık bulunmuyorsa da, primitivenin bazı unsurlarını taşıyan insan topluluklarına günümüz coğrafyasında az da olsa tesadüf edilmektedir. Bu sosyolojik vakıa olarak bilinmektedir.

Her ne kadar "İlkel" teriminin coğrafî, kültürel ve ekonomik boyutunu çizmek tam anlamı ile mümkün değilse de, gelişmiş bir hayat tarzına ulaşamamış, teknolojiyi yakalayamamış, asgari ölçüde hayat standardına kavuşmamış kişi veya topluluklar için bu tabirin kullanılması oldukça yaygındır. O tabir kapsamına giren kişi veya toplumların basit yaşayışlarını binicilik, avcılık ve belli başlı birkaç ürünü yetiştirmekten ileri gidemeyen üretimlerini, bize intikal eden tarihî ve sosyolojik eserlerden öğrenmekteyiz.

Günümüz coğrafyasının genel yapısı içerisinde Avustralya, Afrika, Pasifik Okyanus Adaları, Brezilya ve Cava'da küçük topluluklar halinde ilkel kabile yaşayışını sürdüren toplumların mevcudiyetinden bahsedilmektedir. Yaşayış ve geçim tarzlarının ilkelliğinden (primitiv) dolayı bazı batılı sosyologlarca barbar, vahşi, hatta putperest olarak nitelendirilen bu toplumların gerçek dinî yapıları tam olarak aydınlığa kavuşturulmuş değildir. Nisbeten Afrika'da yaşayan çeşitli toplumlar üzerinde yapılan araştırmalar onların genellikle Fetişist, Animist, Naturist ve Paganist dinî cereyanlarla daha yakın bir ilişki içinde olduklarını ortaya koymuştur. Bu kategoriye giren kişi veya toplumlardan ilâhî din davetçisi ile karşılaşanlarının hidayete erenleri pek tabii ki bulunmuştur. Günümüz dünyasında hâlâ XVI. yüzyıl hayat şartlarını, inanç örf ve adetlerini hiç değiştirmeden sürdüren Amish'ler Amerika Birleşik Devletleri'nin Pen-silvanya eyaleti Lancester şehrinde yaşamaktadır. Kilise Amish'lerin bütün hayatını düzenlemekte, çocukların dinî eğitimini kilise ile aile ortaklaşa yürütmektedir.
İlkel kabile yaşamı ile ilgili bir diğer çarpıcı örnek Karaip Adaları'nda gözlenmiştir. Burada yaşayan Dumai Kabilesi Hristiyanlık'la Animizm'i karıştırarak "Vudu" adı verilen yeni bir inanç sistemi ortaya koymuşlardır. Bunlar büyü ve sihir ile meşguldürler.

2- Putperestlik ve Haniflik


Farsça "büt" kelimesinden gelen putperestlik, doğrudan doğruya kendisine ibadet veya bir mükaddesliği temsil etmek üzere "pişmiş toprak, taş, tahta, maden vb. yapılmış heykel veya aynı maksatla yapılmış resim, kabartma ve oymalar" anlamına gelir.

Tarihin hemen bütün dönemlerinde ve dünyanın her bölgesinde çeşitli putlara rastlanmıştır. Bu bakımdan putatapıcılık insanla birlikte varolmuş ve onunla birlikte gelişmiştir. Putlar "ilâh" veya "ilahe" (büyük yaratıcı güç)'yi temsil etmek üzere yapılmış sembollerdir. Çeşitli maddelerden put yapıldığı gibi, özel düzen ve tertiplerle hareket ettirilebilen, ses çıkartan, ateş püskürten putlar da yapılmıştır. İnsan eseri olan putların karakteristik özelliği cansız, hareketsiz ve sessiz oluşlarıdır. Putlara tapanların da en az onların bu özelliklerini bilmiş olmaları gerekir.

Tarih incelendiğinde görülmüştür ki, insanlar mabud anlamında yalnız resim ve heykellere tapmakla yetinmemişler, çevrelerinde gördükleri canlı cansız her çeşit varlığa ve kuvvete tapmışlardır. İlâhî tebliğle tevhid inancına erememiş bu insanlar, hayvan, ağaç, koruluk, dağ (Japonya'nın sembolü olan Fuji Yama, Eski Yunan Olimpos) ateş, rüzgâr, ay, güneş, yıldızlar vb. tapınma konusu yapmışlardır. Bunların dışında yine insanların, Nemrut ve Firavun gibi gerçek şahıslar, Buda ve Konfüçyüs gibi gerçek kişilerin heykellerine taptıkları da olmuştur.

İslâm, tapınmayı yalnız Allah'a hasretmiş, O'nun dışında bir varlığa ibadeti şiddetle yasaklamıştır. İslâm ibadet esnasında kulun Allah'ına vasıtasız ulaşmasını temel almış yegâne ilâh olarak Allah'ı göstermiştir. İslâm, madde, mekân, insan ve eşyaya kutsiyet izafesine de karşıdır. Olgun iman sahiplerine göre Allah ve peygamber sevgisinin önüne geçen, dinî icap ve inançların ihmâline sebep olan bütün sevgi, bağlılık ve düşkünlükler puttur. İmanının kemaline aykırı bu tür bağlılıklar da putperestliktir. Kur'an-ı Kerim ve hadis-i şerifler bu hususta gerçek inanç sahiplerini uyarmıştır.

Maddeden her tür putu iptal eden İslâm, maddî olmayan cinsten beşer zaaf ve ihtiraslarına karşı da olağanüstü hassastır. Müslüman hiçbir şeyi Allah'ı sever gibi sevmeyecek, ancak Allah'a karşı gösterilmesi caiz olan hürmeti başka şeye karşı göstermeyecektir. Yunus Emre "Yaratılmışı severiz Yaradan'dan ötürü" derken bu ölçüyü dile getirmiştir.

Her çağdan daha büyük imkânlara sahip olan ve semavî dinleri taklit eden çağdaş putperestlik, puta tapıcılığın en sinsi, en masum ve en tehlikeli bir türünü teşkil etmektedir.

Hz. İdris'ten sonra, insanları irşadla görevli âlimler teker teker ölünce, bu ayrılıktan üzülenler onların çizdikleri resimleri evlerine asmışlar belli yerlere diktikleri heykellerin etrafında dolaşmaya başlayarak halk tabakasına "Sakın taptıklarınızı bırakmayın; hele Ved'ten, Suvaa'dan, Yegustan, Yeuk'tan ve Nesr'den zinhar vazgeçmeyin demişlerdir. Allah'ı bırakıp putlara tapmaya başlayan bu insanlara Cenab-ı Hak Hz. Nuh'u göndermiştir. Putatapıcılığı, tevhid inancında dinî hayatın ilk basamağı sayan materyalist sosyologların bayatlamış görüşlerine artık günümüzde itibar eden pek kalmamıştır. Çünkü insanlığın başlangıcında tevhid inancından önce putperestliğin varlığından söz etmek, Dinler Tarihi'ni de, insanlık tarihini de iyice bilmemek demektir.
İslâm Dini'ne sımsıkı bağlı bulunan kimse anlamına gelen "hanif' kelimesi cahiliyye devrinde doğru yolda olanlar Hz. İbrahim dini üzere sünnete uyan ve "Beyt"i haccedenler hakkında kullanılırdı. İslâmiyet geldikten sonra ise hanif kelimesi, namazda kıbleye yönelen, bütün peygamberlere inanan, Allah'ın birliğine şahadet eden anne, kız, teyze ve hala gibi yakınlarıyla nikâhlanmayı ve Allah'ın haram saydığı şeyleri haram sayan ve sünnet olan kimselere ad olmuştur. Kısaca hanif, "Yalnız bir Allah'a inanan, O'na ibadet eden İslâm'a sımsıkı bağlı bulunan kişidir."

Hanif kelimesi Kur'an-ı Kerim'de çoğunlukla Hz. İbrahim'in ismiyle birlikte zikredilir. Hanif kelimesini kendi anlayışları doğrultusunda yorumlayan batılı İslâmiyatçılar ona müslümanlardan farklı anlam vermişler, Welhausen vb. kelimenin "Hristiyan zahidi" manasına geldiğini iddia etmişlerdir. Bir hadis-i şeriften anlaşıldığına göre Hanifliği müş-riklik, Yahudilik ve Hristiyanhk dışında mütalâa etmek gerekmektedir.

3- Vahye Göre Dinler


Bir fikrin veya emrin Allah tarafından peygamberlere bildirilmesi demek olan vahiy ve o esasa dayanan dinler öncelikle Allah'a, peygambere ve kitaplara imanı emreder. Bunun aksi olan ve vahye dayanmayan dinler ise, insanın yukarıda sayılan ana umdelere imanını esas almayan öğretilerdir. Yahudilik, Hristiyanlık ve Müslümanlığı içine alan vahiy dinlerini Sami ırkla bağlantılı olarak açıklamak bazı araştırıcılara göre daha uygundur. Bundan dolayı bu görüşte olanlar, vahye dayamayan dinlerin Sami ırkla bir ilgisinin bulunmadığını iddia ederler. Dinler Tarihçileri, genellikle vahye dayanan dinlerle vahye dayanmayan dinlerin özelliklerini tesbitten sonra aralarındaki farklılıklara dikkat çekmişlerdir:
1- Vahiy eseri olan dinler tevhid kavramına dayanır. Vahye dayanmayan dinler Tanrı kavramından mahrumdur.
2- Vahye dayanan dinlerde peygamberlere iman gereklidir.
3- Vahiy eseri olan dinlerde ilâhî bir kitaba iman şarttır.
4- Vahye dayanan bütün dinler Ortadoğu'dan çıkmıştır.
5- Tarihî olarak vahye dayanan dinler Sami ırkın etkisi altındaki bölgelerde zuhur etmiş, daha sonra o etki alanı dışına yayılmıştır.
6- Gerek talimleri, gerek tarihî gelenekleri açısından vahye dayanan dinler misyonerli dinler olarak kabul edilmiştir.
7- Vahiy mahsulü olan dinlerin talimleri gayet net ve açıktır.
8- Vahiy dinleri dünya ve ahiret saadetini sağlayan prensipler getirmiştir.
9- Vahye dayanan dinlerde aklın ve mantığın kabul etmeyeceği herhangi bir husus yoktur.

