Hayata Dair - Sayfa 121

Hayatı ıskalama lüksün yok senin...

Bir aşk için yapabileceğin her şeyi yaptığına inanıyorsan ve buna rağmen hala yalnızsan, için rahat olsun. Giden zaten gitmeyi kafasına koymuştur ve yaptıkların onun dudağında hafif bir gülümseme yaratmaktan başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Sen kendini paralarken o her zaman bahaneler bulmaya hazırdır. Hani ağzınla kuş tutsan "Bu kuşun kanadı neden beyaz değil?" diye bir soruyla bile karsılaşabilirsin.. iki ucu keskin bıçaktır bu işin. Yaptıklarınla değil yapmadıklarınla yargılanırsın her zaman. Bu mahkemede hafifletici sebepler yoktur. İyi halin cezanda indirim sağlamaz.

Sen, "Ama senin için şunu yaptım" derken o, "şunu yapmadın" diye cevap verecektir. Ve ne söylesen karşılığında mutlaka başka bir iddiayla karşılaşacaksındır. Üzülme, sen aşkı yaşanması gerektiği gibi yaşadın. Özledin, içtin, ağladın, güldün, şarkılar söyledin, düşündün, şiirler yazdın. "Peki o ne yaptı" deme. Herkes kendinden sorumludur aşkta. Sen aşkını doya doya yaşarken o kendine engeller koyuyorsa bu onun sorunu. Bir insan eksik yaşıyorsa, ve bu eksikliği bildiği halde tamamlamak için uğraşmıyorsa sen ne yapabilirsin ki onun için? Hayatı ıskalama lüksün yok senin. Onun varsa, bırak o lüksü sonuna kadar yaşasın.


Her zamanki gibi yaşayacaksın sen. "Acılara tutunarak" yaşamayı Öğreneli çok oldu. Hem ne olmuş yani, yalnızlık o kadar da kötü bir şey değil. Sen mutluluğu hiçbir zaman bir tek kişiye bağlamadın ki.... Epeydir eline almadığın kitaplar seni bekliyor. Kitap okurken de mutlu oluyorsun unuttun mu? Kentin hiç görmediğin sokaklarında gezip yeni yaşamlara tanık olmak da keyif verecek sana. Yine içeceksin rakını balığın yanında. Üstelik dilediğin kadar sarhoş olma özgürlüğü de cabası.

Sen yüreğinin sesini dinleyenlerdensin ve biliyorsun aslolan yürektir. Yürek sesi ne bilmeyenler, ya da bilip de duymayanlar acıtsa da içini unutma; yasadığın sürece o yürek var olacak seninle birlikte. Sen yeter ki koru yüreğini ve yüreğinde taşıdığın sevda duygusunu. Elbet bitecek güneşe hasret günler. Ve o zaman kutuplarda yetişen cılız ve minik bitkiler değil, güneşin çiçekleri dolduracak yüreğini...

NAZIM HİKMET

Senden önce de yazıyordum, senden önce de yıldızlara tırmanıyordum hergün, senden önce de güneşi elimle yakalamaya çalışıyordum ama şimdi, şimdi sevgilinin varlığıyla yazıyorum, şimdi gün içinde işler ve sorunları ben kovalarken tüm gün dönene dek bir sevginin bende bulunuşu nedeniyle yıldızlar ve güneş de beni kovalıyor. Sen yağmursuz bir havada aniden gökyüzünde beliren bir gökkuşağı gibi oldun, bendeki değişimi sen de fark ediyor olmalısın. Hissettiklerimi duygularımı ifade edemiyorum, bazen yazmak yetmiyor, gözlere de anlatmak, dinleyen-okuyan gözlere de ulaşmak gerekiyor. Farkındayım, gözleriminin yoksun kaldığı güzelliği yazdıkça sevdam büyüyor, yazmasam hasretim çığ oluyor. Gün boyunca lay lay lom bir yaşam süren insanlar, gün boyunca oradan oraya zıplayan konuşamayan canlılar akşam olunca kalacak yer ararken benim tek isteğim gözlerimi her kapadığım anda sen bende, ben sende kalayım hep. Özlemleri bozup birlikte vuslat çiçekleri ekelim sevda yağmurunun damlalarına hasret gönül toprağına. Her çiçek kendi toprağında büyür bilir misin sevgili, benim için de sevgi ağacının yaprakları seninle can bulur, yeşerir.

