Hikayeler ve Öyküler -2- - Sayfa 153

Güzel Prenses Kirmasti;
İki bin yıl öncesinin kalıntıları, toprağın altında, şehrin kenarında uyumuş kalmış bir ihtiyar gibidir..Toprağın üzerindeki yapraklar, yüzlerce yıl öncesinin insanlarından habersizce uçuşuyordu. İki bin yıl önce bir genç kız burada sevdi, kucakladı, bağrına bastı sevgiliyi.
İki tarafı ateş yol olan ömürde bizden habersiz geçmiş yüzyıllar. Yüzyıllar sonraki yarındayız. “Yanıma gel, yanıma gel !” dese de bir ses, küçülüp karınca kadar yerin altında kaybolamayız. Şimdi orası acılar tarlası bile değil, çok uzaklardaki yaşam, büyülü ülke. Uçuşsun yüreklerden birbirine kırmızı kurdelelerle bağlı güzel duygu…
Yarının bu gününde o büyülü dünyaya KAPI ARALANIYOR.
Kirmasti Kralın güzel kızı, nazlı kızı, sevecen kızı.
Güzel bir bahar günü..
O gün dünyalar güzeli genç prenses zamanın içinde kaybolur.
Ve aynı gün, aynı şehirde okuyan üniversite öğrencisi bir genç kız, yakın arkadaşına kızdığı ve o günkü derslerine kaygılandığı için kaybolup gidiyor köprünün kenarında..
Aralarında binlerce yıl vardı ama…
Şimdi ikisi için sadece bir kilometre yol bu mesafe.
İkisi de yalnız başına bir yolculuğa çıkmıştı.
Silinmişti kendilerinden başka her şey.
Prenses hiç bilmediği bir ormanda gibi kaybolur. Aslında bu ormana bazen tüm düşler düşer çünkü burası hayatın hüzün yeridir.
Dünya güzeli prenses, saçları menekşelerle süslü, tarihi şile bezi kıyafetiyle, kurşuni mor bir ışık içinde, birine hayat vermek için köprünün kenarına geldiğinde, gülümser ve bir demet çiçeği uzatır öğrenci kıza.
Mahzun genç kız cep telefonu uzatır ona, “Onu, sevdiğim insanı, arayabilir misin, çok üzgün olduğumu, acı çektiğimi söyleyebilir misin ? ”, der
Prenses elindeki cep telefonuna şaşkınlıkla bakar ve korkuyla onu incelerken köprüden aşağı suya bırakır.
“Üzülmedim”, der genç kız, “Hiç üzülmedim, iyi oldu, belki biraz daha rahatlarım şimdi”..Hediyeler, teknolojik tüm kolaylıklar, elimdeki sahte oyuncaklardı belki, diye düşünür. Renkli orman çiçeklerini, nergisleri, zambakları, hanımelilerini koklarken ruhu açılır. Dünyanın tüm güzelliklerini içine çeker gibi yüzünde bir gülümseme belirir.
Prenses birine yardımcı olmanın sevinciyle oradan uzaklaşır.
O gölgeli ormandan surlara doğru yürürken prensesin aklında karışık şeyler vardır.
Prenses kendine geldiğinde rengârenk vitrinleri caddeyi unutamaz. Suya attığı kare şeklindeki eşyanın üzerinde bir erkek yüzü olduğunu hatırlar. Kendisi de sevdiği insanın suretinin yanında olmasını ister o an. Şehri düşler, suyun üzerindeki köprünün uzun demirlerini, az ileride uzanan sedde yolun sonundaki çay bahçesini. Az önce geride bıraktığı şehri görmeden duramaz olur.
Şehri düşünmeden uyuyamaz olur… Hiçbir rüyası o hatırasız olamaz.
Genç öğrenci kız ise çiçeklere bakar; çok uzaklardan gelen tılsımlı misafiri hatırlar arada.
Çiçeklerin güzelliğini seyrederken binalar, caddeler ve vitrinler artık ona güzel gelmez olmuştur.
Eski güzel sandığı şeyler yanında değildir artık.
Güzel duyguyu hiç kimse eşyaların yerine koymasın, diye düşünür.
Yıllar öncesinden bir tılsım kapısını çalmıştır, emindir bundan.
Güzel duygunun kapısı kapanırsa yaşamın da bir tadı kalmaz.
“Onunla aynı şehirdeyiz, aramızda bir yürüyüş yolu var”, der öğrenci.
Uzağa baktığında orman kaybolur birden, yeşil kırçıl otlarla örülmüş kayalık tepeler kalır geriye sadece.
“Üşüyorum” dediğini duyar onun, ama bu ses çok uzaklardadır.
O tepenin yakınlarından otobüsle, okul tatil olduğunda defalarca geçip gitmiştir.
Elini havaya kaldırdığında parmaklarına dokunacak kadar yakın olur bazen, bu manzara ona; yine de ona çok uzaktır her şey.
O güzelliğini tanımlayamadığı hayallerle avunurken, o tepe üzerinde rengarenk bir gökkuşağı görür ansızın.
Belki de bu hayaldir ama görür.
Artık ona güzel duygumun gökkuşağı der.
Şehirden oraya doğru yürümek ister ara sıra.
Çıkmak gerektiğini düşünür o yola.
Genç kız elini bir daha uzağa uzatır.
Rengârenk gökkuşağını yakalayarak beline sarar.
Mutlu edeceğinden emindir artık, bu duyguyla kendisinin de bir başkasını...ARİF ÖDEMİŞ

Genç kız yine acılar içinde odasında yatıyordu. Henuz hayatının baharında ölümle yüz yüzeydi. Babası onu kurtarmak için gazetelere ilan vermiş, para teklif etmişti. Ama onun kalbinin teklemesi değil, kalbinin içindeki sızı ilgilendiriyordu. Sevdiği aklına geldi bir damla yaş daha döküldü gözlerinden. Ayrıldıklarından beri tam beş çile dolu yıl geçmişti. Aslında sevgilerinin arasına o kahrolası para girmişti. Hatırlıyorduda sevdiği ona birkeresinde:
- Ben zengin değilim belki ama seni seven bir kalbim var. Sana sadece onu verebilirim, demişti.