4- İslâm Bilginlerine Göre Dinler


Dinleri sınıflandırma konusunda Müslüman Dinler Tarihçileri, dinlerin manevî kıymetlerini temel alarak bir sınıflandırma yapmışlardır. Bu esasa göre dinler;
1- Hak dinler,
2- Batıl dinler olmak üzere iki büyük kısma ayrılabilir.
Dinlerin manevî kıymetlerini esas alan bu tür bir sınıflandırmada hem ahlâkî, hem de hükmî bir mahiyet söz konusudur. Ahlâkî fazilet, Allah'a ibadet ve adaleti emreden dinler Hak Dinler, bu vasıflardan mahrum olan dinler de Batıl Dinler'i oluşturmaktadır. Ancak bazı Dinler Tarihçileri böyle bir sınıflandırmanın ilmî, yani bütün dinleri münasebet ve bağlılarına göre ayırmaya yarayacak bir çalışma olamayacağı görüşündedirler.

Dinlerin sınıflandırılmasına ışık tutmak bakımından: "O iman edenler, O Yahudiler, O Sabiiler, O Hristiyanlar, O Mecusiler, O Allah'a eş koşanlar yok mu, Allah kıyamet günü bunların aralarını mutlaka ayıracaktır. Çünkü Allah her şeyi hakkıyla görüp bilendir" ayeti önemle belirtilmelidir. Görüldüğü üzere bu ayet-i kerimede altı adet din zikredilmekte, bunlardan birincisinin iman ehli olduğu vurgulanmaktadır.

Yukarıda mealini verdiğimiz ayette geçen Mecusiler ve şirk koşanlar bir mabut tanıdıklarını iddia etmektedirler. Yine ayette geçen Sabiilerden maksat da Hristiyanlar gibi açıkça şirk iddiasında bulunmayanlardır.

5- Diğer Bazı Sınıflandırmalar


Dinler Tarihi sahasında çalışma yapan araştırıcılardan bazıları, yukarıdaki tasnifler dışında da dinleri ayırıma tâbi tutmuşlardır. Bunlardan ırkî ve coğrafî sınıflandırmayı esas alanlara göre dinler:
1- Sami, 2- Ari, 3- Moğol dinleri olmak üzere üçe ayrılır.
1- Sami Dinler (Musevilik, Hristiyanlık, Müslümanlık).
2- Ari Dinler (Hindu, Jain, Zerdüşt ve Sıkh Dinleri). Bazı araştırıcılara göre Budizm de bu gruba dahildir.
3- Moğol Dinleri (Konfüçyüs, Tao, Ecdatperestlik, Şinto Dinleri).

6- Bazı Araştırıcılara Göre Dinler


1- İlkel, 2- Millî, 3- İlâhî Dinler olmak üzere üç grupta incelenebilir. Bu taksimin birinci ve üçüncü şıklarındaki dinler hakkında kitabımızın ilgili bölümlerinde bilgi verilmiştir. Millî Dinlere gelince, ana hatlarıyla belirtmek gerekirse o, bir topluluk veya bir millete ait dinin adıdır. Millî dinlerin ortak yönü, insanların kurtuluş ve saadeti için bağlılarına aynı ilkeleri telkin etmeleridir. Geçmişte olduğu gibi günümüzde de varlığını koruyan Yahudilik ilâhî dinlerden iken muharref hale gelmiş son dönem Dinler Tarihçilerinin tasniflerinde ise Millî din niteliğine bürünmüştür.

7- Batılı Bazı Dinler Tarihçilerine Göre Dinler


1- Tabiî Dinler,
2- Ahlâkî dinler olarak şu şekilde de sınıflandırmışlardır;
1- Tabiî Din, 2- Ahlâkî Din, 3- Mutavassıt Din, 4- Kurtuluş Dini, 5- Hakiki Kurtuluş Dini, 6- Ahlâkî Dine Dönüş
Bir başka tasnif de şöyledir;
1- Tabiî Dinler, 2- Ruhanî Bir Şahsiyet Üzerine Kurulan Dinler, 3- Mutlak Dinler.

Kaynakça
(1) Bazı araştırıcılar dinleri, konuşulan dillere göre sınıflandırmışlar. Sami dillerini konuşan milletlerin dinlerini bir grup, Turan dillerini konuşan milletlerin dinlerini de başka bir grup saymışlardır.
(2) M. Şemseddin, (1883-1961) Tarih-i Edyan, İst., 1338, s. 34.
(3) Esad, a.g.e., s. 109
(4) Bazı sosyal bilimlere göre Dinler Tarihi'nin, dinleri Hak ve Batıl olmak üzere tavsif ve sınıflandırmaya yetkisi yoktur.
(5) Ancak bu metodun tamamen ilmî bir kriter taşımadığı, bütün dinleri birbirinden ayırmaya kâfi gelmeyeceği de bir gerçektir.
(6) Mehmet Taplamacıoğlu, Karşılaştırmalı Dinler Tarihi, Ank., 1966, s. 42.
(7) Günümüz sosyologlarından bazıları etnolojinin gelişmesiyle bu topluluklar hakkında "yazısı olmayan halklar" ve "tabiat halkları" terimlerini kullanmaktadırlar.
(8) Avustralya'm kuzey bölgesinde Aruhem ormanlarında yaşayan bir kabile halen ilk çağ dönemini yaşamakta çiğ et yiyerek ateşe tapmaktadırlar. Mağaralarda yaşayan bu Sabah Yıldızı kabilesi mensupları 1920 yılından beri bölgeye gönderilen misyonerlere de" ilgi göstermemektedirler. (Sabah Gazetesi, 7 Kasım 1993)
(9) Zaman Gazetesi, 14 Aralık 1993.
(10) Tercüman Gazetesi, 5 Mayıs 1992.
(11) Peygamberler içinde putatapıcılıkla savaşanların başında Hz. İbrahim gelir. O'nun putperestlikle mücadelesi konusunda bkz. Enbiyâ, 51-69. Hz. ibrahim kavmiyle tartışması sonunda bir fırsatını bularak onların bütün putlarını kırmış, yalnız en büyüğüne dokunmamıştır.
(12) İslâm'a göre Allah, herhangi bir şekil veya herhangi bir sembolle temsil edilemez. Çünkü Allah şekil, zaman ve mekândan münezzehtir.
(13) Yeni Türk Ansiklopedisi, İst, 1984, VIII, 3150.
(14) Nuh, 23. Bu ayetteki isimler, onlann taptıkları en önemli putların adlarıdır. Bazı müfessirlere göre yeryüzünde Allah'ı unutup heykellere (put) tapma âdeti ilk olarak bu şekilde başlamıştır. (Mehmet Vehbi, Hülâsatü'l -Beyan fi Tefsiri'l-Kur'an, İst., 1340, XV, 6168)
(15) Ancak putperestlik ve tektanrı inancının devamlı olarak birbiriyle mücadele halinde olduğunu vurgulamak lâzımdır.
(16) Rağıb el-İsfehani, el-Müfredat, (tah.M. Seyyid Keylani) Mısır, 1961, s.131-132; İsmail Cerrahoğlu, Kur'an-ı Kerim ve Hanifler, (Ank. Ün. İlâh. Fak. Derg., 1963, XI, 89).
(17) Bkz. Bakara, 135, Âl-i İmrân, 67; Nisa, 125; En'âm,161; Nahl,120-123. Bu ayetlerde geçen "hanif genellikle batıl ve sapık inaçlardan kurtularak Hz. İbrahim'in dinine bağlı kimseler için kullanılmıştır. (Alusi, Ruhu'l-Meani, V,154) Kur'an-ı Kerim'de "hanif" kelimesinin geçtiği ayetler için ayrıcı bkz. Bakara, 105; Âl-i İmrân, 95; Nisa, 125; En'âm,79; Yûnus, 105; Hac, 31; Rûm, 30; Beyyine,5.
(18) A. Abdullah Masdusî, Yaşayan Dünya Dinleri, (çev.A.Asrar) İst.1981,s.21.
(19) Dinlerin sınıflandırılmasında "Ensabî" ve "Eşkâlî" esaslar üzerinde durulduğu takdirde onların manevî değerleri pek fazla nazar-ı itibara alınmamaktadır.
(20) Müslüman Dinler Tarihi bilginleri, Hak Dinler'e "milel" Batıl Dinler'e "nihai" adını vermişlerdir. Şehristani ve Ibni Hazm'a dayanan bu tasnifler görünüşte farklı gibi algılanıyorsa da sonuç itibariyle biri diğerinin aynıdır.
(21) M. Şemseddin, a.g.e.,s.35.
(22) Hac,17. Dinlerin sınıflandırılmasıyla ilgili olarak ayrıca bkz. Bakara, 62; Mâide,69.
(23) Bu ayet-i kerimede "şirk koşanlar"dan maksat, Arabistan ve bütün diğer memleketlerdeki müşriklerdir.
(24) Hak Dini Kur'an Dili, IV, 3390. Sabiiler hakkında yeterli bilgi "Günümüzdeki Bazı Küçük Dinî Gruplar" bölümünde verilecektir.