Yanlış ya da dogru hayata ilişkin yılların icimizde birirktirdigi algılamalarla doluyuz. Eskiden yaşadıklarımıza dair dersler cıkarırken aslında bunların karşımıza cıkan her YENİ üzerinde uygulanabilir olmadıgını unutuyoruz. Herşeyin bir kısır döngü olmasına o kadar alışmışızki, bazen mantıksal çıkarımlarımız, zihnimizin geçmişin izleriyle otomatiğe bağlanmış gibi sonuçlar çıkarmasından başka birşey olmuyor. Böyle olursa şöyle olur, öyle davranırsam bu ortaya çıkar vs... Böyle değil. Şimdiye kadar edindigimiz dersler, hisseler sadece onları ilgilendiren kişilere özgü. Bu yüzden genellemelerin her türlüsünden kaçmak istiyorum. Her insan apayrı bir dünya olduguna göre insanlar üzerinde yapılacak tüm genellemeler haksızlıkların en büyügü olur. Bilmiyorum demek istediklerimi anlatabiliyor muyum, yoksa anlamsızlık girdabinda dolasıyor gibi mi görünüyorum?

Anlamı sözcüklere taşımak o kadar kolay değil her zaman. Işık hızında yol alan düşünceleri kovalarken harflerin içine sadece bir kısmını tutsak edebiliyorsun, oysa ne kadar çogu yakalanamadan uçup gidiyor değil mi? Yine de bulunduğum mekanların uzaklığı veya insanların yüreğinde oluşan kuraklığı beni durduramadı, yüreğimle tutup yakalayabildiğim harflerimle sınırları aşabilen bir ruhum ama kendini hapsetmiş duygularım var, buna rağmen yaşam denilen dengeyi bozmadım hiç, nefretimle sevgim arasındaki kontrolümü kaybetmedim, kaybedersem ben ben olamam ve yaşayamam. Gerçek dünyanın içerisinde hayalet gibi dolaşırken, duygularımı bir saklayıp bir açığa vururken acaba yanımdaki ne der diye düşünmüyorum. Hepimiz farklıyız, hayatlarımız ve beklentilerimiz hayata karşı olan isteklerimiz farklı. Mesela sen yazılarımı okuyup ekranı kapattığın anda gerçek dünyada farklı bir hayat süreceksin. Peki ya ben? Ben de öyle yapabilecek miyim?

YAŞIYORUZ



Ben ölmedim…
Beni öldürmediler de;
Yaşıyorum, yaşıyorum işte,
At kıçında sinek gibi,
Töööbe, töbe!
Kapandı yüzümüze dergi kapakları,
Bir varmış bir yokmuş olduk sağlığımızda.
Şiir… O yosmanın boyuna.
Gazete… Gelene gidene başyazı.
Ara ki bulasın sayfalarda
Şair Rıfat Ilgaz'ı.
Düştükse itibardan
Ölmedik ya, yaşıyoruz işte,
Yaşıyoruz dedik, yaşıyoruz be,
Heeeey, fincancı katırları!


Rıfat ILGAZ

Çocukluğum

Ve en çok seni özledim ben.
Karşı komşunun sokağa çıkacağı zamanı beklemeni.
Her teyzeyi annen gibi sevmeni.
Sanki ayıpmış gibi kimselere söylememeni.
Ve o bisikleti ilk gördüğünde koşuşunu.
Yağmurlu bir günde annenin elinden yediğin ekmeği.
Islanan sokaklara bakıp duygulanmanı.
Yaz akşamlarında oturduğun kaldırımı.
Seni bir kez daha görmek isterdim...
hiç konuşmadan..
kısa pantolonlu siyah beyaz halini..
bir lokma boyunu..
diz çöküp yere sımsıkı...ama çok sıkı
sarılmak sana..
gözyaşlarımı omuzlarına bırakıp gitmek istiyorum şimdi
sana kim olduğumu söylemeden...arkama bakmadan
ağladığımı sana göstermeden
seni çok özledim
ama çok özledim
çocukluğum!!
NERDESİN!