Zaten sevgiye muhtaç birisi başka ne isteyebilirdiki. Kendisini sevmesi yeterdi.O en çok Saçlarının dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiği öpmüş koklamıştı saçlarını. Her dökülen saç yüreğine bir hançer olup saplanıyordu. Şimdi tek isteği sevdiğinin son anlarında yanında olmasıydı. Ne olurdu onu birkez daha görebilse, onu birkez daha koklayabilse.Bu düşünceler arasında uykuya daldı.

Babası heyecanlı bir şekilde kızının odasına girdi. " Müjde kızım,kalp bulundu " dediğinde kızının bir peri güzellliğinde, sevdiğinin özleminden ıslanmış yüzüne baktı ve çıktı odadan...

Genç kız, bir hafta sonra kendine geldiğinde sanki başka bir dünyadaydı. İçinde acaip bir his vardı. Sanki bu dünya ona çok farklı gelmişti. Aklına yine sevdiği geldi. Kalbi eskisinden daha hızlı atmaya başladı. Kalbi değişmişti ama sevdiğini eskisinden daha çok sever olmuştu.

Bir gece ansızın uyandı uykusundan kalbi çok hızlı atıyordu. Bu durum sürekli böyle devam etti.Doktora gitti, durumunu anlattı. doktor:
- Bir aya kalmaz geçer, demişti.
Ama aradan aylar geçmesine rağmen durum aynıydı.

Birgün bahçeye çıktı Çiçekleri seviyordu. Kırmızı güllerin yanına gitti. Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. En çok kırmızı gülleri severdi. Çünkü sevdiği ona benzediğini söylerdi hep. Birden kapı çaldı. Kapıyı açtı kimse yoktu. Yere baktı bir mektup vardı ve onaydı. Mektubu açtı ve kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Bu onun kokusuydu. Koltuğuna zarzor oturabildi. Zarfın içinden mektubu titreyen ellerle çıkardı ve okumaya başladı :
" Sevdiğim, bugün sevdamızın altıncı yılı. Seni hep sevdim. Seninle ayrılmak zorunda kaldığımızdan beri, bir kalbe iki sevginin sığmayacağını bildiğimden ne birini sevdim ne de evlendim. Her günüm çile ve azapla geçti. Hergün sana şiirler yazdım, hergün şiirlerimi okudum ve hergün ağladım. Tam beş yıl boyunca hergün yazdım, okudum, ağladım. Birgün önüme bir fırsat çıktı. Bu fırsatı reddedip kendime daha fazla haksızlık edemezdim. Belki seni unuturum diye senden çok uzaklara gittim. Ama şimdi seni daha çok özlüyorum. Her gece yanına geliyorum o masum yüzünü okşuyor yanaklarına öpücükler konduruyorum, sen uyanıyorsun benim geldiğimi anladığını sanıyorum ama sen o tatlı uykuna geri dönüyorsun. Sevdiğim hep ben geldim senin yanına artık sen gel olurmu. Kırmızı güllerimize iyi bak. Ve artık unutma içinde seni senden daha çok seven bir kalbin var artık. Ona iyi bak olurmu. Kırmızı güllere ve kalbimize iyi bak. Seni yanıma gelene kadar bekleyeceğim sevdiğim Hoşçakal..."demişti....MEHTAP SONGÜN

Günlerden Bir Gün


Saat sabahın altısı uyanıyorum birden.Boynum yine feci ağrımış,gece fırlatmışım yine yastığı uyumuşum öylece.Aslında yediye kurmuştum saati ama ne zaman saat kursam o çalmadan uyanırım.yatmaya devam ediyorum.uyku mahmurluğuyla düşlere dalıyorum,belki bir iki rüya daha görürüm diye dönüp duruyorum...
Kalkmam lazım, yatağımı toplamam,kahvaltıyı hazırlamam,milleti uyandırmam lazım.Ha bir de dükkan açılacak saat sekiz olmadan...Ama öyle görünüyor ki bugün herşeye bir saat geç başlayacağım.oflaya puflaya kalkıyorum sonunda,herkes kahvaltısını yapmış çokmış bile...hayata hep geç başlayanlardanım...boşver diyorum içten içe ,içimden bağırıyorum aslında.düşünyorum dürekli,kuruyorum bişeyler...her olayın başrolünde ben varım,güzel başlıyor,heyecanla devam ediyor ama hep kötü bitiyor...dalıveriyorum böyle bir kaç saniye,uyanınca düşten kendimce gülüyorum.Allahım ben deliriyorum galiba diyorum,yine gülüyorum...
Makyajımı yapıyorum ,giyiniyorum ama pek açık olmamasına dikkat ediyorum.malum uymaz buraya öyle şeyler.iki senenin ardından yine burdayım ,alışmaya çalışıyorum.gelmeden önce bayağı düşünmüştüm,nasıl olacak alışabilecek miyim diye.boğulacağımı düşünüyordum,doğduğum toprak dar gelecek,sıkacaktı beni.öyle olmadı.insan heşeye alışabiliyormuş, bunu birkez daha öğrenmiş oldum.ayrılıklar,aldanmalar,acılar,bunlara alıştıysam eğer,gerisi hiç...
Dükkana iniyorum sonunda,küçük şirin bir tuhafiye,evimizin alt katında,annemin yeni uğraşı.
onun tembihlediği gibi besmeleyle açıyorum kapıyı,sağ ayakla giriyorum.Şöyle bir kokluyorum havayı,tamam diyorum bugün güzel bir gün.dükkanın içini süpürüyorum,kapının önünü yıkıyorum ve başlıyorum yeni iş gününe...
Canım sıkılınca açıyrum radyoyu,TRT fm.İlk çalan şarkıyı kendime armağan ediyorum,bazen öyle garip şarkılar çıkyor ki kahkahalarla gülüyor" sen hakettin" diyorum.
hayat ne kadar garip bu günlerde bunu sık sık düşünüyorum,bir hafta önce nerdeydim şimdi nerdeym.Bir hafta önce uğraştığım,düşündüğüm şeylerden şimdi okadar uzağım ki boyut değiştirdim sanki.ne çok şey yaşadım orda,ne çok şey öğrendim,nelere başlayıp,neleri bitirdim.Bir puslu perdenin ardından bakıyorum şimdi o günlere...
artık o şehirde yaşamıyor orda nefes almıyorum.Farkında olanlar var mı yada en azından o farkında mı?Canı acıyor mu,beni özlüyor mu?Sorular sorular,hepsi de cevapsızlar.Yeni düşlere açıyorum bağrımı,yeni tebesümler takıyorum yüzüme.Hiç bir şey olmamış gibi,her gün aynı şekilde,aslında farklı elbiselere bürünmüş aynı düşüncelerle,makyaj yapıp başlıyorum güne....