kaynak = cağrıweb
Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 12:34
Misafir - avatarı
Misafir
Ziyaretçi
7 Aralık 2006       Mesaj #5
Misafir - avatarı
Ziyaretçi

Din

,
Allah tarafından konulmuş bir kanundur. İnsanlara, yaratılış gayesini ve varoluş hikmetini bildirir. Yüce Rablerine karşı ne şekilde ibâdette bulunacaklarını öğretir. İyi ve faydalı şeyler yapmaya sevkeder, zararlı işlerden de alıkoyar. Din, insan aklının kendi kendine sorup durduğu, "Ben kimim, nereden gelip, nereye gidiyorum?" suâllerinin tatmîn edici yegâne cevab kaynağıdır. Din, imkânların tükendiği, ümidlerin söndüğü yerde başlayan imkân yolu ve ümid ışığı, ilâçların dindiremediği acıların ilâcı, yıkık gönüllerin sığınağıdır. Din; adâlet, iyilik, fedakârlık, doğruluk, fazilet gibi duyguların hayat menbaı, insan vicdanındaki inanma ihtiyacının tam karşılığıdır. İnsanlar, dinleri peygamberlerden öğrenmişlerdir. Peygamberler, vahiy yoluyla Allah'dan aldıkları dinî hükümleri, aldıkları şekliyle insanlara bildirmişlerdir. Bu bakımdan, dinlerin hakikî sahibi, Allah Teâlâ'dır. Peygamberler ise dînin hükümlerini insanlara bildiren birer elçi durumundadırlar. İnsan Hayatında Dinin Yeri Nedir? Din inancı, insanla beraber doğmuştur. Çünkü insanlık tarihinin hiçbir döneminde din duygusundan mahrum bir millete rastlanamamaktadır. Nerede insan varsa, orada bir nevi îman, ibâdet ve din duygusu görülmüştür. Bundan anlaşılıyor ki, din, insanlığın yaratılışından getirdiği fıtrî ve zarurî ihtiyacıdır. İnsanoğlu vâr oldukça, din de vârolacaktır. Filozof Auguste Sabatier bu konuda der ki: "Diyânet, gayet kuvvetli bir ağaç gibi, insaniyetin geçirdiği inkılâpların hepsinde hayatını muhafaza etmiş ve edecektir. Zaman geçmekle, onun kaynağı kurumak şöyle dursun, bilâkis, gittikçe o menbaın derinleştiğini, genişlediğini görmekteyiz. Binaenaleyh, insan hayatı diyânetle başlamış olduğu gibi, diyânetle kuvvet bulacak, diyânetle nihayetlenecektir." "Ben niçin dinliyim" suâlini nefsime sorar sormaz, şu cevabı alıyorum: Dindarım, çünkü başka türlü olmaya muktedir değilim.

Dinin Fertlere ve Cemiyete Sağladığı Faydalar Nelerdir?


1. İnsan, akıl ve şuur sahibi, varlığı üzerinde düşünebilen bir canlıdır. Nereden gelip nereye gittiğini, niçin yaratıldığını, hayat yolunun onu nasıl bir sonuca ulaştıracağını, vicdânıyla başbaşa kaldığı zaman, kendi kendine sorup durmaktadır. Bu konuda tatmîn olmak, içinde geleceğe ait olarak beliren endişelerden kurtulmak, sükûnete ve iç huzura ermek ihtiyacındadır. Bu huzuru, insan, ancak insanüstü bir hakikata inanıp bağlanmakla bulabilir. Bu hakikatı ise, ona ancak din verir ve öğretir.
2. İnsanlığın kendi dünyasında maddeten ve mânen inkişaf etmesi, gerçek insanlık mertebesine ulaşması için de, din mutlaka gereklidir. Bu hususu Bediüzzaman şöyle ifâde eder:
"Nev'-i beşerin ahvaline dikkatle bakılsa görülür ki, ruhun mânen terakkisini, vicdanın tekâmülünü, akıl ve fikrin inkişaf ve terakkisini telkin eden, yani aşılayan şeriatlardır. Vücud veren tekliftir. Hayat veren peygamberlerin gönderilmesidir. İlham eden dinlerdir. Eğer bu noktalar olmasaydı, insan hayvan olarak kalacaktı. Ve insandaki bu kadar kemâlât-ı vicdaniye ve ahlâk-ı hasene tamamen yok olurlardı." (İşârâtü'l-İ'caz).
Aynı konuda Ali Fuad Başgil ise şöyle der:
"En âliminden câhiline kadar insan, nerden gelip nereye gittiğini kendi kendine soracak; insanüstü âlemlerden yüksek bir ideâl mesnedi ve bir hareket ve faaliyet prensibi arayacaktır. Fakat bu aradıklarına ve sorduklarına dînin dışında -ne ilimde, ne de felsefede- tatmin edici ve iç ferahlatıcı bir cevab bulamıyacaktır. Neticede ya dindâr olup, dinî hakikatlere gönül bağlayacak ve insan hayatı yaşayacaktır, yahut da hayvanlaşıp, fizikî hisler ve bayağı zevkleriyle yaşama yolunu tutacaktır. Bu yol, insanlığı uçuruma götürülecektir." (Din ve Lâiklik)
3. Din, cemiyet hayatını düzenleyici ve disipline edici olarak da, insanlık için lüzumlu bir müessesedir.
* Dinî duygu, insandan hiçbir vakit ayrılmayan, onu daima murakabe altında bulunduran mânevî bir bekçidir. Bu bekçi, vicdanlar üzerinde son derece etkili olduğundan, hem insanı gizli âşikâr bütün fenalıklardan alıkoyar, hem de her nevi iyiliklere sevkeder.
"Din, insan ihtiraslarını frenliyen en kuvvetli mânevî bir dizgindir."
* Din sayesinde Allah'ın herşeyi bileceğini, hiçbir şeyin ondan gizlenemeyeceğini idrâk eden insanda kuvvetli bir irâde hâsıl olur. Böyle kuvvetli irâde ve seciye sahibi kişilerden meydana gelen bir cemiyette ise, âsâyiş ve istikrar, nizam ve âhenk bulunur.
* Din her türlü ahlâkî fazîletin kaynağıdır. İnsanlık için dinin getirdiği ahlâkî sistemin ehemmiyeti çok büyüktür. Aleksi Betran şöyle der:
"Dindar kimselerde mevcut olan îman, ahlâk için pek kıymetli bir istinad noktasıdır."
Bir milletin ahlâkî yönden alçalması kadar müdhiş bir felâket yoktur. Tarih boyunca pek çok milletler, ahlâken tefessüh ettikleri için batmış, tarih sahnesinden silinip gitmişlerdir.
4. Dinsizlik, herşeyden önce ahlâk fikrini yıkar. Çünkü din olmadığı takdirde, ahlâk için hiçbir yaptırıcı güç kalmadığından, dinsizlik her türlü kötülüğün yayılmasına ve genişlemesine ve neticede cemiyetin çökmesine sebeb olur. Dinsizlik, aynı zamanda hukuk fikrini de ortadan kaldırır. Kendini herhangi bir ahlâkî müeyyideye bağlı hissetmeyen dinsiz insan, hiçbir hak ve hukuku yerine getirmez. Eline fırsat geçtiğinde zulüm yapmaktan, gasbetmekten, her türlü kötülüğü işlemekten geri durmaz. "Maddeye tapan ve şehvetlerine esîr olan dinsiz insanda, insanlık seciyeleri silinmekte; fazîlet, ferâgat ve fedakârlık yerine feci bir 'BOŞVER' zihniyeti hâkim olmaktadır. Bu zihniyet ise, bir cemiyet için felâkettir."

İnsanlığın İlk Dini Hangisidir?


İnsanlığın ilk dîni, ilk insan ve ilk Peygamber Hz. Âdem Aleyhisselâm'a gönderilen ve Allah'ın bir olduğu inancına dayanan Tevhid dînidir. Sosyolojik araştırmalar da insanlığın ilk dîninin tevhid dîni olduğunu isbatlar mahiyettedir. Nitekim dinler tarihi araştırmacısı ve sosyolog Schmidt, yeryüzünde en ilkel insan cemiyeti olan Pigmeler üzerinde yaptığı araştırmalar sonucu, bunlarda "tek tanrı inancı"nın olduğunu ortaya koymuştur. Schmidt'in bu tesbitleri, Durkheim'in, insanlığın ilk dininin totemizm olduğu yolundaki iddialarını çürütmüş, bu konudaki yaygın Batılı kanâatleri yıkmıştır.
Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 12:47
ispermecet - avatarı
ispermecet
Ziyaretçi
5 Mart 2007       Mesaj #6
ispermecet - avatarı
Ziyaretçi

Din Nedir?


