-Z- Harfi İle Başlayan Kelimeler - Sayfa 34

ZEVZEKÇE sıf. ve be. Zevzek bir insana özgü davranış, eylem için kullanılır: Zevzekçe bir konuşma.

ZEVZEKLİK a.
1. Zevzek bir kimsenin özelliği.
2. Zevzekçe davranış ya da konuşma.
3. Zevzeklik etmek, zevzekçe konuşmak, davranmak: Zevzeklik etme, biraz ciddi ol.

ZEYDİYE a. Şii mezheplerinden biri. (Adını, kurucusu Zeyd bin Ali Zeynelabı- dın'den [VIII. yy.] alır. Sünniliğe en yakın şıa kollarından biridir. Zeydiye inancına göre, Hz. Muhammet’ten sonra imamlık Ali'nin hakkıdır; aynı anda iki ayrı ülkede iki imam bulunabilir, büyük günah işleyenler (kebaır) tövbe etmeden ölürlerse sürekli cehennemde kalırlar. Günümüzde [1989] Yemen’de bu mezhepten olanlar vardır.)

ZEYG ya da ZEYEGAN a. (ar. zeyğ, ze- yeğan). Esk.
1. Bir tarafa eğilme, meyletme.
2. Kuşkulanma.
3. Doğruluktan ayrılma.

ZEYİL, -yli a. (ar. zeyf). Esk.
1. Bir şeyin devamı, sonradan eklenen kısmı, eki.
2. Kuyruk.
3. Etek: 7âw/-üz-zey/(eteği uzun; iffetsiz kadın)
4. Son, sonuç.
5. Zeyl olmak, eklenmek: “Fakat herhalde kalb ağrısına zeyl olan, müzmin ve gizli bir illetti” (HE. Adı var).

—Esk. anat. Zeyl-ı dudi-i averi, körba- ğırsak.

—Ed. Bir yazıya ek olarak yazılan yazılar. |;Bir yapıtı tamamlamak için yazılan başka bir yapıt. (Örn. Zey!-i sıyer-i Veysi. [Vey- si’nin Siyer'ine yapılan ek].)

ZEYİLNAME a. Sig. Sigortada yapılan değişikleri gösteren ve poliçeye eklenen belge.

ZEYLHÂNE a. Müz. Saz eserlerinde, özellikle peşrev ve sazsemailerinde dördüncü haneden sonra gelen haneye verilen ad.

ZEYLİYAT, -tı çoğl. a. (ar. zeyli'nin çoğl. zeyliyyât). Esk. Zeyiller, ek olarak yazılan yazılar.