Deniz Yıldızının Öyküsü

Bir adam okyanus sahilinde yürüyüş yaparken, denize telaşla bir şeyler atan birine rastlar. Biraz daha yaklaşınca bu kişinin, sahile vurmuş denizyıldızlarını denize attığını fark eder ve
“niçin bu denizyıldızlarını denize atıyorsun ?”
Diye sorar.

Topladıklarını hızla denize atmaya devam eden kişi,
“yaşamları için”
yanıtını verince, adama şaşkınlıkla
“iyi ama burada binlerce denizyıldızı var. Hepsini atmanıza imkan yok. Sizin bunları denize atmanız neyi değiştirecek ki ?” Der.

Yerden bir denizyıldızı daha alıp denize atan kişi,
“bak onun için çok şey değişti,”
karşılığını verir.
Kimliksiz Yazar

Dışarda lapa lapa kar yağıyordu.Aylardan şubat.Sedat o gün iş dönüşü arkadaşlarının bir bara gidip kafaları çekme fikrine nedense bu kez karşı koymayı başarabilmişti.Yağan karı görünce aklına, küçükken annesinin odun sobasının üstünde pişirdiği kuzu kestane kebapları geldi.Kuruyemişçiye uğrayıp iki kilo lestane aldı.Bir kilo da kuru incir ve leblebi.Bu akşam evli olan ablaları da gelecekti.Hep beraber güzel bir hafta sonu geçireceklerinin hayalini şimdiden kuruyor,gelen geçen yüzleri kederli insanlara hal hatır sorup onları sevindirmek için mıncıklamayı bile düşledi bir an.
Sonra bu fikrinden dolayı kendi kendine güldü.Metroya binen güzel solgun yüzlü kız onun bu gülüşüne karşılık olarak farkında olmadan gülümsedi.Ne kadar da güzel kızlarla doluydu etrafı.Bazen hangisine bakacağını şaşırmıyor değildi hani.Eskiler anlatırlardı güzel bir bir kız görmek için çeşme başı beklemeler,piknik yerleri dolaşmaları.Yazlık sinemada mola aralarında şaşkın bakışmalar filan.Oysa şimdi herşey değişti.Anlatılan öyküler dahi.Eve gidince ne yapıp edip annesine yine o eski şubat öykülerini anlattırmak.O eski tadı bir kez daha yaşamak istedi Sedat.

Sedat, içeri adımını attığında ablalarını gördü karşısında.Sevinçten biribirlerine sarıldılar hasretle.Anne ise pek sık da olmasa bu üç yavrusunu bir arada görmenin mutluluğunu yaşıyordu şu an.Kocası Asım ölünce tüm sevgisini çocuklarına adamıştı Nezahat hanım.Güle oynaya yemekler yendi,çaylar içildi.

“Bak,dedi Sedat annesine.”Senin sevdiğin kestaneden aldım.Bize sobanın üstünde pişirir yedirirsin yine çocukluğumuzda olduğu gibi.”
“Sen az değilsin,dedi Nezahat hanım.”Yine beni gece yarılarına kadar lafa tutacacaksın değil mi?”
“Ah!Evet,dedi küçük abla Sebahat.”Epeydir dinlemedik senin masallarını.”
“Masal değil kızım hikaye.Kaç kez söyleyeceğiz masalla hikaye arsındaki farkı.”,diye söylendi Nebahat.
“Aman,dedi Sebahat.Yaşanmamış,gerçekle ilgisi olmayan şeye ne denir ki?”
“Benim size anlattıklarım demek ki masal geliyor?”
“Aman anne hikaye de olsa masal da olsa ayrı,güzel bir tadı var bugünkülere nazaran.”
“Koca insanlar oldunuz artık.Benim size anlatacaklarım ilginizi çekmez artık.Hem ben sizin uykunuz gelsin diye anlatırdım.Malum o dönemler televizyon yok,radyo yok.”
“Paparazzi desen hiç yok.”,diye anlamlı bir sırıtışla Sebahat’a baktı.Nebahat hafif dirsek darbesiyle küçük kardeşi Sedat’ın karın boşluğuna dokundurdu:
“Sen hiç ağzını açma kova Fenerli.”
“Oo!Siz böyle didişirseniz annem bize ne öykü anlatır ne de masal,dedi Nebahat.
“Çocuklar yorgunum.Başka zaman.”
“Olmaz.”,dedi Sedat.”Böyle lapa lapa karı ne zaman görürüm ben o zaman.”
“Çizin kestaneleri bakayım o zaman.Herhalde bu yaşlı halimle bunca kestaneyi bana yaptıracak haliniz yok ya.”
“Sen emret sultanım yeterki”,deyip annesinin pamuk yanaklarını mıncıklayıverdi Sedat.
“Ah!Yapma canımı acıttın yine.”
“Dur şu pamuk yanaklarını öpüvereyim geçer o zaman”,deyip annesinin her iki yanağını öpüverdi Sedat.