Tarihin başlangıcı olarak, yazının bulunuşu dolayısı ile 6000 yıl önceki Sümer uygarlığı kabul edilmiştir. Bundan öncesi, tarih öncesi çağlar olarak isimlendirilmiş ya da tarih bu şekilde ikiye bölümle sınıflandırılmıştır.


Tarih öncesi çağlarda din nasıldı, yazı olmadığından yazılı kayıt yok. Mağara resimlerinden, mezar buluntularından ve şimdiki zamana kadar neolitik dönemi yaşamış toplumların yaşantılarının gözlemlerinden eski çağlarda din hakkında, ilgili bilim insanlarının hipotezleri var.

Bunlar ise, ne uzak doğu dinlerinde söylenenler, ne de tek tanrılı üç dinde anlatılanlar gibi; 6 günde evrenin yaratılması, Adem, Nuh, İbrahim hikayelerinde olduğu gibi değil. Teolog ve tarihçilerinin araştırmalarına göre, tek tanrı fikrinin ilk ortaya çıkışı eski Mısır’da firavun Akheneton ile.

Fakat onun da tek tanrısı, yine doğaya ait bir cisim olan güneş.

Yahudilikten itibaren tanrı fikri ise şu anki insanların kafasındaki gibi, o bir yerlerde, gökte, her yerde, görünmez, duyulmaz, çok büyük, affedici, yaratıcı ve daha birçok sıfatları ile tanımlı.
Araştırma sonuçlarına göre İbrahim de bir pagan hayvan tüccarı. Musa ise henüz yaşadığı hakkında bir kanıta rastlanmamış, fakat onun adıyla tanrı şimdiki kafalardaki sıfata ulaşmış. Daha önceki tarihlerde böyle bir kavrama asla rastlanmadı. Bunun başlangıç yılı ise M.Ö. 1250-1280 yıllarındaki Kutsal Topraklara dönüş zamanı. Yani günümüzden, 3260 sene öncesine dayanıyor. Yazı ise 6000 yıldan beri var. Yazının bulunuşundan o tarihe kadar 2700 yıllık geçen zaman içinde hep tanrı sayısı çok fazla. O tarihten İsa’ya kadar ise tek tanrıya inananlar sadece Yahudi azınlığı.

Tek tanrıya inanmak ise annenin Yahudi olması koşuluna bağlı. Babası Yahudi olup annesi Yahudi olmayanlar cemaat ve inanç dışı.

Tek tanrıcıların kafasındaki doğal cisimlerden arınmış tanrının biçimi, ortaya çıkış anında Yahve olarak isimlendirilmiş. Yahve kelimesi ise o zamanki İbranicede, batı dillerindeki var olmak fiilinin (to be) eril üçüncü tekil hali; He is demek. Yani erkek, Allah baba.

Kelime kökeni olarak da bazı sıfatları ile de Sümerin Enki’sinin, Sami kavminden olan Akadlarda EA ya döndürülen yea olarak söylenen bilgelik tanrısı. Ne de olsa kendilerine İbrahim oğlu diyenler de Sami kökenli Akadlar. Yaratıcı değil ama diğer sayıları bini geçen tanrıların, sorularını yanıtlayan, önemli tanrılar kurulunun baş adamı. O dinlerde yaratan tanrı farklıydı ama EA her şeyi bilen ve her şeye kadir sıfatındaydı insanların kafasında.

Tüm bunlardan önce, korkulan, anlaşılamayan yıldırım, sel, yanardağ, tayfunlar, depremler gibi doğal olaylar, ölüm korkusu, sevilen kişinin ölümü, ataya saygı gibi nedenlerle dinler oluşmaya başlamış. Yaşanan ortama, yaşam biçimine göre benzer dinler ortaya çıkmış. Amazon yağmur ormanları insanları ile Papua Yeni Gine’nin benzer ortamında yani yine yağmur ormanında yaşayan İbanlar dünyada 180 derece ters konumda yaşamalarına ve birbirleri ile asla ilişkiye girmemelerine rağmen benzer toplumsal üst kurumlar oluşturmuş. Her iki toplumun da dininde aynı nedenlere dayalı kelle avcılığı vardır. İnsan beyni belirli koşullarda hep aynı şeyleri üretmiş.

Doğal varlıklara ruh verip onları canlı olarak görmüş paleolitik dönem insanları. Sadece tütümüz homo sapiens değil, familyamız hominidlere ait neanderthaller, ramapitecuslar dahi. Atalarını çiçekler içinde ayinlerle gömmüş.

Neolitik dönemi son 20-30 yıl öncesine kadar yaşayıp, atalarının iskeletlerini senede bir çıkarıp sırtında gezdiren Afrikalılar, kemikleri çıkarıp, yıkayıp evinde saklayan İbanlar benzeri din bizim 9000 yıllık Çatalhüyük’te de varmış. Gidin görün, evin içindeki, sekinin altından çıkan başsız iskeletleri. Bölgeyi terk edenler yanlarında koca iskeleti götürme yerine babalarının kafataslarını götürmüşler. Oraya gömmeden önce çevrede bırakıp kuşların ölülerin etlerini yemesi beklemişler. Günümüz Uzakdoğu neolitiklerinde de bölgesel olarak aynı durum vardı.

Doğal varlıklara, hatta timsaha aslana dahi tapma sonrası astronomi ile ilgilenip güneşe, aya, gezegenlere, yıldızlara tapma, yağmurun suyun yayarını kavrayıp bunlara tapmışlar. Bu gelenekler tek tanrılı dinlere dahi girmiştir. Ayrılanın ardından su dökme, su gibi aziz ol sözleri ta oralardan kalma. Yeni doğanın kutsal su ile vaftiz edilmesi, Ortodoksların kutsal pınarları ayazmalar hep pagan dönemin kalıntılarıdır. Noel dahi druidlerden Hıristiyanlığa 361 yılında papa I. Julius tarafından bilinçli olarak sokulmuş adettir.

Sonra insan biçimli tanrılar dönemi başlıyor. Yiyip içiyorlar evlenip çoluk çocuk sahibi oluyor bu tanrılar. Yazılı tarihteki sayıları bini aşkın Sümer tanrılarını akılda tutmak zor olmuş o zamanın insanında. Tanrılar kurulu oluşturuyorlar önemli tanrılardan. Bu kurulun en önemlisi herkes tarafınca sevilip sayılan, her şeyi bilen her şeye kadir sıfatlı bilgelik tanrısı EA.

Bilmek önemli artık tarım yapılıyor, toprağı ne zaman kazıp arpa buğday ekecek, yağmur yağmadığında nasıl yağmur duası yapacak, ne zaman sulayacak bilgi ister bu.

Ea M.Ö. 1250 lerde tek tanrıya dönüştürüldüğünde ise kolay mı diğerlerini anında atmak. Onlar hala yaşıyor melek olarak. Kuruldaki bilinenler ölüm tanrısı Azrail, insanlarla haberleşen Cebrail, iklime bakan Mikail olmuş, insanlara bela getiren, kıyamet günü sorumlusu İsrafil, diğerleri de isimsiz ve önemsiz melekler. Ve 1000 yılda Tevrat yazılmış, İbrahim soyunun hikayeleri, İbrani krallarının yaşam hikayeleri, ile yazılı Sümer dininin evernin yaratılışı, Adem Havva (sümerde adı kaburganın hanımı), tufan hikayeleri alınarak. Hatta neşideler neşidesi aynen kopyalanmış, kız kardeşimin memeleri ak diyerek koca din kitabında.

Sümer tabletleri bulunup okunmadan önce de din kitabında enses ilişkilerin ne işi var diye şaşımış günümüz insanı, kilise ayinlerinde buraları es geçmişler. Halbuki bilmiyorlardı ki sevgiliye Sümer’de kız kardeş denildiğini.

Din dediğimiz budur, bilginin bittiği yerde ortaya çıkan, ta eskilerden gelme; eski çağ beyin ürünlerinin evrimi. İnançlı kafalarda yavaş yavaş değişen, fakat değiştiğinin farkına varılmayan ve değiştiği kabul edilmeyen.
Son düzenleyen _Yağmur_; 8 Mayıs 2017 16:30
HayLaZ61 - avatarı
HayLaZ61
VIP BuGS_BuNNY
23 Mart 2007       Mesaj #7
HayLaZ61 - avatarı
VIP BuGS_BuNNY

DİN NEDİR?


Din; İnsanın insana emniyetini, insanların birbirlerine güvencini, insanların birbirlerine Allah korkusuyla beraber bağlanmalarını, insanların birbirlerine Allah için hürmet etmelerini, Allah’ın emirlerini tutup, yasaklarından kaçmalarını,insanların birbirlerini sevmelerini,insanın kendi mevcudiyetindeki büyüklüğü başka bir varlığa bağlamadan, Allah’ın büyüklüğünü kendi vücudunun dahilindeki büyüklükten bulabilmesini sağlayan ilahi kaideler bütünüdür.

Din; doğrudan doğruya Rab ile kul arasındaki bağlılık demektir. Allah ile kulun birbirine bağlılığını, sıfat olarak kendi insanlık büyüklüğünü anlayıp o sıfatı göstermesini, özden yaşayıp özden yaşatmasını sağlayan kuruma din denir.

İslamiyet; İnsanın her nefesinin Rabbı tarafından alındığını ve her nefesiyle kendisinin hayat bulduğunu idrak ederek bütün fiillerini Rabbının emrine teslim etmesine de İslamiyet denir.

