Yalnızlığıma (Yalnızlık) - Sayfa 142

Yalnızca Sevmiştim
Güneşin doğmasına hayli zaman var.Bütün kuşlar derin uykuda.

Sponsorlu Bağlantılar

Herkes evinde barkında,sıcacık yatağında.
Sahilde yürüyorum.``küçük bir tekne ve meyhanevi bir müzik,içeridekiler belliki kurmuşlar çilingir sofrasını,şarkıyada eşlik ediyorlar.``
Yanlız,yanlız gözüme uzakta,kayalıkların hemen dibinde ağlayan bir adam çarpıyor...
Yaklaşıyorum farkımda değil..
-Kirli sakal,kızarmış gözleriyle,bir elinde birası,ağzında sigarası
ve durmadan oynayıp durduğu cep telefonu...
Telefonun öbür ucundaki belliki sevgilisi.
-Yapma diyor,etme diyor,ben ettim sen etme diyor.
Ya karşıdaki çok inatçı,ya da adam çok büyük bir suç işlemiş.
Olumlu bir yanıt alamadığı kesin çünkü.
-Bak,diyor,``Ben sana şu önümdeki denizin kendi içinde barındırdığı kumlara muhtaçlığı kadar hasretim.Farzet ki ben denizim sende benim içimdeki sevdamsın.Yani benim bir parçamsın....``
-Şu kayalıklar gibi taş kesileyim ki,onlara yoldaş olayım ki.,
Ben seni ay ışığı gibi saf ve yalansız sevdim.. diyor.
Ama adam belkide ömründe ilk defa böyle ağlıyor.Çünkü.,
kolay kolay yıkılacak birine benzemiyor.
Biraz suskun kaldıktan sonra telefonu bütün öfkesiyle denize fırlatıyor..
Sonra cebinden kağıt kalem çıkartıyor.Uzun uzun birşeyler yazıyor.
Sonra kalkıyor.
Derin ve ıslak bakışları kararlı bir şekilde karşıya bakıyor...
Şimdi anlıyorum adamın telefonda denizden,kayalıklardan bahsederek neyi anlatmaya çalıştığını....
Adam intihar etmeye niyetli...
Koşup yetişiyorum,zar zor da olsa indiriyorum yere.
Altımda kıvranıyor,bırak beni diyor.Bense teselli etmeye çalışıyorum.Değmez diyorum.
Sonra bir çırpıda beni itip,kalkıp kaçıyor,karanlıklara karışıyor..
Tam o sırada yazdığı notu düşürüyordu cebinden..
Açıp okudum.O kağıtta neler yazdığını çok merak etmiştim çünkü..
Kağıtta hiç ama hiç ummadığım şu iki küçük cümle yazıyordu.,
``YANLIZCA SEVMİŞTİM......YANLIZCA SEVMİŞTİM.......``

O YALNIZ

O kadar ki, o yalnız
Ona ilk rastladığım bir şeydir aklım
Bir el sürer mavisini uzağa
Uzaktan daha uzağa. Ardından
Yetişir sayısızlığım.

Kuzeyde, ince bir kar dağıtımında
Çocukların oyun oynamadığı yerlerde
Bulunmaya hazır ve
Eski çağlara ait bir parayım.

Aksam, soyulmuş gün ışıkları
Bölüşülmüş insan yüzü gar
Sayısız beni toplar bakışlarım
Dört güneşten biri o. Kendimi tarif edemem
Güneşler ıslak, soluğum kalın.

Edip Cansever

YalnızlıklıkBugünlerde telefonum çalmıyor hiç
Ne arayan var ne de soran
Bir gün telefonum çaldı
Açtım
Yalnızlıktı arayan.

Aynalara küsmüşüm
Korkuyorum kendimi görmekten
Bir gün aynaya baktım
Gördüm
Yalnızlıktı görünen

Kimse çalmıyor kapımı
Hırsızlar bile uğramıyor
Bir gün kapım çalındı
Baktım
Yalnızlık çalıyor

Kimseleri ziyaret etmiyorum
Tek dostum yalnızlık artık
Bir gün ziyaretine gittim
Öldüm
Azrail'le kalıyor yalnızlık

İnanmadım hiç Tanrıya
O da bana inanmadı
Bir gün çıktım huzuruna
Anladım
Tanrı yalnızlıktı....
Deniz Feneri

SEVMEK DE YORULUR

Bir adam bir kadın var içimde iyice anladım
Bana bunu sessizce anlatıyorlardı
Bir yerde onların yönlerinden
alımlı bir zarf katlanmıştı uzaktaki
bulvarların geceye vurdukları
çağırmasız kır günlerini zararsız akrepleri
uzunlamasına yaşayıp yatay bir çocukla kalkan
bir sürü alışkanlıklar taşıyan
insanlığımızı gülüşü yalnızlar çarşısında
çağrılmış gümüş seslerini aynadaki yüzlerin
başkası sevsin diye en seçkin yerine
bir şal gezdirirdi
İnsanlığımıza bir şey getirirdi yalnızlarla

Bir sen varsın hep saçların ağzın
Bir merdiven hücresinde
uzak çağrışımlarla koşardın ya bensem
seni sonsuz gelişinle
saçından tanıyor gülüşünden kaçıyor
eğilip başını içlerimden geçtiğin zaman
uzağa bir yolcuya karşı çıkar gibi
Artık gecikmiş alışıldığım gidişinle
davranılmaz üstünde durulmaz
hiçbir tüfeğe gelmez bir kekliksem

Yüzün soygundan geçmiş öyle bir yerde
durmuş ki bakışın boynun bozgun
üstünden bir nehir geçer gibi
ya gecedir ondan ya bulanık sudan
bir hasta gibi ağrımaktasın