Sobanın üzerinde kızaran kestaneleri paylaştırıp önlerine koyuverdi anne.Tıpkı eski günlerde olduğu gibi.

“E!Hadi anlat anne.”,dedi Sedat.
“Hangisini?”,diye sordu anne.
“Şubat Kızı’nı”
“Bana da dedeniz anlatırdı hep çoban Musa’nın hikayesini.”
“Sonradan deliren çoban Musa değil mi anne?”,dedi Sebahat.
“Evet o kızım deli Musa.”
“Böyle yapacaksan abla hiç anlatmasın.A!”
“İyi be tamam sustuk.”
“Ben onların yalancısıyım kızım.Dedenizin de arkadaşıymış zaten Musa.Delirince de kimseyle arkadaşlığı filan da olmamış.Herneyse gelelim hikayeye.Çoban Musa erkek güzeli,güçlü kuvvetli uzun boylu bir delikanlıymış.Bütün köyün kızları ona yangınmış…”
“Peki dedem ne güne duruyormuş”,diye kıkır kıkır güldü Sebahat.”
“Anla kızım.Hikayelerde hep öyle olur zaten karizma bozulmasın diye abartılır hani.Yok boyu iki metre,omuzları kapıya sığmaz filan.Allah bilir orta boylu,sıska biridir belki.”
“Oo!Cıvıttınız yine.Maksadınızı anladım sizin.Sizinkisi hikaye dinlemek değil,hikaye edilen kişiyle dalga geçip gönül eğlendirmek.Ben ne bileyim boyunu posunu.Bana dedeniz ve nineniz böyle anlatırdı.Benim ne Musa’yı görmüşlüğüm var ne de İsa’yı.Dinleyecek misiniz?Yoksa …..”
“Tamam anne.Söz.Bir daha lafını kesen olursa bu kapıdan çıksın gitsin.”
Çoban Musa fakir,kendi halinde biriymiş.Sabah gün ağarırken sürüyü köyün dışına otlatmaya meraya götürür,akşam dömermiş.Çok da güzel kaval dinlermiş.Yine günlerden bir gün koyunları otlatırken bir ağacın gölgesinde ilersine yönelik düş kurarken eline kavalını almış başlamış çalmaya.O çalarken koyunlar bile otlanmayı durdurup onu dinlemeye başlamış bir müddet her zamanki gibi.Koyunlar bile onun kaval çalışından o gün neşeli mi yoksa kederli olduğunu anlar,öyle keskin kulak kabartıp dinlerlermiş Musa’yı.Neyse sözü uzatmayayım çocuklar.Tam oracıkta ceylan kadar güzel bir kız güzel bir kız belirivermiş Musa’ya.Musa karşısında aniden bitiveren kızı görünce korkup ağaca iyice yaslanmış.
“Korkma.”,demiş ceylan kadar güzel olan kız.Ben komşu köydenim .O kadar güzel çalıyorsun ki kavalını.Merak edip seni dinlemeye geldim.
“Ya!,demiş Musa.”Demek komşu köydensin.Adın ne o zaman?”
“Adım Elif.”Davut’un kızı.”
“İyi sevindim.Bende Musa.”Çobanlık yaparım işte.Köyün çobanlığını.”
“Durma çal hadi.”
Musa kavalını öyle neşeli bir üfler ki.Koyunlar dahi neredeyse halay tepecek sevincinden.Kız ona hayran hayran bakıp kaval çalışını dinlemiş,sonra geç kaldım evde merak ederler diye sürüsünün yanına gitmiş.
Zamanla bu iki genç biribirine sevdalanmışlar.Öyle gün olmuş ki biribirlerini görmeden edemez olmuşlar.Kız her gelişinde Musa’dan kimseye aşkından söz etmemesini ve hiçbir kıza gönül vermemesi sözünü alır öyle oradan ayrılırmış.
Sonbahar bitmiş tam kar kış kıyamette Şubat ayı gelip çatmış.Musa da haliyle bu havada koyun filan güdecek hali yoktu.Neredeyse iki ayı geçkin Elif’i ne görüyor,ne de ondan bir haber alıyordu.Haytta tek yakını olan yaşlı annesi oğlunun bu halinden epey endişe duymaya başlar.Musa hiç kimseyne ne konuşuyor,ne de kimseye yanaşıyordu.Anası baktı olmayacak aldı Musa’yı karşısına:
“Oğlum.Söyle bana senin bir derdin var besbelli.Hadi bana anlat.”
“Yok ana.Sana öyle geliyor.”
“Korkma oğlum.Kimseye söylemem vallahi.Hem derdini anana anlatmıyacaksında kime anlatacak sın a yavrum.”
Musa o gün tüm ısrarlara rağmen hiçbirşey anlatmadı ama o günden sonra da içersine bir kuşku düştü.Elif’i bir daha görememe kuşkusu.Birgün kendi kendine karar verdi.Annesini gönderip Elif’i istetecekti ve Elif’de buna pek sevinecekti.Öyle de yaptı zaten.Derdini anlattı annesine.Annesi de sevincinden oğluna sarılıp öptü.Yalnız bu Şubat ayında komşu köye nasıl gidilir kız istenirdi.Bunu anlatmaya çalıştıysa da Musa’yı ikna edemedi bir türlü.Anne baktı çaresiz gitti katırları olan yeğeni Bayram’dan yardım diledi.Bayram Musa’yı severdi.Duruma anlayış gösterdi,iki katırı hazırladı tüfeği kuşandı önüne de kurtlardan korunmak için iki kangal köpeği katıp,Musa’nın evde kalmasının uygun görüleceğini ve ahırda üçbeş hayvana bakmasını söylediler ve düştüler yola.
Komşu köy yaya olarak iki saatlik bir yol çekerdi ama hava şartları pek uygun olmayınca dört saate kadar uzayabilirdi de.Öyle de oldu zaten.Vardıklarında hava da kararmıştı zaten.Sora sora Davut’un evini bulmuşlar Davut,akşamın bu saatinde gelen bu yabancılara bir anlam verememişti ama onları içeri buyur etti,sıcak çay ikram etti.Çaylar içilirken Musa’nın annesi ortada gezinen genç bir kadının pek de Musa’nın sevdalanacağı birine benzediği söylenemezdi diye düşündü.Davut ve yaşlı karısı dışında oda içersinde gördüğü birisi kız iki torun ve
Onların dışında otuz yaşlarında,çocukların ikide bir“Baba”,dediği genç adam ve kendilerine çay ikram eden bu kadına da ana demeleri Musa’nın annesine biraz tuhaf kaçar.Herhalde gelin olacak kız utandı çıkmadı karşımıza diye düşündü.Havadan sudan sohbet açıldı.Sonunda ana durumu açmayı uygun görmüş:

“Davut kardeş akşamın ve de bu kış kıyamette gelmemizin elbet bir sebebi var.”
“Elbette.Buyurun sizi dinliyorum.”
“Sizin Elif adında bir kızınız varmış.”
“Varsa ne olmuş?”,der Davut şaşkınlıkla.
“Gerçi biz onu henüz göremedik amma..”
“Aha!Karşınızda ya.Deminden beri önünüze çay koyup duruyor ya.”
Anne neredeyse küçük dilini yutacak olmuş.Bir çocuklara, bir de çocukların ana dediği,çalışmaktan imanı gevremiş
Bu kadına bakmış bakmış.Bayram desen öyle aptal bir vaziyette mel mel bakmaktaymış.
“Senin kız bu mu?”
“He.Demiş rahatlıkla.Ne diyecekseniz söyleyin hadi”,demiş onlara.
“Peki bu köyde senden başka Davut var mı?”
“Benim bildiğim kadar yok ama bu saatte bizim komşu Fadime doğurur da adını Davut koyarlarsa onu bilemem.”, der ve anne ile Bayram’ın dışında herkes gülüşürler.
“Peki başka kızın?”
“Yok.Tek kızım.Diğer üçü oğlan.Onlarda yanımda değil.Şehirde çalışmaktalar.”
“Allah allah!Anlaşılan biri bizim oğlanla iyi gönül eğlendirmiş.”
“Nasıl yani.Pek anlamadım.”
“Bende Musa kardeş.Benim Musa adında bir oğlum var.Çobanlık yapar Bizim Karaçalı köyünün çobanlığını.”
“E?”,der Davut.”
“E’si benim oğlanın sizin köyden sandığı,daha doğrusu kendini öyle tanıttığı bir yavuklusu olduğunu söyledi bana.Aylardır konuşup dururlarmış,biribirine de sevdallılarmış.”
“Sende bizim kız sanıp,istemek için karda kışta bunca eziyeti çekip geldin buralara.”
“Sen olsan gelmez miydin yani Davut kardeş?”

Deminden beri sessiz bir şekilde duran damat sonunda patlar:

“Duydunuz babamın dediğini.Ne uzatıp duruyorsunuz öyle.Yanlışlık olup olmaması ya da birilerinin sizin oğlunuzla eğlenmesi bizi ilgilendirmez.”
“Dur sen karışma.Bunlar bu saatten sonra bizim misafirimizdir.Yarın ola hayrola.Bu işi köyde sorup soruştururuz yolu yordamıyla.Kimmiş neyin nesiymiş öğreniveririz”
“Baba ne diyorsun sen?Köylüye derdini nasıl anlatacaksın?”
“He! Ya”, der Davut’un karısı.Kızı gören bilen oğludur.Kendi değil.O da burada değil.”
“O da doğru ya.Ama sizin bu tipide gitmenize de gönlüm razı değil.Kalın bu gece.Yarın yola çıkarsınız.”
“Olmaz”,der Musa’nın annesi.”Oğlan merak eder.Hem sizin dirliğinizi de bozmuş olduk.Damat haklı.Sonuçta kendi karısınınm adı geçmekte.Sizin de kızınız.Kusurumuzu bağışlayın.”
“Asıl siz onun kusuruna bakmayın.Cahillik işte.Belli bu işte ama bilerek ama bilmeyerek bir yanlışlık var.Zamanla o da çözülür.”
“Ben hiç sanmıyorum.”,der anne ve Davut onu kalması için ikna etmeye çalışırken biz bakalım Musa evde yalnız ne yapmakta.

O sırada yerde bilyelerle oynamakta olan çocuk elindeki bilyeleri bırakır.Hararetle:

“Şubat kızı!O’dur muhakkak dede.”
“Şubat Kız!.Bunu hiç düşünmemiştik”,der DavuT Bu arada Musa odanın içersinde gidip gelmekten yorgun düşmüş,sonunda annesinin ve dayı oğlunun orada konuk edildiğine kendini inandırarak sonunda uyumaya karar veriri ve odasına çekilip kafasını yastığa koyar.Dışarısı halen kar tipidir.