Din, insanı yaratılışınca yaşatan ilahi kanunlar bütünüdür. İnsanı diğer mahluklardan ayıran insanlık gereklerinin toplu adına din kaideleri denir.

En dindar insan haysiyet, namus ,mertlik ve şeref gibi mukaddes değerlere en çok değer verendir. Dindar insan ince hassas ve zarif olur. Dindar insan geniş görüşlü , ferah yürekli ,kalbi sevgi ile dolu , bağışlayıcı, engin ve mütevazidir. Dindar insan uyanık ayık , aldanmayan, aldatmayandır. Dindar insanın her hali , her hareketi iç açıcıdır. Gerçek dindar insanla muhatap olanlar kalbi hoşnutlukla ayrılırlar. Dindar insan samimi , içten, candan olur. Dindar insan elindeki maddi manevi imkanlarını başkalarıyla paylaşır ,dindar insan ayıpları örter , gördüğü kusurları kendinde düzeltir, beğenimli ve gayret vericidir.

Dindar insan hiçbir kimseden hiçbir sahada bir şey beklemeyen, özendiği ahlak ve fazileti her zaman kendi gösterendir. Dindar insan hayatını doğruluk üzerine bina etmek için büyük bir ciddiyet içinde yaşayandır
Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 12:48
Pirana Kovalayan Çılgın Hamsi...
Dark-Line - avatarı
Dark-Line
Ziyaretçi
23 Temmuz 2007       Mesaj #8
Dark-Line - avatarı
Ziyaretçi

Din Nedir?


Din, ilk insanla birlikte doğal olarak var olmuştur. İnsan var olduğu sürece de devam edecektir. Çünkü insanın yaratılışında, kendisini yoktan var edeni bilme, O'na inanma, bağlanma, kulluk yapma duygusu ve ihtiyacı vardır. Fıtratı bozulmamış bir insanda bu ihtiyaç mutlaka kendisini gösterir ve tıpkı fiziki varlığın yeme, içme bilmeye, o'na inanmaya ve bağlanmaya ihtiyaç duyar. İnsan, fıtratındaki bu duyguyla aklını kullanarak, yaratanının varlığını ve birliğini kavrayabilir. Ancak, yaratıcısının, kendisinin mutluluğu için ondan neler istediğini, hangi davranışlarından razı olup hangilerinden hoşlanmayacağını, kısacası o'nun hoşnutluğunu nasıl elde edeceğini, bunun yanında, sinirli olarak yaratılmış bulunan insan aklının, mücerred düşünmekle ulaşamayacağı birtakım soyut meseleleri bilemez. İşte sınırlı olarak yaratılmış bulunan insan aklının, tek başına çözemeyeceği bu tür meselelerin cevabini ancak hak din verebilir.

Bunun için Allah, insanlar içinden peygamber görevlendirerek onlar aracılığıyla insanları dünya ve ahirette mutluluğa ulaştıracak esasları insanlara bildirmiştir. İşte Allah’ın Peygamberleri aracılığıyla akıl sahiplerine gönderdiği, onları kendi irade ve seçimleriyle doğruya ve mutluluğa ulaştıran bu hayat düzenine din denir.

Dini kuralların koyucusu Yüce Allah'tır. Peygamberler dahil hiç bir kimsenin din koyma yetkisi yoktur. Peygamberler, dini hükümleri tebliğ etmekle yükümlüdürler. Tarih boyunca insanların din olarak ortaya koydukları birtakım ilke ve kurallar hiçbir zaman hak din niteliği taşımaz. Vahye dayanmayan yani bir peygamber tarafından tebliğ edilmemiş olan bu gibi sistemler, insanlığı maddi ve manevi bütün yönleriyle kuşatıcı özelliğe sahip olamaz. Bunun yanında asılları vahye dayanmakla birlikte, temel ilkeleri korunmamış ve zaman içinde asliyetini yitirip bambaşka şekiller alarak bozulmuş dinler de vardır.
Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 12:48
overclockcu - avatarı
overclockcu
Ziyaretçi
2 Şubat 2008       Mesaj #9
overclockcu - avatarı
Ziyaretçi

DİN NEDİR?


Kur'an'da Din Kavramının Kullanılışı


Kur'an mesajı içinde "din" kavramı, aşağıda sıraladığımız dört ana kısımdan oluşan mükemmel bir düzeni tarif etmektedir:
1. Hakimiyet ve egemenlik.
2. Hakimiyet karşısında boyun eğme ve itaat.
3. Söz konusu hakimiyetin etkisi altında kurulan fikri ve ameli düzen.
4. Bu düzene bağlılık ve itaat sonucu elde edilen mükafat ya da isyan ve karşı çıkmanın neticesi olarak, yüce egemenlik tarafından verilen mükafat yada ceza.

Kur'an "Din" kavramını bazen birinci ve ikinci manaları (hakimiyet, egemenlik ile itaat ve boyun eğme) bazen üçüncü (düzen) bazen de dördüncü manası (yargı,ceza) ile kullanmakta; bazı ayetlerde ise "Din" diyerek, dört ana kısımdan oluşan söz konusu mükemmel düzeni kasdetmektedir.Bu farklı kullanımları iyice anlayabilmek için aşağıdaki ayetleri gözden geçirelim.

1. Birinci ve İkinci Manasıyla Din


"Sizin için yeryüzünü bir durak, bir konak yeri kılan ve gökyüzünü de çatı gibi ayakta tutan Allah'tır.O sizlere bir biçim verdi, şu görünüşünüzü de en güzel kıldı ve sizi güzel şeylerle rızıklandırdı.İşte budur Rabbiniz olan Allah.Alemlerin Rabbi Allah'ın bereketi ne yücedir! O diridir.Ondan başka ilah yoktur.Öyleyse dini O'na has kılarak (Allah'a) dua edin." (Mümin, 64-65)

"De ki; 'Dini Allah'a halis (özgü) kılarak, O'na kulluk etmekle emrolundum.' Ve ben Müslümanların ilki olmakla da emrolundum." De ki; Ben dinimi yalnızca O'na halis kılarak Allah'a ibadet ederim.Siz de O'nun dışında dilediklerinize ibadet etmekte serbestsiniz. "Tağuta ibadetten kaçınıp da içten Allah'a yönelenlere müjdeler olsun." (Zümer, 11-17)

"Hiç şüphesiz biz sana bu kitabı hak ile indirdik.Öyleyse sen de dini yalnızca O'na halis kılarak Allah'a ibadet et.Haberin olsun, halis olan din yalnızca Allah'ındır.O'ndan başka veliler edinerek; Biz bunlara, sırf bizi Allah'a yaklaştırsınlar diye tapıyoruz (ibadet ediyoruz) diyenlere (gelince); şüphesiz ki Allah, onlar arasında ayrılığa düştükleri şeyde hükmünü verecektir.Allah yalancı, nankör insanı doğru yola iletmez." (Zümer, 2-3)

"Göklerde ve yerde ne varsa O'nundur.Din de halis olarak ancak O'na aittir.Öyleyse, Allah'tan başkasından mı korkuyorsunuz? (Yani, Allah'tan başka, hükmüne uymamaktan sakındığınız ve gazabından korktuğunuz başka bir ilah mı var?) (Nahl, 52)

"Allah'ın dininden başka bir din mi arıyorlar? Oysa, göklerde ve yerde ne varsa ister istemez O'nun emrine uymuştur ve O'na döndürülüp götürülecektir." (Al-i İmran, 83)

"Oysa kendilerine, dini yalnız Allah'a halis kılıp, O'nu birleyerek Allah'a kulluk etmeleri, namazı kılmaları, zekatı vermeleri emredilmişti.İşte doğru din budur." (Beyyine, 5)
Bütün bu ayetlerde "din" kavramı, yine egemenlik ve bu egemenliği kabul ederek ona itaat etmek ve kulluk yapmak anlamında kullanılmıştır.Allah'a dini halis kılmanın manası şudur:
Kişi, Allah'tan başkasının hakimiyet, egemenlik ve hükümranlığını reddederek itaat ve kullukta kimseyi O'na ortak koşmaksızın itaat ve kulluğunu yalnızca Allah'a halis kılmalıdır.
Yani, Allah'tan başka kime itaat edilirse edilsin, bu itaat Allah'ın itaatı altında ve O'nun belirlediği sınırlar dahilinde olmalıdır.Çocukların ana babaya, karının kocasına, köle yada hizmetçinin efendisine v.b. gibi diğer tüm itaatlar eğer Allah'ın hükmüne dayalı ve O'nun belirlediği sınırlar dahilinde olursa, bu, Allah'ın emri gereği yapılan itaattir.Ancak, söz konusu itaatler, Allah'a itaatten bağımsız, Rabb yerine konulan kimse ve nesnelerin emir ve isteklerine olursa, bu itaat Allah'a isyandır.Eğer hükümet, Allah'ın kanunlarına bağlıysa O'na itaat farz, eğer Allah'ın kanunları yerine insanların ortaya sürdüğü kanun ve düzenlemelerle hareket ediyorsa böyle hükümete itaat etmek Allah'a isyandır, O'na karşı gelmektir.

