 19-09-2006 | #21 (mesaj-linki) | |
|  Cvp: Affetmek... affetmek........... bazen de hataların tekrar takrar yapılamasına izin vermektir............  (( yine aldanışlar............... yine asılsız yürek yaralayan hakedilmemiş laflar.......... duymaya zemin oluşturmaktır............. (( | |
  |
| 24-09-2006 | #22 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... Eğilip öpüyorum alnından gözlerinde uyuyan nazlı bir sabahı dudağımı yakıyor o gül ateşin / incecik bir defne dalında uzuyor kirpiklerin yüzünün aydınlığına ak güvercinler konuyor utanıyor saksılarda çiçekler bir dal kırılıyor / körpeçik saatler akıp gidiyor bir ceylan iniyor sızının kıyılarına bütün ırmakların suyu çekiliyor ölüm kesiyor yolları / gencecik okşuyorum incitmeden yanağından süzülen damlacıkları utangaç bir mavi düşüyor gözlerinin içine boynunu büküyor yaşam yüreği parçalanıyor bakışı güvercin bir kızın bütün aynaları kırılıyor / sevincin hafiften bir rüzgar esiyor apansız ağıtlar düşüyor sesime korkunç ateşlere düşüyorum, uçurumlara alevden tomurçuklar patlıyor usumun gergefinde beyaz kefenlere sarılmış bir kar çölünde elimde çırılçıplak kalıyor yüreğim şimdi bir kıtada çocuklar güneşi öpüyor analar ağıt yakıyor bir başka kıtada yüzümde çiçekleri solmuş bir bahçenin hüznü dalıp dalıp uzaklara gidiyorum ve diyorumki, yaşamak ancak bu kadar haklı olabilir ancak bu kadar güzel ey kardeşim çirkin bir ölüm kervanında kırılsada papatyalar sen ki, bırakıp bir baharda nazlı özlemlerini uçup gittin nazlı bir kuş gibi bir sonsuz maviyi çizip yüreğime zaman acısını işlerken hayatın güldikenine | |
| |
| 24-09-2006 | #23 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... Özür Dilerim Adını kalbime yazmıştım, O zamanlar bir güzele yanmıştım, Güzel bir rüyayı gerçek sanmıştım Seni sevdiğim için özür dilerim. Aşkınla yanıp tutuşmak suçmuş, Dünyada vefasız böylesine çokmuş, Senin beni sevmeye niyetin yokmuş Seni sevdiğim için özür dilerim. Sende beni seversin sandım Dalga geçiyormuşsun geç anladım Sensiz hayat geçmez sanma tatlım, Seni sevdiğim için özür dilerim. | |
| |
| 25-09-2006 | #24 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... YELİZ 70's POP bir gun yine karsima ciksan ellerimi tutp yalvarsan yaptiklarindan pismansan affetmem... birakma beni n'lur desen kalbinin sesini dinlese seni cok seviyorum desen affetmem... laylalay lalay laylalay lala lala lay ..... | |
| |
| 25-09-2006 | #25 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... Ellerim Sessiz Akar gözümden yaşlar, gözlerim sessiz Yüreğim taşar derman yeri gibi, dertler sessiz Yağmur yağar, sel olur, biçareler ağlar Bebek yüzlü anılarım susar, geçmiş sessiz Susuz kalmış hasretlerim ve bir adım kadar yakın seraplar Çöllerde uyanırım, kumlar sessiz Umutlarım bana bakar, hayallerim el sallar Bir yer var orda, ordakiler sessiz Tutulan sözler çamura bulanır Söylenenler uçuşur havada, yeminler sulanır Birirleri sus der, susmaz gerektiğinde beyinler Şimdi sıra senin, yutma diyecekleri, akıllar sessiz Yalanların sonu yok, bitmez bu utanç Seven insan böyle yapar mı, nerde kaldı inanç Bırak kalsın unutulmuş umutların başında taç Kırılmış kalplerin son damlaları sessiz Kanlı gömleğin düğmeleri kopmuş Gizli ölmelerin sonu yokmuş İntikam ateşi varmış olmuş Ateşi sönmez, küller sessiz Ey her şeyin sahibi Yüce Yaratan Kalmadı mı bir kulun doğruyu anlatan Kandırmanın adı olmuş pembe yalan Çığlıklarımın kopardığı fırtınalar sessiz Şimdi dinmez çocukların gözlerinde yaş İstedikleri bir yudum su, bir tabak aş Tükeniyoruz toplumca yavaş yavaş Türküm, doğruyum, çalışkanım diyen diller sessiz Elbet dalgalanacak göklerde canım al bayrak Alnımız açık yüreğimiz ak Kırılacak yüz çizgimizin sahibi tarak Gözü yaşlı içilen andlar sessiz Daha çok söz var söylenecek Kaldı geriye insanlar sevecek Yeni nesil ekildi şimdi biçilecek Elbet bizim de yüzümüz gülecek Anaların derdi çok, gözleri hep ağlar Giden evladın yolu giderek uzar Dağlanmış yürekler yine kan ağlar Elbet birileri onları anar Şimdi bir ben varım bir siz Ayırmaya gerek yok, bizim adımız "biz" Korkmayın şimdi eller konuşacak Uzatın ellerinizi, ellerim sessiz | |