Musa’nın ne kadar uyuduğu bilinmez ama bir kadın sesinin Musa’yı uyandırdığı duyulur.Musa kalkıp bakar avluda Elif.Yüreği pır pır eder camdan bakınırken.Güpegündüz Elif’in ne işi vardı evlerinin avlusunda.Evi nasıl bulmuştu?

“Çabuk giyin aşağıya gel.”,der Elif.Musa bir çırpıda giyinip aşağı iner,gider Elif’e sarılır,koklar.
“Beni çok mu özledin”, der Elif.
“Hem nasıl.Seni….”
“Sus”,der Elif Musa’nın ağzını eliyle kapatarak.Herşeyi biliyorum.Gidecağimiz yerde anlatırsın.”
“Gidecağimiz yer mi?”
“Evet.Gideceğimiz yer.”Biraz ötede kuytu bir yer.”
“İçeri girsen hava soğuk.”
“Olmaz.Bir gören olur”,der Elif.Hadi vakit kaybetmeyelim sabah olmadan”
“Sabah mı?”Zaten sabah.Doğrusu ne zaman sabah oldu pek kavrayamadım .”,der Musa uyku mahmurluğuyla.Ötekiyse durmadan elini tutup çekiştirmektedir.Biraz ötede dediği yer gide gide bitmemektedir Musa için.Sonunda nefesi kesilir,dayanamaz onca erkek gücüne rağmen.
“Dur.Daha ne kadar gideceğiz?Neresi bu gideceğimiz yer?”,der ve biraz geri kalır,çömelir soluklanmak için.O sırada
Elif’in ters dönmüş ayakları gözüne çarpar,irkilir:
“Ayaklarına ne oldu böyle?”
Elif oralı olmaz. Musa’ya karşı tavrı değişiverir birden.Yüzü acayip bir hal alır.Saçları dikleşir,sakladığı memelerini göbeğine kadar indirir,çirkin bir hal alır:

“Annene benden neden söz ettin Musa?”
“Kimsin sen?İn misin,cin misin?”Söyle?”

Birden heryer alacakaranlığa bürünür.Rüzgarın ürkütücü sesi,kurt ve çakal ulumaları dışında hiçbirşey duyulmaz olur bu dağın başında.

“Sen hiç Şubat Kızı adını duymadın.Ya da sana şimdiye dek kimse anlatmadı anlaşılan?”

Musa’nın beyni hızla bir saat gibi çalışıverdi nedense onca korkuya rağmen.Dedeleri anlatır dururlardı nesilden nesile ama kendisi bir kez bile inanmamıştı deli saçmalıklarına.Güya her kadın kılığına girer,erkekleri kendine aşık eder,sonunda sevdiği erkeğin bir başka kadını sevmesini engellemek için onu Şubat ayında bir gece vakti gündüzmüş gibi yanıltır,alır böyle dağbaşına getirir kendini belli edermiş.Belli edince de her taraf zifiri karanlığa dönüşürmüş.Erkek de tüm bu olanlar karşısında aklımı kaybedermiş.Anlatınca da kimse de inanmazmış ona.İşte söyledikleri harfi harfine uyuyordu.Musa sapsarı kesilmiş,tüm bu olanlar karşısında donup kalmıştı.

Komşu köyde Musa’nın annesi Şubat Kızı’nın lafını duyunca telaşlandı birden:

“Eyvah benim civanım bula bula o periye mi tutuldu yoksa?Vay başıma gelenler!”
“Durun canım hemen telaşlanmayın.Hayırlısıyla bir sabah olsun bakalım.”
“Hayırlısı mı kaldı Davut kardeş.belli değil mi onun olduğu?”Senin kızın adını vererek oğlumu kendine sevdalattı ya.Artık artık oğluma başka bir kadın da haramdır bundan sonra.Tabii oğlumun başına bir şey gelmezse.”

Ertesi sabah erkenden yola çıkarlar Davut ve damadı da onlarla birlikte Karaçalı’ya varırlar yani Musa’nın köyüne.
Musa’yı evde bulamazlar.Tüm köye haber salınıp Musa’yı aramaya koyulurlar.Sonunda Musa’yı donmak üzereyken yerde yarı baygın bulur köye getirirler.Musa’nın vücudu önce karla ovulur.Sonra kendine gelince battaniyelere sarılır,pekmez içirtilir kendine gelmesi sağlanır.Ama o günden sonra da Musa’da acayip haller başlar.Kendi kendine konuşur güler ve adı deliye çıkar.

“İşte benim anlatacağım hikaye bu kadar.”,der Nezahat hanım.Hadi şimdi doğru yatağa.
“Bu sefer daha içten anlattın anne.Sanki o anı yaşadım anlattıklarınla.”,der Sedat.
“Korkudan uyuyamaz artık anne bu ya.”,der Sebahat.”Nerden anlattın?”
“Ben sen miyim?Birazdan tuvalete avlıya çıkamaz,yanında Nebahat ablamı götürürsün.
“Doğru ya.Benim tuvalete gitmem gerekiyor.Yalan da değil ya.”
“Ya anne kaçtır şu ödleklere şunu anlatma diyorum sana.Anlatıyorsun hala.Hadi düş önüme .”,der Sebahat’a.
“Ee!Ne yaparsın çocuk hala bunlar benim için.”



Sedat,sabah uyandığında satine baktı.İşe geç kalmanın telaşında kahvaltı yapmadan apar topar kendini Şubatın soğuğuna attı.Geceki gibi kar lapa lapa yağmıyordu ve kuru ayaz hakimdi şimdi.Eldivenlerini giydi,paltosunun yakasını kaldırıp kulaklarını soğuktan korumaya çalıştı.Adımlarını sıklaştırıp metroya doğru ilerledi.
Sedat metroya vardığında trene ilk adımını atar atmaz karşısında önceki gün gördüğü solgun yanaklı ,siyah saçlı kızı
Gördü.Kendine gülümsediğini farketti.Çok güzel ve çekici bir kızdı.Karşı koltuk boştu.Gitti oturdu.Bir müddet bakıştılar.
Kızın heyecandan dipdiri göğüslerinin inip kalktığını gördü.Kız da bunun farkında olacak ki utanıp camdan dışarı baktı bir müddet.

