Şiir Nehri -2- [Arşiv] - Sayfa 148

UMUT GÜNEŞİ

Güneşin eridiğini görmek;
İnsanın hayatından ya bir nefes daha alıyor
ya da
Tertemiz bir soluk katıyor

Umut
İnsanın kendi güneşidir...
SALİm GOK TAŞ

Yanyana

Bu gürül gürül otların yanı başında.
Ağacın gölgesine değdi değecek
Tam şeftalinin kokusu başlarken
Öpüşmeye kıl kadar bitişik
Akarsuyun burnunun dibinde

Bu zulüm, bu haksızlık, bu işkence

Melih Cevdet Anday

Şimdi Sen Ağlarsın

Şimdi sen,

Gözlerimi düşürdüğüm

Yağmura doygun bir bulut gibisin.

Her çırpınışında

Rüzgarıyla,

Kanatlanan kirpiklerimden

Akarsın

Akarsın.


Damlarsın,

Toprağın susuzluğunda, kuruyan yüreğime.


Şimdi sen,

Bir kehribar güzelliğinde

Siyah beyaz bir çizgi demeti gibisin.

Yüzündeki bu çarpıcı hüznünle beni sen,

Çizersin

Çizersin.


Kanarsın,

Bağrımın arasında süzülen nehirlerime.


Şimdi sen,

Gülümseyen bu müstesna yüzünle

Düşlerime bırakılan bir gül gibisin.

Yaprağından fışkıran aşk kokunla sen,

Yakarsın

Yakarsın.


Dökülürsün,

İçimde dalga dalga coşan sevda denizlerime



Şimdi sen,

Şu saatlerde aklına her düşüşümle

İstisnasız;

Hüznünü dolayarak yüzünün tam orta yamacına,

Kana kana,

Bilirim ki,

Ağlarsın

Ağlarsın.


Yanarsın,



Alev alev tutuşan hüznünü bırakarak gözbebeğime.

Dağlara

Doruk beyaz, dere mavi;
Etekler, yeşil çuhadan..
Dağlar, koskoca dünyayı
İkiye böler ortadan...
Ki nesi kalır dünyanın
Dağları çeksen aradan?

Kartal, süzülür yuvadan;
Yuvası vardır kayadan.
Dağlarda kartopu diye
Birbirine ay atan
Kızlar... ki dudakları al...
Alları, değil boyadan.

Dağ uykulariyle mahmur
Yüzlerini, gün doğmadan,
Seyrederler, ya suyun ya
Ayın tuttuğu aynadan.

Yaratırken şu dünyayı
Yeri, göğüyle yaradan,
Dağı sahiden yaratmış,
Geri kalanı şakadan!
Kurtlarına helâl olsun
Ne alırlarsa ovadan!

Kaynak: Kökler ve DallarArif Nihat Asya

Bendeki sana bakarak,
Başladım mabedimi yapmaya.
Kalbinin temizliğini kullanarak,
Bembeyaz mermerler oluşturdum.
Gözlerinden aldığım parlaklıkla,
Mermerlerin içine, pırlanta koydum.
Sevmeye doyamadığım ruhunla,
Kubbe var oldu, tüm vakarıyla.
İnsanca yaşamaktaki azminle,
Minareler göklere uzandı, haşmetle.
Bana akan sıcaklığınla,
Duvarların her yerine,
'Seni seviyorum' yazdım.
Yüreğinden taşan sevginle,
Öyle bir bahçe oluştu ki,
Kaşmir´deki Shalimar´dan görkemli.

Şah Cihan görseydi,
Sana gıpta ederdi.
Mümtaz´a olan sevgisi,
Seninkinin yanında azmış derdi.

Üzgünüm canım..
İçimdeki seni,
Hiçbir kalıba sığdıramadım.
Yere, göğe koyamadım.
Kalbimden sana yakışır,
Taç Mahal yaptım.
Şahı sen, Sultanı benim.
Saltanatın ise,
Yüreğim...!

Nigar Yıldız
10.02.2004

(Açıklama - Taç Mahal: 1600’ lerde yaşanan trajik bir aşk öyküsü. Hint İmparatoru Şah Cihan, gözdesi Mümtaz Mahal’e aşık olur. Kaşmir’deki Shalimar bahçelerinde gizli gizli buluşur ve sonunda evlenirler. Ne yazık ki mutlulukları çok kısa sürer; Mümtaz Mahal hastalanır ve ölür. Karısının ölümüne çok üzülen Şah Cihan, onun anısına ünlü Taç Mahal’i yaptırır. Kendisi de ölünce buraya gömülür.)