| |
| 28-09-2006 | #26 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... Benimde Hayallerim Vardı Benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı herkesin olduğu gibi. Mutluluk düşleri saklamıştım kalbime. Büyüyünce hep güzel günlerin geleceğini hayal ederdim kendi hayatımın kahramanı olarak. Aşka, sevgiye, dostluğa, mutluluğa yürüyecektim kendi hesabıma küçücük adımlarla... Benimde hayallerim vardı herkesin olduğu gibi. Sevdalarım,sevinçlerim vardı. bir güvercin sıcaklığı taşırdım çocuk yüreğimde hep. Dağlı çocuklarla pınarlara, esip geçen rüzgarlara güler geçerdim. En çok kuşları, çiçekleri, beyaz yeleli atları ve menekşe gözlü bir kızı severdim. Güller açardı ne zaman ellerimi uzatsam ellerine. Serin serin yeller eserdi saçlarında... Benimde hayallerim vardı sizin olduğu gibi. Kendime göre küçük bir yuva kuracaktım, Neşesiyle güleceğim, hüznüyle hüzünleneceğim ve beni en iyi anlayacak bir eşim olacaktı. Doğacak çocuklarımlarımla sorunsuz yaşayacaktım. Mutlu yaşayıp, hiç üzülmeyecektim hep gülecektim. Kin, nefret, intikam, yalan olmayacaktı benim hanemde. Strese girmeyecek, kırılmayacaktım, kırmayacaktım kimseyi... Bir dünyam olacaktı küçücük, herkesin içinde dost olduğu, dostça geçindiği. Mutlu küçücük bir dünya. Herkesin biribirini kardeşçe sevdiği... Hayat bir türküdür sanırdım dağ eteklerinde söylenen, güneş atarken karşı yamaçlara ve gülerken pınarlara kırmızı benekli çiçekler. Hayat bir türküdür sanardım dağ rüzgarlarının çocuklara söylediği bir seher vakti. Benimde hayallerim vardı bir zamanlar, ümitlerim vardı sizin olduğu kadar. Hayallerdeki gibi sanırdım yaşamı, oyunlardaki gibi. Hani bir pınar başında kurulan düşler yada çocukken oynanan oyunlar gibi. Nasıl ki, size rolünüz biçiliyorsa ve siz buna bütün yeteneğiniz, gücünüz ve azminizle sarılıp oyununuzu ve size verilen rolü başarıyla bitirmek istiyorsanız. Oysa hiçte öyle değil yaşamın acımasızlığının farkına varanlar için. Kimsenin bilmediği, kimsenin düşünmediği bir yarayla kanıyorum şimdi. Anladımki hiç bir acı, ihanetin acısı kadar acı vermiyor insana. Kırıldık artık en kötüsü. Siz kırıldınız ve kırılanda artık yerine konmuyor. İnsanın yüreğinde açılan yaralar kolay kapanmıyor. Asıl yaşamımdaki, rolüm benim için zor, ağır ve kahredici. Öyle bir ateş yakıyor ki içimi... Gül döküp yaralarıma susuyorum her gece... Sevince uzanan bütün yollar kapalı... Sevdasına yandığım dünyada, içinde suskun volkanlar taşıyan bir derviş gibi, buynu bükük gezerim gönül ülkemde... Şimdilik yaşadıkça yüreğime gizleyeceğim sevgimi, özlemimi ve isyanlarımı... Biliyorum içimde ki, hiç bir çığlığı duymuyorsunuz ve duyuramıyacağım size. Kanamalarımı, haykırışlarımı duyuramıyacağım... İyi ki, tüm yaralarıma karşın varsınız, hayatıma girmişsiniz. Bana küs bakan gözlerinizden öpüyorum. Beni anlamanızı beklemiyorum, affetmenizi dilemiyorum... Çünkü suçlu ben değilim... Kucaklarım sizi... | |
| |
| 29-09-2006 | #27 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... Yar Senin İçin Namusu şerefi yerlere çaldım Her şeyden vaz geçtim yar senin için Dostu akrabayı karşıma aldım Direndim ugraştım yar senin için Kulak tıkamıştım söylenen söze Ugruna ölümü almiştim göze Engel olamazdı hiç kimse bize Gözüm kararmıştı yar senin için Açık açık sevdigimi söyledim Dualar eyledim seni diledim hiç kimseyi böylesine sevmedim Hayaller kurmuştum yar senin için Defalarca gittin geri getirdim Aşkın çöllerinde güller bitirdim Ozan Güner'i mecnun eyledin Sararıp soldum yar senin için | |
| |