“Merhaba”,dedi Sedat cama doğru yüzünü dönmüş olan kıza.
“Pardon?”
“Biraz soğuk ama güzel bir gün bana kalırsa.”
“Hı hı!”,diyerek ilgisiz gibi davranmaya koyuldu.

Sedat,karşısındaki kızla diyalog kurmanın zor olduğu düşüncesine kapılıp yanında getirdiği kitabı okumayı tercih etti.
Cebinden çıkartıp okumya başlarken kızın bakışlarını üzerinde hissetti.

“Okuduğunuz kitabın ismine bakabilir miyim?”
“Pardon?”,dedi Sedat.Kız deminki tavrına karşılk olarak değerlendirdi ve güldü.Sonra beraber gülüştüler.
“Bakın.”

Kız kitabı eline aldı.İnceledi biraz:

“Yeteri kadar korkutucu olduğunu sanmıyorum.”
“Nasıl yani?”
“Size daha heyecanlı anlar yaşatabilirim.”
“Mesela?”
“Trenden inince beni takip edin”

Sedat,ikinci kez karşılaştığı bu kızın ne yapmaya çalıştığını mahmurluğunu atamamış bir yüz ifadesiyle çözmeye çalıştı.Bilmediği bir maceraya sürükleyebilirdi bu kız onu.

“Almıyayım kalsın.”

Gülüştüler.

“Başka zaman bu teklif yok ama?”

Sedat çok kısa ve hızlı bir karar vermekle karşı karşıyaydı şimdi.Çok ani ve zamansız bir teklif.Ya işi ne olacak?
Cep telefonunu çıkardı işyerini aradı:

“Alo Cengiz.Ustabaşına söyle acil bir işim çıktı.Yarım gün izin yapmasını söyle.Öğleden sonra işim biter…Tamam mı?”
“Evet.Ben hazırım.”,dedi kıza.”ama önce bir tanışalım.”
“Gerek yok bence.Bir günlük macera için.”
“Bak ben para pul vermem ona göre”
“Senden para pul isteyen kim?”
“iyi.Sevdim seni.”

Trenden inip kalabalığın arasına daldılar.Metrodan çıktıklarında Konak meydanındaydılar.Oradan tekrar otobüse bindiler.Otobüs İzmir dışına Bademler köyüne gidiyordu.

“Hop.Hop!Bu otobüse binmeye mecbur değiliz değiliz değil mi?”
“Maalesef binmek zorundasın.”
“Ya saçmalama ya!”Otel dururken ne işimiz var Allahın köyünde.”

Tam o anda otobüs hareket etti.Kız otobüse binerken Sdat2ı kolundan çeker.sedat,ister istemez otobüse binmel zorunda kalır.

“Göreceksin.Bizim köy çok güzeldir.”
“Ha!Senin köy.Desene.İyi de ya sizinkiler görürse?”
“Köyümüz o kadar da küçük bir yer değil canım.”
“İyi ya.Sen çekinmiyorsam ben ne dert edeceğim.”

Bir saatten fazla süren yol sonucu Bademler köyüne vardıklarında.Otobüste kendilerinin dışında kimsenin olmadığını farketi Sedat.Bu gizemli kızın ne işi vardı bu köyde?gerçekten bu köyde mi yaşıyordu böylesine güzel giyimli bir kız?Sormadan edemedi?”

“Bak.Senin bu köyde yaşayabileceğine inanmıyorum.Bana doğruyu söylemek zorundasın.Yoksa gelmem peşinden geri dönerim.”
“Öf!Anladık.ben bu köyde hemşireyim.Yani köyün sağlık ocağında.”
“Vay be!.Şimdi oldu işte.Yürü hemşire hanım.”

“Ama bak.kimseye benden söz etmeyeceksin.Sonra..”
“Yok.Yok aramızda.Olur mu öyle şey.”

Kız,Sedat’ın elini tutup onu çamların arasına doğru götürdü.Epey ilerledikten sonra ortalığı karanlık sardı bir an.Alacakaranlık.

“Hey!Neler oluyor?”
“Karanlıklar diyarına hoş geldin yabancı.”

Sedat’ın vücudunu bir ürperti sardı.Zangır zangır titremeye başladı.Kimin nesi bilmediği bir kızın arkasına takılnış,bu ıssız ormana gelmişti.Kız sırıtarak sedat’a baktı.şimdiye dek Sedat’ın göremediği iri köpek dişleri ortaya çıktı.Elini erkasına atıp kocaman memelerini öne doğru salandırdı.Ayakları ters döndü birden.saçları dağıldı,diken diken oldu.

“Ben.Şubat Kızıyım.Sana benden hiç bahsetmediler mi?”

Sedat geri geri gitti önce.Korkudan ayağı takıldı yere düştü.Şubat kızı üzerine üzerine geldi:

“Ben Şubat kızıyım.Tanı beni.Senin gibi kadın düşkünü erkekleri alır buraya getiririm sonra bir daha asla geri dönemezler buradan.”

“Hayır!Hayır!”
“Ben .Şubat kızıyım”

Hayır diyerek Sedat yatktan fırladığında ablası Sebahat’ı başucunda gördü:

“Ben Şubat kızıyım.Ben adamı yerim.”

Arkadan elinde yastıkla sebaht’ın arkasından yaklaşmakta olan Nebahat,kardeşi Sebahat’ın kafasına kafasına vururİ

“Salak.Uykusunda insan korkutulur mu öyle?Ya çocuk aklını yese?”
“Ya abla.bu Sedat çok ödlek.Nasıl sıçradı gördün mü?Akşamki masalın etkisinde hala.”