Gelişini aldım onu nasıl harcadım
Denizden bunalıp okyanusa
Selâm çakan vapurun
Sevindik adımına birden parka çekildik
Ve birden nasıl bayram bıyıklı
Bir yaylım herkesin yaydığı bir merhabayla
Eğip başını içlerimden gittiğin zaman
Uzağa bir yolcuya çıkar gibi

Selini üstüme çektin önce
camdan bir mektup dolabının
üstüste sayısız koridorunu yüzüme yakın
başını duvara değdirmiş bir benzetişle
josef ka benzeri bir bakışındı
ya da konuşmayı kesip aman sen
öyle bir gittin ki benimle

Piknik beni sana verdi önce
Gelişen güneş yalnızlıktan bir göze
Eski ellerin
Ve çağlarınla bir şeye uzanmış etin
Ve hançerinle zamana saf durmuş
Son gidişindir bu

Bunların hepsi beni çağırıyorlar sevinçlerimden
Biri denizdir uzun boylu gürültüsüyle
zaten hangisi kavak zürafası değil
biri bütün yan odaları bekler
kuşkulu geçer camlardan
ve bırakır yerini bir koridor bekçisine

Haydi sen bütün onlara git benimle
Son sigaramdın
Gidişin antinikotin
Birden bir şey mutlu eşit piyano çalıyor
Elleri iki çeşit durgun
Gerçi çıkmıyor gelenlerin karanlığa duranların
Suya inen sesleri

Tam şimdi denizinle
bir çakıl taşına yaklaşıyor
kuma çok yakın bütün kesitlerinle
bakıyor ve bunalıyorsun


Tam şimdi ipe koşan
beni elleriyle alkışlayan
ağrıyan bir gün geliyor C.Z.

bir sevgi istiyorum

Tek bir ışık arıyorum tek bir ses.
Ve bir umut:şu karanlık dünyama.
Sevginin ve mutluluğun kaybolduğu.
Yalnızlık ve sonsuzluğa bakan pencereden.
Ilık bir rüzgar gibi
Savrulan yaprak şu dünyada
Sevginin parmaklarıyla sımsıkı sarılmak.
Ve perçinleşmek
Sonsuzluğu elde edebilmek.
Çok zor yalnızlık ve karanlık.
Ürpertici ve sessiz
Olsa bir umut sadece bir umut
Sonsuzluğa gelen bir kuş misali.
Gelsen bana sen ve o sıcaklığın
Hissetsek derinden ve içten
ŞU YALANCI DÜNYADA

Sensizlik İçinde





Dağlar dayanamaz çocukluğuma
Erguvanlar seslenir içimden
Nasıl anlatsam kendimi size...
İnce bir çizgiyim kendi içimde
Zayıf ama onurluyum kalbimde.

Yakamoza otursaydım bir an
Ağlasaydım güzelliğinden masumluğuna
Hayır demeseydin bana sevdiğim
İnansaydım, güvenseydim sana
Nerdesin sevdiğim...
Yalnızım, hem de çok mutsuzum.


isimsiz kral

saf tutuyoruz hayatın arkasından
ömrümü kuyruğa soktum
komşuda pişer bize de düşerlere kanıp
burnumun direğini kıran aşktan nasiplenmek için
tabağım tertemiz
kürkçü dükkanlarına geri dönüp
yine sana el açıyorum.....
Benden adam olmaz çekip gitmelerin tam zamanıdır
ama ben yalnızlığın emir kuluyum
bu yüzden bomboş geri dönüyorum bu şarkıdan...
sokak lambaları karanlığıma düşer mi ki
bu kalabalık duraklarda bir tek benim seni bekleyen
hiçliğimi sürsem dokunduğun yerlere
kanatsam acımı gelmeyişlerinle

bir patikadan düşmüşüm kayıbım büyük ey hayat
dur iki dakka nefes alarım sonra getirirsin
onun hayalini gözümün önüne..
böyle olmuyor kirpiklerimden düşüp düşüp parçalanıyorsun
ama hiç tükenmiyorsun
kuyumu kazmaya zahmet etme ey yar
beni yusufla aynı karanliğa atıver
bir yerlerden güneş doğar elbet ....
sen git bu gökkuşağını da yanına almayı unutma
zaten bir tek senin saçlarına yakışıyordu..
alışırım her şeye
olmayışını saklarım içimde
alışırım
bir kapatırım iki kapatırım gelmeyişine umutlarımı.
sonra bu oyundan mızıkçı bir çocuk gibi vazgeçip
oturur tekrar seni severim....
keşkelerim bardağı çoktan taşırdı
solmuş bir çiçek gibi yüzüm
umudumu hör görmüşsün
bir duvar dibinde ölümü arayım
imlam zayıftı benim
bu yüzden anlatamadım sana
bende nasıl varolduğunu...
Ey yar...
bu kalabalık duraklarda bir tek ben idim seni bekleyen
hiçliğimi sürsem dokunduğun yerlere
kanatsam acımı gelmeyişlerinle ...

Hüseyin Avni ÇAKMAK

Yağmur Yağınca





Şu an dışarda yağmur yağıyor,
Bestelerini oluşturmaya çalıştığım kağıt,
Üstüne damlalar geldikçe ürperiyor.
Ve bu dizeler...

Rüzgar estikçe bir yaprak misali,
Sözlerim dalından ayrılıyor.
Nereye düşeceğini tahmin bile edemeden;
Oradan oraya savruluyor...

Düştüğü an tozlara bürünen,
Bir yaprak oldum sadece...
İnsanların üzerime basıp ilerlediği,
Bir yaprak kaldım sadece...

isimsiz kral