2. Din'in Üçüncü Anlamıyla Kullanılışı


"De ki; 'Ey insanlar, eğer benim dinimden yana bir kuşku içerisindeyseniz, ben, sizin Allah'tan başka ibadet ettiklerinize ibadet etmiyorum, ancak ben, sizin hayatınıza son verecek olan Allah'a ibadet ederim. Ben müminlerden olmakla emrolundum.' Ve yüzünü dosdoğru dine çevir ve sakın müşriklerden olma' diye emredildi bana." (Yunus, 103-104)

"Hüküm, yalnızca Allah'ındır.O, kendisinden başkasına kulluk etmemenizi emretmiştir.Dosdoğru olan din işte budur, ancak, insanların çoğu bilmezler." (Yusuf,40)

"Zina eden kadın ve erkeğin her birine yüzer değnek vurun.Eğer Allah'a ve ahiret gününe iman ediyorsanız, onlara Allah'ın dinini uygulama konusunda sizi bir acıma tutmasın." (Nur, 2)

"Gerçek şu ki, Allah katında ayların sayısı, gökleri ve yeri yarattığı günden beri Allah'ın kitabında onikidir.Bunlardan dördü haram aylardır. İşte budur dosdoğru olan din." (Tevbe, 36)

"İşte biz Yusuf için böyle bir düzen hazırladık (yoksa) hükümdarın dinine göre kardeşini yanında alıkoyamazdı." (Yusuf, 76)

"Yoksa onların kendilerine Allah'ın izin vermediği dine benzer kanunlar yapan birtakım ortakları mı var?" (Şura, 21)

"Sizin dininiz size, benim dinim de bana." (Kafirun, 6)
Bütün bu ayetlerde "din" kelimesi ile kastedilen mana:
Kanun, kural, şeriat, yol ve insanların yaşamını ona bağımlı olarak sürdürdüğü düşünce ve hayat nizamıdır.Eğer bir kimsenin birtakım kanun ve kurallara uyarak, tabi olduğu egemenlik Allah'ın egemenliği ise, o kişi Allah'ın dinindedir.Yok eğer bu egemenlik herhangi bir despotun, bir kralın, bir şefin egemenliği ise; kişi o despotun, kralın, şefin dinindedir.
Eğer egemenlik herhangi bir ruhban sınıfın elindeyse, kişi onların dinindedir.Öte yandan egemenlik herhangi bir aile, hanedan yada halkın çoğunluğunun egemenliği şeklinde ise kişi söz konusu zümrelerin dinindedir.Özetle, kişi son noktada kimin hüküm ve iradesini gözönünde bulunduruyor, kimin yasa ve önerilerini ölçü ve esas olarak alıyor, onunla amel ediyor, hayatını düzenliyorsa onun dinini benimsemiş, onun dininin takipçisi olmuştur.

3. Dördüncü Manasıyla Din


"Size va'dedilen şey ölümden sonraki hayat mutlaka doğrudur.Din (yargı ve ceza) mutlaka gerçekleşecektir." (Zariyat, 5-6)

"Din (yargı ve cezayı) yalanlayanı gördün mü? İşte yetimi itip-kakan, yoksulu doyurmayı teşvik etmeyen odur." (Maun, 1-3)

"Din gününün (yargı ve ceza gününün) ne olduğunu sen nereden bileceksin! Ve yine din gününün ne olduğunu nereden bileceksin! O gün kimsenin kimseye yardım edemeyeceği bir gündür! O gün emir yalnızca Allah'a aittir." (İnfitar, 17-19)
Bu ayetlerde din kelimesi yargı ve ceza,hesap,mükafat manalarında kullanılmıştır.

4. En Genel Kavram Olarak Din


Kur'an-ı Kerim "Din" kelimesini, bu son anlamıyla şöyle ifade eder: Din, insanın benimseyip, itaat ederek boyun eğdiği herhangi bir yüce egemenliktir.Bu egemenliğin koyduğu yasa ve kurallar çerçevesinde hayatını sürdürür.Boyun eğdiği egemenliğin siyasal otoritesine itaat etmesine karşılık izzet,yücelme ve mükafat bulmayı umar.İsyan etme veya otoriteyi tanımama durumunda alçaklık ve perişan hale düşmekten, en ağır azaplarla karşılaşmaktan korkar.
Aşağıdaki ayetlerde "din" kelimesi birbirini tamamlayan dört anlam boyutunu (egemenlik,itaat ve boyun eğme,kural,yasa ve düzen,yargı ve ceza) hepsine birden işaret etmektedir.
"Kendilerine kitap verilen kimselerden (tek yüce hakim sıfatıyla) Allah'a ve (yargı,hesap ve ceza günü sıfatıyla) ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve Rasulünün haram kıldığını haram tanımayan ve hak dini (İslamı) din olarak benimsemeyenlerle, onlar küçük düşüp, kendi elleriyle cizye vermeye razı oluncaya kadar savaşın." (Tevbe, 29)
Bu ayette, "Hak dini" deyimi terminolojik bir ifadedir.Açıklamasını bizzat deyimin sahibi Allah Teala önceki üç ifadede yapmaktadır.Biz de tercümemizde din kelimesinin dört ayrı anlamının açıklandığı ifadeleri numaralandırdık.Sonra da "hak dini" deyiminin kelimenin bütün anlamlarını bünyesinde topladığını belirttik.
"Firavun dedi ki; Bırakın beni, Musa'yı öldüreyim de o (gitsin) Rabbine yalvarıp yakarsın.Çünkü ben, sizin dininizi değiştirmesinden yada yeryüzünde fesat çıkarmasından korkuyorum." (Mümin, 26)
Firavun'la Hz. Musa (a.s) arasında geçen olayları, Kur'an'da verilen tüm ayrıntılarıyla gözden geçirip, değerlendirdiğimiz zaman, bu ayette geçen "din" kelimesinin, sadece inanç ve manevi değerler bütününden ibaret bir dini hayat şeklini anlatan "religion" kavramını değil, devlet ve toplum düzeni anlamını da kapsadığını açık bir şekilde görüyoruz. Musa (a.s.) eğer misyonunda başarılı olursa Firavun, devletin değişeceğini söylemek istiyordu.Bu taktirde firavunların hakimiyet ve egemenliği bitecek, devrin yürürlükteki yasa ve gelenekleriyle sürdürülen hayat nizamı kökünden sökülecek, bütün bunların yerine, yeni yasa ve geleneklerin üzerinde yükselen yepyeni bir nizam kurulacaktır.
"Allah katında din, hiç şüphesiz İslamdır." (Al-i İmran, 19)

"Kim ki, İslam'dan başka bir din ararsa, onun dini asla kabul edilmez ve bu kimse ahirette kaybedenlerden olacaktır." (Al-i İmran, 85)

"Müşrikler istemese de, O hak dini bütün dinlere üstün kılmak için peygamberini hidayetle gönderdi." (Tevbe, 33)

"Fitne kalmayıncaya ve din bütünüyle Allah'ın oluncaya kadar onlarla savaşın." (Enfal, 39)

"Allah'ın yardımı ve fethi geldiği ve insanların dalga dalga Allah'ın dinine girdiklerini gördüğün zaman; Rabbini hamd ile tesbih et ve O'ndan mağfiret (bağışlanma) dile.Çünkü O, tevbeleri çok kabul edendir." (Nasr, 1-3)
Bütün bu ayet-i kerimelerde "din" kelimesi itikadi, nazari,ahlaki ve ameli boyutları ile topyekün mükemmel bir hayat nizamını ifade etmektedir.

İlk iki ayette insan için, Allah katında kabul gören yegane hayat nizamının yalnızca ve sadece Allah'a itaat ve kulluğa dayanan hayat nizamı (İslam) olduğu belirtilmektedir.Temelleri Allah'tan başka bir egemen gücü mutlak otorite olarak görmeye ve bu otoriteye itaata dayanan başka bir nizamın, kainatın sahibi yanında kabul görmesi kesinlikle mümkün değildir.Bu eşyanın tabiatına, evrensel varoluşun ilkelerine(fıtrat) aykırıdır.Çünkü, insanı yaratan ve rızıklandıran, mülkünde onu "raiye" sıfatıyla barındıran Allah'ın, kendi egemenliğinin dışında, başka bir egemenliğe boyun eğip, itaat ve kulluk ederek hayat sürdürülmesini, başka kişi, kurum ve otoritelerin yönlendirmesini ve bu doğrultuda hareket edilmesini normal görmesi olacak şey değildir.
Üçüncü ayette, Allah'ın, resulleri aracılığıyla insanoğluna gerçek ve doğru hayat nizamı olarak İslam dinini gönderdiği ifade ediliyor.Yine bu ayette elçilerin görevinin insanlara İslam'ı, bu gerçek hayat nizamını tebliğ etmek ve bu dinin diğer bütün nizamlara,dinlere galip gelip yeryüzünde hakim olması için her türlü çaba ve gayreti sarfetmesi gerektiği buyurulmaktadır.
Dördüncü ayette, İslam dinine tabi olanlara; yeryüzünde fitnenin, yani Allah'a isyan esasına dayalı bütün nizamların kökü kazınıncaya ve itaat ve kulluk nizamı olarak yalnız Allah'ın düzeni yeryüzüne hakim oluncaya kadar savaşmaları emredilmektedir.

