 25-08-2009 | #251 (mesaj-linki) | |
|  Cvp: AffetmekDarmadağın hayaller Darmadağın hayaller Gülümse diyen dostların hazin bakışı Acıyan duygularda Üşüyen bir mevsim var Mozartın senfonilerinde Ve affetmek Tanrının bakışında Gitmenin ismi konulamadı ki Bu arayış niye Nitchenin gözlerinde Yol alamayan inkarcı bakışlarımız Korkma diyen yüreğin sesinde Sevgi ol diyen Mevlana Ve yeniden başlama heyecanı Meçhuller ülkesinde Her şeyin bitiş çizgisinde bir dağ zirvesinde Yaşamı anlayan bir yerde toplamak her şeyi Anıların soğukluğu Başka yaşamların iç karartıcı, yeni günün bayatlayan yüzünde Karanlık okyanus olmaktır Dehlizlerde görünmeyen ruhların içinde Hayalet olarak yaşamaktır. Fatma Saylak | |
  |
| 27-08-2009 | #252 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek Artık bu yürek ne mangalda Nede kömür ocağında kül bırakmaz Melek olsan anlamaz seni Gül olsan koklamaz Artık bu yürek huzur bulsun Cennet olsan mekan tutmaz Sen hata yaptın Geri dönüş yok affedemedim seni Sen galiba en büyük aptallığı yaptın Sen kibirinle göremediğin gerçeğin Pişmanlığını çektiğin gibi Hayatın sürüncemesinde bana boynunu bük Yinede yüzümü sana eğip kalbini almam elime | |
| |
| 27-08-2009 | #253 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek Bu Şehirde! Seninle, Yağmurunda ıslanmak, Güneşinde kavrulmak, Karında yürümek, Gecesinde üşümek, Sabahlarına bir uyanmak, Bu şehirde,seninle seni yaşamak vardı.. Bir an olsun affetmek, Yaptığını mazur görmek, Özrünü kabul etmek vardı bu şehrin.. Bir şans daha vermek, Aldıklarını geri istemek, Yolumuza yol olmasını beklemek vardı bu şehrin.. Bu şehirden gitmek, Ve çaresizce onu özlemekten vazgeçmek vardı.. Varsın yar olmasın,Galata Kızkulesi'ne, Olmasın belki yeditepesi, Yada yazılmış olmasın namına şarkılar şiirler, Ve hüznü ayrılığı taşımasın iki yakası.. Reşide Coşkun | |
| |
| 02-09-2009 | #254 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek Yaşadıklarımdan ögrendiğim bir şey var: Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır Kopmaz kökler salmaktır oraya Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, Bir taş gibi dinleneceksin İnsan bütün güzel muzikleri dinlemeli alabildiğine Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına İnsan balıklama dalmalı içine hayatın Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar Bütün kitapları okumak, Bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın Değişmemelisin hiç bir şeyle Bir bardak su içmenin mutluluğunu Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak Özlemiyle dolmalısın Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, Bütün evrene karışırcasına Çünkü ömür dediğimiz şey, Hayata sunulmuş bir armağandır Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana Ataol Behramoğlu | |
| |
| 03-09-2009 | #255 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek EĞER İZNİN OLSAYDI Eğer iznin olsaydı, seni, bulutların gökyüzünü sardığı gibi sarardım; kaçsan bile, rüzgarlarla bir olur, uzak, yakın diyar diyar arardım. Eğer iznin olsaydı!? sana gelebilmek için gökyüzünü şimşeklerin yardığı gibi yarardım. Aldırmazdım senin için edilseydim her suçtan sanık. Aldırmazdım yeryüzü, gökyüzü olsa bile tıkanık. Eğer iznin olsaydı yağmur gibi çisil çisil yüreğine yağardım. İsterse kararsın ufuklar.. isterse sararsın, küllensin umutlar... bana ne, sana ne...! eğer iznin olsaydı!? Tek sen sevin, mutlu ol diye güneşin olur hep istediğin ufuktan doğardım. Engel olamazdı bir bahâne. Eğer iznin olsaydı? sevgi ışıklarıyla gönlüne çökelen kesif karanlıkları boğardım ve yüreğine yüreğimden hep sevgi sağardım. 29/09/83 Kadir KARAMAN | |
| |
| 03-09-2009 | #256 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek Güneyden Esen Rüzgar saçını okşayan rüzgarlar okşadı başımı, tel tel döküldü saçlarım avuçlarıma, mevsimler ömrümün üstünden geçti, yıldızlar kaydı gökyüzünden… yakan güneş yakmaz oldu, küfrün sönmeyen ateşi söndü, ilah olduklarından habersiz putlar, bir bir yere döküldü… esti gönlüme güneyden esen rüzgar, imanım oldu, kuranım oldu, küfrün karanlığında doğdu dolunay, sözüm oldu, özüm oldu… parmağını uzattı gökyüzüne kutlu el, dayanamadı gökyüzü, ay bölündü, esti gönlüme güneyden esen rüzgar, yüreğim bin parçaya bölündü… sana layık ümmet olamadım, günahlarım büyüdü uzaklaştım, kapı aradım döndüm dolaştım, kapından başka kapı bulamadım… bakar mısın benimde yüzüme ey nebi? yoksa kovar mısın kapından? biliyorum kovmak sana yakışmaz, günah benimle özdeş, affetmek senin şanın… yer yok mudur yoksa ashabından, seni seven veliden, evliyadan, bakmaz mısın yüzüme bir kerecik olsun, bu can sana kurban olsun… selam olsun sana, ey insanlığı aydınlatan nur, ayağında toz zerresi olaydım, olaydım da, kusvada bir tüy olaydım… Tacettin Aksu 15.01.2005 / İstanbul | |
| |
| 1 Gün Önce | #257 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek Affetmek Bir Seçimdir... Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek. Başkalarını affettiğimizde biz özgürleşiriz. Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı derinleştirir. Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir. Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür. Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin. Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız. Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır. Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrolü altında tutmasına son vermek demektir. Affetmek, o kişiyi sevmek değil. Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil. Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil. Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil. Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil. Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil. Affetmek, o kişiyi hakli bulmak değil. Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil. Affetmek kırgınlığın, kızgınlığın, nefretin hapishanesinden özgürlüğe çıkmaktır. Affetmek artık acıyı hissetmemektir. Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir. "Duygusal unutma" affetmenin diğer adıdır. | |
| |
  |
« Önceki Konu
|
Sonraki Konu »
