Şiir Nehri -2- [Arşiv] - Sayfa 554

Gece bitiminde doğan günün
Aydınlığıyla
Güneşin parlaklığı ve sıcaklığıyla
Hayatın canlılığı coşkusuyla
Güne merhaba demek ne güzel

Yeni bir güne başladım umutlarla
Herşey güzel olacak bundan sonra
Ne hüzünler ne kırgınlıklar
Olmayacak hayatımda


Ayşe Yakut

AŞKTA YARIN YOKTUR SEVGİLİ
Aşk bu dünyanın ölçüleriyle açıklanamaz sevgili.
O ilkel bir acıdır, yaban bir ağrıdır.
Gelir ve içimizdeki o çok eski bir şeye dokunur.
Sonra bir perde açılır ve yolculuk başlar.
Bu yolculukta artık para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş,
anneler ve korkular yoktur.
Aşkın kendi gerçekliği vardır sevgili.
İnsan bir başka ışığa teslim olur...
Aşkta yarın yoktur sevgili. Zaman ileri doğru değil,
içeri, yüreklere, derinlere doğru işlemeye başlar, bilgeleşir.
Hiç bilmediği sezgileriyle buluşur. Yükü çok ağırdır, kendiyle buluşmuştur.
Hem dışındadır dünyanın, hem de ortasında.

Hindistan'da Ganj Nehri'nin kıyısında yakılan yoksul adamın
hissettikleri de onunladır, yitirdikleri de...
Newyork'ta, bir sokakta, o kartondan kulübesinde yaşayan kadının
çıplak yalnızlığı da. Her şey onunladır, ona emanettir
sanki, ama o, çıldırtıcı bir yalnızlık içindedir yine de...

Aşkın kültürlü olmakla, bilgili olmakla da ilgisi yoktur sevgili,
kanımıza karışan ilkel acı, o yaban ağrıyla hiçbir kitabın yazmadığı
hakikatlere daha yakınızdır, inan...
Kim demişti hatırlamıyorum, aşk varlığın değil, yokluğun acısıdır diye.
Belki de bu yüzden ilk gençliğimde, o yoğun aşık olduğum yıllarda,
gözüme uyku girmez, dudağımda bir ıslıkla bütün gece şehri,
o karanlık, o hüzünlü sokakları dolaşır, insanları uykularından uyandırmak isterdim.
Uyanıp, içimde derin bir sızıyla uyanan o derin sancının acısına ortak olsunlar diye...

Aşk çok eski bir şeydir sevgili.
Onun içinden o çileli çocukluğumuz geçer.
Sevdiğimiz insanların çocuklukları da...
Oradan üvey anneler, eksik babalar, parasız yatılılar geçer.
Ve sonra aşk bütün bunları alır, daha da eskilere gider,
hep o ilkel acıya, o yaban ağrıya...

İnsan bazen nedensiz yere umutsuzluğa kapılır.
Kimselere veremez sevgisini, kimselere kendini anlatamaz, evlere kapanır...
Bazen denizler, kıyılar çeker insanı.
İnsan bu kapılmayı anlayamaz, oysa çok eski bir yerde
yaşanmasından korkulup vazgeçilmez aşkların sızısıdır bu.
Bu sızı, bu yenilgi mevsimlerle yıllarla devredilir başka insanlara...
Bir insanın yaptığı bir hatanın tüm insanlara yayılması gibi...

İşte şimdi biz de sevgili, ya olmadık zamanlarda
umutsuzluğa kapılıp, soluğu evlerde alacağız, ya da denizler,
kıyılar çekecek bizi. Nasıl biz başkalarının
korkaklığını taşıyorsak, başkaları da bizim korkaklığımızı taşıyacak, yenilgimizi, umutsuzluğumuzu...

Birazdan sabah olacak...
Para, tarifeler, beklentiler, randevular, taksitler, iş,
anneler ve korkular başlayacak...
Bunlar varsa ve bizim için geçerliyse aşk yoktur ve
hiç olmamıştır sevgili. Birbirimizi kandırmayalım...

Hadi güne hazırlan. Yaşadıklarımızı unutmaya çalış.
Aşk bize güvenip verdiği büyüsünü, sırlarını,
cesaretini, bilgeliğini ve o ilkel, o yaban ağrısını geri
alacak. Bunlar olurken içimiz bir an çok üşüyecek, sonra geçecek...

Hadi, oyalanma birazdan yarın olacak...

Aşkta yarın yoktur sevgili...

CEZMİ ERSÖZ

Başkent'te Hasret Geceleri

Ankara'nın özlem kokan hasret gecelerindendi
Ve yine sana yazıyordum ilk günkü gibi
Anlatamadığım ve anlayamadığın sözlerimi
Dedim ya hasret gecelerinden di vuslatı olmayan

Ankara'nın özlem kokan hasret gecelerindendi
Katlime fermandı yokluğun
Vuslatın açık denizde bir sal
Ne yana salarsan sal, kara görünmüyordu

Ankara'nın özlem kokan hasret gecelerindendi
Ne beni dinleyen vardı, ne seni söyleyen
Sabahı olmuyordu yürek mahkumlarının, bu şehirde
Ve temizlenmiyordu ihanetin izleri ne çayda, ne nehirde

Ankara'nın özlem kokan hasret gecelerindendi
Tan yeri ağarıyordu ıslak bakışlarımla, şehirde.
Puslanan bir gönlü ısıtmaya yetmeyecekti güneş
Ve bir kez daha beni yakacaktı tenha gözlerindeki ateş.

Ankara'nın özlem kokan hasret gecelerindendi
Bendeki geceye inat, penceremde gün yarıydı
Her dem karanlığı yaşıyordum,
Yalnız ismini oluşturan harfler sarıydı.

Serkan Madak

Haberin Varmı






Sen gideli buralarda yeller esiyor
Sen gideli bu gönlüm hasret çekiyor
Sen gideli yüreğim yandı sönmüyor
Eridim kül oldum haberin varmı


Sen gideli birgün yüzüm gülmedi
Sen gideli kederim çilem bitmedi
Sen gideli hasretin biran dinmedi
Bir zalime kul oldum haberin varmı


Sen gideli bu dünya karanlık bana
Sen gideli yaşamak zehroldu bana
Sen gideli mutluluk uzak ayhan a
Acılarda tükendim haberin varmı


Sen gideli yollar dikenli taş oldu
Sen gideli hasret gözümde yaş oldu
Sen gideli yediğim zehirli aş oldu
Zehir oldu bu dünyam haberin varmı



Ayhan Okumuş