Nezahat hanımın sesi işitilir mutfaktan:

“Kızlar!Çayı demledim.Şu tepsiyi alın.Sedat’ı da uyandırın işe geç kalmasın çocuk.”

Sedat,gördüğünün bir kabus olduğunu anlar,ayağa kalkar ve mutfağa doğru giden ablası Sebahat’ın arkasından yastığı fırlatır.
METİN İMER

ben Melek Gördüm

Ben Melek gördüm. Kimseyi inandiramiyorum. Çok da önemli degil aslinda. Ben kendi gerçegimi biliyorum ya, o bana yeter. Ailem bana bir garip bakmaya basladi son zamanlarda. Aralarinda fisildasip duruyorlar. Hiç geçinemedigim kiz kardesim bile o kadar iyi davraniyor ki. Yemek sofrasinda kelimeleri seçerek konusuyorlar, aman bir pot kirmayalim diye.
Onlar nasil beni takip edip sözlerimden ve tavirlarimdan bir anlam çikariyorlarsa. Benimde onlarda ayni seyleri görüp bunlardan bir seyler sezebilecegimi unutuyorlar. En son tartismamizda babam kaslarini çatip son sözünü söylemisti zaten.
---Madem öyle getir bu melegi biz de görelim.
---Simdilik gelmek istemiyor ama bir gün mutlaka getirecegim.
Söyleyemezdim ki onlara, bu Melegin herkese farkli göründügünü. Yüreginde biriken neyse onu gösterdigini. Denizler büyütüyorsan o güzel yüregin de, denizkizi gördügünü. Cehennem yasatiyorsan karanlik dünyan da, ates zebanisine döndügünü.
Bir tek Ayse`ye dökebiliyordum içimi. Bizim ailenin en ufagi. Ilkokul üçüncü sinifa gidiyor. Daha dokuz yasinda. Saskinlik içindeyim ama gerçek bu. Koca, koca insanlara anlatamadigimi bizim ufakliga anlatabiliyorum. Çok düsündüm, en sonunda bunun nedenini çözdüm. Ayse henüz önyargili degildi. Tanimiyordu bu duyguyu. Neyse oydu iste. Ayse gibi Ayse’ydi. "Vay be, yazik bize" dedim kendi kendime. Kirlenmisiz çamura bulanmisiz. Üstelik temizlenmesi de mümkün degil.
Aci dolu gözlerle baktim Ayse`ye.
---Ne oldu agabey. Niye öyle bakiyorsun bana?
---Hiç. Dedim yalnizca. Önüne geçemezdim ki bu dönencenin oda büyüyecek ve kirlenecekti. Sonrada sen, ben, o, olacakti.
Agustos ayinin sicak bir gecesiydi, diger geceler gibi. Bütün camlar açikti. Ara sira perdeleri oynatan ciliz rüzgâr, yüzümüze kadar ulastiginda kendimizi sansli sayiyorduk. Yalnizca kendi kendine konusan televizyonun sesini duyuyorduk. Nedenini anlayamadigim bir tuhaflik vardi, ortaya çöreklenmis sessizligin içersinde. Hiç kimse konusmuyordu. Bu sessizligi babam bozdu.
---Bak oglum biz..
Tamamlayamadi sözlerini sustu, digerlerine bakti. Annem, büyük kiz kardesim Zeliha ve babam aralarinda konusmadan, konusuyorlardi sanki. Ama ben bu dili bilmiyordum. Bütün bildigim firtina öncesi sessizlik gibiydi bu durum. Bir tek Ayse bu sinir bozucu anlarin farkinda degildi. Yere uzanmis minik elindeki kursun kalemiyle resim yapmaya çalisiyordu.
---Evet, baba, siz?
---Oglum öncelikle sunu bilmeni isterim. Bunu senin iyiligin için yapiyoruz.
---Neden bahsediyorsun baba? Anlamadim.
---Karar verdik. Seni hasta haneye yatiracagiz. Psikolojik tedavi görmen lazim.
Gariptir ama hiç sasirmadim. Tepki göstermedim. Ne kizdim nede bagirip çagirdim. Yalnizca sag yanimda oturan Melege dönüp gülümsedim.
---Sen bilirsin. Dedi bana Melek.
Kararimi vermistim. Bana bu kadar yargili yanasip deli olduguma inanacak adar yalancilikla suçlayan ailemin ders almasinin zamani gelmisti.
---Peki baba. Eger ben size bu Melegi gösterirsem bana inanacak misiniz? Madem benim dogru söyledigimi düsünmüyorsunuz.
---Evladim bak yine basladin ayni laflara. Yalan söylesen zaten sorun kalmayacak. Sende bende bilecegiz yalan söyledigini. Ama sen kendi yalanina inaniyorsun. Iste bizi bu korkutuyor.
Cevap vermedim. Uzun, uzun baktim yalnizca yüzlerine. Sonu nereye varacakti bilmiyordum ama artik zamani gelmisti. Gerçegi ögrenmek zorundaydilar. Baska çarem yoktu. Aksi halde bu mesele katlanarak uzayip gidecekti.
"Tamam" dedim sagimdaki melege "zamanidir"
Melek ortaya çiktiginda herkes kendi aynasindakini gördü. Babam panik içinde mutfaga kostururken "biçak nerede? Biçak verin bana " diye bagiriyordu.
Annem çoktan düsüp bayilmisti. Kiz kardesim o günden sonra hiç bir zaman düzgün konusamadi.
Yalnizca Ayse, gözlerindeki coskulu bakislarla ayaga kalkti. Melege iyice yaklasti.
---Aaa yüzün günes gibi parliyor dedi.
Melek cevap verdi.
---O benim degil, senin günesin.