Beşinci ayette ise, 23 sene aralıksız süren çaba ve gayret sonucunda arap toplumunda, toplumsal bir devrimin başarıyla gerçekleştiği anlatılıyor. İslam artık itikadi, fikri, ahlaki, siyasi, medeni, iktisadi,sosyal ve psikolojik tüm boyutlarıyla uygulanmaya koyulmuştur. İslam otoritesinin hakim olmasıyla da Araplar her köşe ve bucaktan dalga dalga gelerek Allah'ın nizamına katılmaktadır.Ve nihayet bu ayet, Allah Rasulünün bütün bu gelişmelerden görevinin tamamlandığı bir dönemde indiriliyor. Aynı şekilde bu ayette, Hz.Muhammed (s.a.v.)'e memur edildiği vazifesini başarıyla yerine getirmesinden dolayı gurura kapılmaması gerektiği, noksan sıfatlardan münezzeh, ayıplardan uzak ve kamil zatın sadece Allah olduğu uyarısı yapılmaktadır.Bu muhteşem misyonun başarılması nedeniyle Peygamber Efendimiz'in Allah Teala'ya tesbih,hamd ve senada bulunması gerektiği hatırlatılmakta; Hz.Peygamber (s.a.v.)'den 23 yıllık hizmet döneminde görevini yerine getirirken, kendinden sadır olan hamlık ve noksanlıklardan sana sığınırım" diyerek yüce Allah'tan af ve mağfiret talebinde bulunması istenmektedir.


Kaynak: Seyyid Ebu'l A'la el-Mevdudi (Kur'an'ın Dört Temel Terimi)
Son düzenleyen _Yağmur_; 9 Mayıs 2017 12:49
Misafir - avatarı
Misafir
Ziyaretçi
23 Eylül 2008       Mesaj #10
Misafir - avatarı
Ziyaretçi
DİN
MsXLabs.org & Temel Britannica

İnsanların anlayamadıkları, karşısında güçsüz kaldıkları doğa ve toplum olaylarını gizemsel nitelikteki güçlere bağlayarak açık­lamaya yönelmeleri dinleri doğurmuştur.
İlk insanlar yaşadıkları çevre dışındaki dünyaya ilişkin pek az şey biliyorlardı. Yağ­muru ve gün ışığını, fırtınaları ve depremleri, Güneş ve Ay tutulmalarını açıklayıcı bilimsel bilgiden yoksundular. Bilgisizlikleri yüzünden bu gibi olayların ırmaklar, ağaçlar ya da dağlarda yaşayan ruhlarca denetlendiği kanı­sına vardılar. İlkel atalarımız bu ruhların kimi zaman insanlardan hoşnut olduklarına, kimi zaman da onlara öfkelendiklerine inanırlardı. Ruhların kendilerine iyi davranmalarını ve yardım etmelerini sağlamak için özel törenler düzenler, onlardan yağmur ve bol av gönder­melerini isterlerdi.
İlkel kabilelerin çoğu hayvan, bitki hatta cansız nesnelerin kabilenin güvenliği ve rahatı için özel bir önem taşıdığına inanırdı. Totem olarak adlandırılan bu kutsal nesneye büyük saygı gösterilirdi. Kabilenin totemi hangi hay­van, bitki ya da nesneyse, çoğunlukla kabile­nin bu totemin soyundan geldiğine inanılır, totem ve kabilenin birbirine yardım etme, birbirini koruma zorunda oldukları düşünü­lürdü. Aynı zamanda kimi nesneler ve davra­nışlar tabu sayılır, her ne olursa olsun bunlar­dan kaçınılması gerektiğine inanılırdı. Dünyanın birçok yerinde hâlâ varlığını koru­yan bu türden inanç ve gelenekler bilimsel bilgi yaygınlaştıkça yok olmaktadır.
İnsanların köylerde ve kasabalarda yerleşik bir yaşam sürmeye başlamasıyla daha gelişkin dinler ortaya çıktı. Bu dinler ilk önce Mısır ve Mezopotamya gibi yörelerdeki büyük ırmak­ların vadilerinde, suyun bol, koşulların elve­rişli olduğu yerlerde doğdu. Buralarda yaşa­yanlar, yarı göçebe insanların rastlantılara dayalı yaşama biçimlerini bırakarak, tarıma dayanan yerleşik toplumlar kurdular. Koyun ve sığır beslediler, topraktan her yıl düzenli ürün aldılar. Güneş ısısı, Ay ışığı, ekim ve hasat zamanları yaşamlarında önem kazandı. Ekim ve hasat zamanının mevsimlerin değişi­mine bağlı olduğunu öğrenmişlerdi. Bu deği­şimleri kutlamak için dinsel şölenler düzenle­meye başladılar. Sıradan insanlara göre daha bilgili olan rahipler, mevsimlerdeki değişimle­rin Güneş ve öbür gökcisimleriyle ilgili oldu­ğunu kavradılar; böylece bunların da dinlerde yeri oldu. Sunaklar ve tapmaklar yaptılar, karmaşık tapınma ve adak törenleri ortaya çıktı ve rahipler toplumun en önemli kişileri arasında yer almaya başladı; bazı din kuralları yazıya döküldü.
Günümüz dünyasında hâlâ önemlerini ko­ruyan gelişmiş dinler İÖ 500 dolayında yaşa­yan bilge kişilerle başladı ve onlardan etkilen­di. İÖ 6. yüzyılda Çin'de Konfüçyüs ve Laozi, Hindistan'da ise Gautama Buda gibi büyük düşünürler yaşadı. Yaklaşık aynı dönemde Filistin'de Yahudi peygamberleri İşaya ve Hezekiel yaşamaktaydı. Hıristiyanlık İS 1. yüzyılda İsa, Müslümanlık ise İS 7. yüzyılda Hz. Muhammed ile birlikte ortaya çıktı.
Günümüzde dünyada 1 milyarı aşkın Hıris­tiyan, 555 milyon dolayında Müslüman, 463 milyondan fazla Hindu, yaklaşık 246 milyon Budacı, 171 milyon kadar Konfüçyüsçü ve Taocu, 17 milyon kadar da Musevi vardır. İnsan­ların hangi dine bağlı oldukları tam olarak bilinemeyeceği için bu sayılar kesin değildir.

Uzakdoğu Dinleri
Çin, temel olarak üç din ve ahlak sisteminin etkisinde kaldı: Konfüçyüsçülük, Taoculuk ve Budacılık. İlk ikisi Çin'de doğduysa da, Bu-dacılık İS 1. ya da 2. yüzyılda Hindistan'dan geldi. Konfüçyüsçülük 1911 Devrimi'ne kadar Çin'in resmi dini olarak kabul edildi. Müslümanlık Çin'e 7. yüzyılda girdi. Gerçek etkisi 13. yüzyıldan sonra görülmeye başladı. Bugün Çin'de 20 milyon dolayında Müslüman olduğu tahmin edilmektedir. Çin'e 7. yüzyılda giren Hıristi­yanlık bir süre parlak bir dönem yaşadıktan sonra 900'lerde etkisini yitirdi; ama 13. ve 16. yüzyıllarda batıdan gelen misyonerlerin çaba­larıyla yeniden yaygınlık kazandı.
İÖ 6. yüzyılda yaşayan Konfüçyüs'ün dü­şünceleri Asya'nın doğusundaki tüm uygarlık­ları etkiledi. Konfüçyüs hükümdarların değil, halkın mutluluğuna önem veriyordu. İnsancıl, doğal ve yalın bir kişiliğe sahipti. Öğretisinin temelinde erdem, sevgi ve hoşgörü vardı. Konfüçyüs'ün amacı yeni bir din kurmak değil, eski değerleri dirilterek geleneksel top
lum ve devlet düzenini canlandırmaktı. Ana babaya sevgiyi, ilişkilerde karşılıklı dürüstlü­ğü ve saygıyı öğütledi. Çin'de Han Hanedanı (İÖ 206-İS 221) döneminde Konfüçyüsçülük devlet dini oldu.