| 09-10-2006 | #28 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... affet..... affetmaya değer ne kaldıysa......  | |
| |
| 25-10-2006 | #29 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... ''O GİDERKEN'' bana hayatında bir yer ayırmadın ama en azından on dakikanı ayır *hayır lütfen bunu isteme daha fazla “zorlaştırmayalım”... -yanlış anladın beni, işini “kolaylaştırmak” istiyorum seni gittiğin yoldan döndürmek değil amacım *buna gerek yok hem ben “kolayladım” ayrılığı... yani kalkabilirim bunun altından -tamam bende kendi adıma bunu istiyorum! *peki... nedir söylemek istediğin? -seni seviyorum..... *anlamadım? -Hiçbir zaman anlamayacaksın. Şimdi git istersen? Şart değil, on dakika dolmasın *O iki kelime kulağımda çınlarken Zor olur gitmek... -Duymadın sayarsın sen de? *Peki sen söylememiş sayabilir misin? -Giden ben değilim ki... *Neden böylesin sen? -Ne kadar gidebileceğini merak ettim Bir de giderken seni izlemeyi... *Neden giden bir insanı seviyorsun? -Yürek bu... gidene yeltenir. *Yani gitmezsem sevmez misin beni? -Dönüşüne bağlı.... *Yine anlamadım? -Kulağınla değil, yüreğinle dönmelisin! İstiyorsan bana sırtını dön ve Başla adımlarını atmaya Bunu denemek ister misin? *ben sana sırtımı değil de yüzümü dönüp adım atmak istersem? Sen bunu ister misin? -Ya ben senin gitmek istediğin yerdeysem? *Ama sen karşımdasın -Nereden biliyorsun? *Görüyorum çünkü.... -Sorun da bu zaten, sadece görüyorsun! Ben aslında gitmek istediğin yerdeyim. Eğer başarabilirsen sırtını dönüp gitmeyi, Orda beni görmeyeceksin ama hissedeceksin. İşte o an “döndüğün” an olacak *Şimdi anlıyorum! -Bir kez olsun kolaya kaçma... Bırak biraz için acısın, Git, hisset ve dön.... Bak her şey nasıl da “kolaylaşacak” *o zaman gidiyorum seni hissetmeye? -Şimdiden hoş geldin........ | |
| |
| 07-11-2006 | #30 (mesaj-linki) | |
| Cvp: Affetmek... AFFETMEK Nefreti aşmanın tek yolu var: Affetmek... Başkalarını affettiğimizde biz özgürlesiriz. Nefret yaşamdan zevk almamızı, insanların güzel yanlarını görmemizi engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü değildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra şüphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde boğar insanı. Nefret dolu bir yaşam, mutsuz bir yaşamdır. Affetmek insanı derinleştirir. Affetmek için, insanın ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazır hissetmesi gerekir. Çünkü affetmek bir seçimdir. Kimsenin zorlamasıyla affetmek mümkün değildir. Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedişler bile bir sürecin ürünüdür. Affetmeyi seçtiğinizde kimse size borçlanmayacaktır. Yani koşullu affetme yoktur. Diğer insanın da sizi affetmesini, değişmesini veya sizin istediğiniz gibi olmasını beklemeyin. Affetmek bir seçimdir. Amacı sizin rahatlamanızdır, sizin özgürleşmenizdir. Nefret duyduğunuz kişinin yaşıyor ya da ölmüş olması sizin affetme sürecinde duyduğunuz acıların yoğunluğunda bir farklılık yaratmayacaktır. O acılar sizin acılarınız. Affetmek kolay değildir. Fakat özgürleşmek için gereklidir. Çoğu insan affetmenin nefret ettiği kişiyi suçsuz ya da haklı bulduğu anlamına geleceğini sanır. Oysa affetmek, geçmişteki anıların boyunduruğundan kurtulmak, yaşamımızı kontrol altında tutmasına son vermek demektir. Affetmek, o kişiyi sevmek değil. Affetmek, o kişiyle konuşmak zorunda olmak değil. Affetmek, o kişiyle ilişkiyi sürdürmek değil. Affetmek, o kişinin beklentileri doğrultusunda davranmak değil. Affetmek, o kişiyi kucaklamak değil. Affetmek, o kişiyi suçsuz bulmak değil. Affetmek, o kişiyi haklı bulmak değil. Affetmek, o kişinin verdiği zararları telafi etmek için çaba göstermemek değil. Affetmek kırgınlığın, küskünlüğün, nefretin hapishanesinden özgürlüğe kavuşmaktır. Affetmek artık acıyı hissetmemektir. Yapılanları zihinsel olarak unutmak zaten mümkün değildir. "Duygusal unutma" affetmenin diğer adıdır. | |
| |