Konfüçyüs kendinden önceki bilgelerin ya­zılarını bir araya getirdi. Kendisinin "yaratıcı değil, iletici olduğunu", yeni düşünceler ya­ratmadığını, yalnızca ilk düşünürlerin öğreti­sini ve düşüncelerini aktardığını ileri sürdü. Gene de gerek kendisi gerek izleyicileri Çinlilerin yaşamında derin izler bıraktılar. "Baş­kalarının sana yapmasını istemediğin şeyi sen de başkalarına yapma" ilkesi Konfüçyüs'ün ahlak öğretisini özetler.
Taoculuk, Konfüçyüs'ten yaklaşık 50 yıl önce doğan Laozi tarafından kuruldu. Laozi'ye ilişkin çok az şey bilinir, hatta Taocu-luk'un temeli olan kitapçığı onun yazdığı bile kesin değildir. Tao sözcüğü çoğu kez "Yol" olarak çevrilebilir; ama anlamının tek bir sözcükle açıklanabilmesi olanaksızdır. Laozi insanların özverili davranmayı öğrenmelerini, nazik, alçakgönüllü ve bağışlayıcı olmaya çalışmalarını öğütlemiştir.
Budacılık Gautama Buda'nın ülkesi Hin­distan'da doğdu. Buda'dan söz eden efsane­ler onun insanların acılarına karşı duyarlı büyük bir ahlak ve din eğiticisi olduğunu gösterir. Buda, maddi isteklerle dolu olan insanların mutsuzluklarını kendilerinin yarat­tığına inanıyordu. İnsanların acıdan kurtula­rak Nirvana diye adlandırılan huzura kavuşa­bilmeleri için kendilerini bu isteklerden arın­dırmaları gerekiyordu. Bunu gerçekleştirmek için doğru inançlar, doğru amaçlar, doğru konuşma, doğru davranış, doğru uğraş, doğru çaba, doğru bilinç, doğru ve yoğun düşünce­den oluşan Sekiz Aşamalı Yol'u izlemeliydi­ler. Buda'nın yaşadığı dönemde Budacılık Hindistan'ın orta kesiminde hızla yayıldı. Daha sonra İÖ 3. yüzyılda Hint İmparatoru Aşoka Budacı oldu ve Buda öğretisini çok daha geniş bir alana yaydı. Günümüzde Hin­distan nüfusunun yüzde l'den azının benimse­diği Budacılık Tibet, Sri Lanka (Seylan), Birmanya, Tayland (Siyam), Laos ve Kam-puçya'da ana dindir. Çin ve Japonya'da da Budacılar vardır, ama Çin'de Konfüçyüs-çülük'ün, Japonya'da ise Şinto dininin bazı öğretileriyle karışmıştır.
Hindu dininin bir tek kurucusu yoktur ve oldukça karmaşık bir dindir. Yaklaşık İÖ 1500'de kuzeybatıdan gelerek Hindistan'ı isti­la eden Ariler beraberlerinde, Vedalar denen ve Hindu dininin en eski kutsal metinleri sayılan ilahiler getirdiler. Vedalar birçok doğa tanrısından söz ediyordu. Daha sonraki yüz­yıllarda bu tanrılardan ikisi, Vişnu ve Şiva özellikle önem kazandı. Çeşitli kurban tören­leriyle birlikte tapınma biçimleri de daha ayrıntılandırıldı ve rahiplerin önemi arttı.
İÖ 500 dolayında Upanişad adı verilen yeni kutsal metinler ortaya çıktı. Bu metinlerde, Vedalar derinlemesine incelenerek yeni an­lamlar aranıyor ve Brahman adında, her şeyin kaynağı olan ulu bir varlıktan söz ediliyordu. Birçok insan Brahman'ı tanrı olarak benim­sedi; Vişnu ve Şiva'yı da Brahman'ın aldığı biçimlerden ikisi olarak kabul etti. Vişnu yaşamı koruyan, Şiva ise yaşamı yaratan ve sona erdiren tanrı olarak görüldü. Sanskrit-çe'de kader anlamına gelen Karman öğretisi Hindistan'da yaygın kabul gördü. Bu öğreti bir insanın öldükten sonra, Tanrı'ya ulaşınca­ya kadar birçok kez yeniden doğacağını ve her dünyaya gelişte bir önceki yaşamında yaptıkları için ödüllendirileceğini ya da ceza­landırılacağını anlatır. İnsan, Tanrı'ya ulaşa­na kadar kendini yetkinleştirebileceği gibi, gitgide alçalarak bir hayvan olarak da doğa­bilir.

Musevilik

Yahudiler'in en önemli dinsel kitapları Tevrat ve Musa'dan sonraki peygamberlerin kitapla­rıdır. Bu kitaplarda Yahudiler'in kökeni ve Musevi dini anlatılır. Museviler'in inanışına göre, Tanrı Yahve (sonradan Yehova da denilmiştir) Musa peygamberin aracılığıyla İsrailoğulları'nı (Yahudiler) İÖ yaklaşık 13. yüzyılda Mısırlılar'ın köleliğinden kurtarır. İsrail kavmi tapılacak tek tanrı, tanınacak tek yönetici olarak Yahve'nin krallığında bir ara­ya getirilir. Yahudiler'in çekirge saldırısı, yangın, yabancı istilası gibi felaketlere uğra­maları, daha sonra gelen Amos, İşaya ve Yeremiya gibi peygamberlerce, Tanrı'ya (Yahve) verilen sözün yerine getirilmemiş olmasıyla açıklanır. Yahudiler Yahve'nin yo­lundan ayrıldıkları için cezalandırılmışlardır. Bu peygamberler Yahudiler'in başına gelen bütün felaketleri Tanrı'nın buyruklarına uy­madıkları için verilmiş cezalar, tüm iyilikleri ise bu buyruklara uydukları için verilen ödül­ler olarak yorumladılar. İÖ 586'da Babilliler Yahudiler'in başkenti Kudüs'ü ele geçirerek,
buradaki Yehova Tapınağı'nı yıktı ve birçok Yahudi'yle birlikte tüm Yahudi önderlerini sürgüne gönderdi.
Sonraki yıllarda Babilliler Persler tarafın­dan yenilgiye uğratılınca, Yahudi sürgünlerin Kudüs'e dönmesine izin verildi. Yahudiler adaklarını sunabildikleri tek yer olan tapınak­larını yeniden yaptılar. Tevrat'ın ve peygam­berlerin öğretilerinin okunup öğrenildiği ve yorumlandığı havralar kuruldu. Daha sonraki yıllar yeni acılar getirdi. Yahudiler tüm umut­larını Tanrı'nın kendilerini kurtarmak için göndereceği Mesih'e bağlamışlardı. İsa'nın dünyaya gelmesi ve daha sonra öğretisini yaymaya başlaması Museviler arasında heye­can uyandırdı. İsa'nın beklenen Mesih oldu­ğuna inanan ve onu izleyen Yahudiler ilk Hıristiyanlar olarak tanındılar. Ne var ki, Yahudiler'in büyük bir bölümü İsa'nın bekle­dikleri Mesih olduğu konusunda kuşku duydu ve onun öğretisine inanmadı. Böylece Yahudi toplumu Hıristiyanlar ile ilişkiye girmeyi red­detti. Yahudiler Filistin'e egemen olan Ro-malılar'a karşı ayaklanınca, Kudüs ve burada­ki tapınak İS 70'te yeniden yıkıldı. Bu tarih­ten 1948'e kadar da Yahudiler'in bir ülkesi olmadı.

Hıristiyanlık
Hıristiyanlık, İsa'nın "Tanrı'nın Oğlu", gök­lerden indirilmiş, insan bedeninde Tanrı oldu­ğu inancına dayanır. Büyük dinler arasında bir tek Hıristiyanlık'ta din kurucusunun yal­nızca bir peygamber olmayıp Tanrı'nın kendi­si olduğu ileri sürülür.
Yahudiler, Tanrı'nın göndereceği Mesih'in kendilerini Romalılar'ın zulmünden kurtara­cak büyük bir önder olduğunu düşünüyorlar­dı. Oysa, İsa'nın kurtarıcılığı oldukça farklı bir biçimdeydi: İnsanlar geçmişte işledikleri günahlar için tövbe etmeli; İsa'ya güvenmeli; vaftiz edilerek kutsanmalı ve İsa'ya inananlar topluluğuna katılmalıydılar. Bu üç koşulu yerine getirebilenler Hıristiyan oldular.
Hıristiyanlar Tanrı'nın dünyayı yeniden ya­ratmaya yönelik bir tasarısı olduğuna ve bu tasarıyı gerçekleştirmek için herkesi kendisiy­le birlikte çalışmaya çağırdığına inanırlar. Aynı zamanda, Tanrı'nın insanları öbür dün­yadaki yaşama hazırladığını da düşünürler.
Hıristiyanlar'a göre İsa, öldükten sonra yeni­den dirilerek, ölümün bir son değil daha yeni ve daha anlamlı bir yaşama geçiş olduğunu göstermiştir.

Müslümanlık
İslam dini İS 7. yüzyılın ilk yıllarında Arabistan'da ortaya çıktı. İslam dininin kurucusu Hz. Muhammed tek bir tanrı olduğu inancını kendi halkı arasında yaymak istedi. İslam
dininin iki kaynağı vardır. Birincisi, Allah'ın sözlerine dayandığına inanılan Kuran, ikincisi de Hz. Muhammed'in söz ve davranışlarından oluşan hadislerdir. Müslümanlar, İS 611'de Hira Dağı'ndaki mağarada yalnızlığa çekilince Hz. Muhammed'e vahiy indiğine, Allah'ın gönderdiği buyruk uyarınca "okumaya" başladığına inanırlar. Allah'ın, elçisi Hz. Muhammed aracılığıyla gönderdiği bu vahiyler toplanarak Müslümanlar'ın kutsal kitabı Kuran oluşmuştur.
Hz. Muhammed peygamberliğinin yanı sıra askeri bir önderdi. Bu yüzden İslam dini büyük ölçüde fetihlerle yayıldı. Hz. Muhammed'in ölümünü izleyen yüzyıl içinde, Müslü­manlar dinlerini Suriye, İran, Mısır, Kuzey Afrika, İspanya ve Hindistan'a yaydılar.
İslam dini Müslümanlar'dan Allah'ın varlı­ğına ve tekliğine, meleklerine, peygamberle­rine, kitaplarına, Ahiret gününe, iyiliğin ve kötülüğün Allah'tan geldiğine inanmalarını ister. Müslümanlık'ta, Hz. Muhammed'den önce gelen bütün peygamberler ve bu pey­gamberlerin kitapları kabul edilir. Ama Hz. Muhammed'in Allah'ın son ve en büyük peygamberi olduğu da vurgulanır.
Son düzenleyen NeutralizeR; 21 Nisan 2016 17:12

Benzer Konular

9 Mayıs 2017 / handeber4 Cevaplanmış
8 Mayıs 2017 / Misafir Cevaplanmış
10 Şubat 2018 / Misafir Cevaplanmış
30 Mayıs 2017 / Misafir Cevaplanmış